Beïnvloed door Sophie Straat

Online art journal tekenworkshop van Mariëtte Ciggaar, die ik stom vond. Misschien door de pijn in mijn schouder, of het effect van wat er los komt door de voetreflextherapie voor mijn overbelaste schouder. Die ik vandaag weer kreeg. Sowieso ben ik niet zo van de mensen tekenen. Dus beide spelen mee, denk ik.
In één van de tekeningen zag ik ineens waar Sophie Straat zaterdag nog over stond te zingen, de mannenbaby. Ik laat me graag beïnvloeden door haar. Wat een sterke, stoere, mooie, activistische, muzikale artiest is zij. Een voorbeeld. Een voorbeeldig type. Zij beïnvloed zo sterk dat ik afgelopen dagen, op het Into the great wide open festival, zo ontzettend veel meisjes en vrouwen heb zien beuken in de (flinta) moshpits en ze zag crowdsurfen. Heel koel dit zij dat teweeg brengt.

De zee en de maan

Werk gemaakt uit mijn serie Rare vogels. Ik ben dol op vogels en uilen specifiek. Niet alleen op de zeldzame ontmoetingen met een uil in de schemer of in het donker, ook op de symboliek. Er is zoveel verbonden met een uil.
Na een hete werkdag nog even, vlak voor de online art journal workshop, afkoelen in zee. Immers een paar honderd meter van ons huis en mijn atelier vandaan. Een drukke stranddag. De zee was onrustig, een gele vlag wapperde waarschuwend. Ineens was er onrust. Hulpdiensten schoten te hulp. Paniek. Het was afschuwelijk. Personen vermist in zee.
Helikopters vlogen hier tot het donker werd. Het nieuws bleef ik volgen en las de berichten over de verdrinkingsdood en nog een vermissing op zee. De zee is machtig en sterk. Wat een afschuwelijk verdrietig incident.

To taal paniek

Vrijdag is hier, in Callantsoog, op het strand Kunstroute Zijpe geopend. Vanmorgen ging ik even kijken bij een aantal strandtenten. Er is ook door kunstenaars gewerkt op basisscholen en ik wilde dat ik nog steeds zelf 11 of 12 was. Zo veel onbezorgder was mijn belevingswereld. Beetje naar school, in het weekend en op woensdagmiddag naar een knutselclub. In de zomer elk weekend weg met de caravan, mijn ouders gingen dan wedstrijden handboogschieten en ik ging dan knutselen bij Bep in de caravan, met de honden wandelen of met de kinderen naar het zwembad.
En ik was veel alleen, sprak weinig, aaide en verzorgde graag dieren. Stoepranden met de buurmeisjes. Schommelen en madeliefjes zoeken om er een ketting van te maken. Ik maakte of zat in mijn fantasievolle hoofd. Dat was het, ik. Meer niet.
Al die verlangens kreeg ik bij het zien van de kindertekeningen op het strand. Nu is het anders. Maken omdat ik het wil, dat doe ik nog steeds. Maar maken met vergaderingen, overleggen, spreken over mijn werk en tentoonstelling dat is er bijgekomen. En dat is stom. Heel erg stom. Ik ben voor buutvrij. Sowieso vrij. Wat was ik vrij. Een vrij kind. In een vrij land, in een vrij Europa, in mijn ogen in een vrije wereld.
Vanavond weer online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. In de les alle vrijheid om de opdracht te interpreteren zoals ik wil, en wat zit er mij dan in de weg? Taal. Door die vrijheid van kind ik heb ik de lessen Nederlands gemist. De verhalen speelden zich af in mijn hoofd. Daar heb ik dan nu last van. Direct paniek wanneer er woorden worden geroepen als: werkwoord. Help. Werk me hier weg!

De zeespiegel

Ineens begreep ik het woord zeespiegel. Zie hoe mooi het licht en de wolken reflecteren in het natte zand bij de branding. Vandaag in de Kunstuitleen Alkmaar, geholpen met het inrichten van de nieuwe expositie 'Beestig'. 's Avonds mijn keramiekoven uitgeruimd. Voor zonsondergang deed ik nog een strandwandeling. Het moest. De wolken riepen me, kom naar buiten! Ik luisterde en het was een wolkenfeest. Naast het wandelen, kijken, foto's maken kwam het nieuws in gedachten langs. Woede, tegen het AZC, die ik op het nieuws zag. Wat doe ik met woede? Of angst? Van de week was ik woedend en voelde me in mijn kruis getast. Ik ging met vrienden praten. Ik zette muziek op en ging stofzuigen. Daarna was de woede omgezet in een schoon huis en krachtige energie. Die brachten inspirerende ideeën voor mijn nieuwe werk. Dat voelde als winst.
Wat doe ik als ik angst voel? Toen ik als twintiger voor studie alleen in Amsterdam woonde was ik wel eens bang, met name 's nachts voor geesten. Dan sloeg ik het dekbed over mijn hoofd en viel met een veilig gevoel in slaap. Verder heb ik nog vele andere angsten. Angst om te vallen, angst om te falen. Hoogtevrees, angst om dieren dood te rijden, angst om stom, dom, verrader, verklikker, slappeling, onbetrouwbaar of lui en slecht te zijn. Een kleine opsomming als het gaat om mijn angst. Nu is daar een nieuwe angst bij gekomen. Angst voor extreem geweld in mijn omgeving, extreem geweld tegen onze en mijn democratie, vrije mensen, hulpverleners en strijders voor ons vrije land. Ik ben ongerust. Ik ben bang. In mijn angst zoek ik tegengeluid. Die vind ik en dat is fijn. Mensen die als tegenreactie chocoladerepen gaan brengen naar het AZC. Daar knapt toch iedereen een beetje van op. Verder lees ik dat wij met meer zijn. En dat geeft hoop. De liefde voor de medemens vind ik terug in vele berichten. Ik doe graag mee met compenseren in strijd voor vrede en vrijheid.

Patronen en Heldentroost

Voor de helden die ons (land) willen redden. Daar is mijn serie Heldentroost voor gemaakt. Zet je tijdens het oefenen half Nederland in de fik. Wat moet dat afschuwelijk voelen. Al het landschap kapot. Jonge vogels dood gebrand, de nesten, vleermuizen, al het beginnend leven in één oefening kapot gemaakt. Die helden hebben ook troost nodig. Daar is mijn werk uit ontstaan. Troost voor helden in de verdediging.
Een aantal van die werken hangen in galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Vandaag was ik er om nieuw werk op te hangen. Zeven kleine werken uit mijn serie Rare vogels.

Nietjes en vis uithalen

Patronen, herhaling en nietjes uithalen. Op de verkeerde kant van het ronde frame geniet. Das wel jammer, zeker als je ongeveer om de millimeter een nietje hebt gezet.
Aan zee zag ik voor het eerst, denk ik, dat naast meeuwen ook aalscholvers achter de vissersboten aangaan voor een snelle hap vis.

Even vergeten

Dik ingepakt ga ik m'n hoofd leeg wandelen. Het duurt even. Ik wandel eigenlijk te snel terug, want met de wind in de rug begonnen en denk dat ik spijt ga krijgen als ik te ver doorloop. Draai me om, stop nog even om mezelf gelijk te geven in een kwestie, om een foto te maken van een dode vis. Ik las eens ergens. Dat alleen een dode vis met de stroom mee gaat. Vond ik belangrijk om te onthouden, met mijn koppige, boze kop. Deze dode vis ligt stil op het strand. Heb ik nu gelijk of toch niet? Terwijl ik foto's schiet vliegt er een witte ballon met een plastic lint langs. Dat witte lint is echt slecht voor de natuur en mijn favoriete vogels. Ik stop m'n camera weg en doe een sprintje. De ballon vliegt harder richting het Noorden. Ik bekijk in de verte het vrolijke tavereel en geef er aan toe. Ik ren, de ballon vliegt. Dan zie ik de vaart van de ballon even verminderen en mijn kansen vergroten. Ik ga het pakken. Loop nog vele meters achter de ballon aan en dan ineens kan ik op het lint gaan staan.
Op de ballon staat een romantische tekst: " I love my grandma Gigi and grandad John" met een hart eronder.
Ik loop tegen de wind in terug. Het is gelukt. Mijn knoop is uit mijn hoofd. Met nieuwe inzichten loop ik het duin weer op. Halverwege zet ik snel een aantekening in mijn notities. Eigenlijk ben ik mezelf vergeten.

Niet op nieuw

Gisteravond drie nieuwe werken uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid op een frame van hout gespannen en geniet. Vanmorgen één van die drie weer los van het frame gehaald, dertig nietjes met een mes en tang eruit peuteren.... stom werk. Het zat niet goed opgespannen, de vogel zat te hoog naar mijn zin. Dus opnieuw.
Omdat ik zo lekker in de uilen zit nog maar twee uilen (af)gemaakt uit mijn serie Rare vogels. Er ligt nog een groot aantal voorbereid om nog te naaien, katoen met vlies achterop gestreken, koppen geknipt en opgeplakt. Klaar om er met de naaimachine een tekening van een lijf op te maken. Pauze strandwandeling, zonder wind, das altijd bijzonder aan zee en 's avonds online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Ze laat de sporen na

Drieëndertig jaar terug lukte het haar dan toch, om te stoppen met leven. Toen snapte ik het, dat het beter was, klaar met de pogingen. Nu doet het meer verdriet dan ooit. Misschien wel door de worsteling bij jonge meisjes en vrouwen, waar ik nu weer vaker over hoor en lees. Brenda was kort mijn vriendin, als je het vergelijkt met de tijd die nu voorbij is. Het waren wel belangrijke jaren, vanaf de brugklas zaten we bij elkaar in de klas en werden we al snel vriendinnen. Ze was mijn beste vriendin op de middelbare. Ik herinner me de slimme, grappige en vrolijke kant, de angstige, bange en onzekere kant nam het over. Ik vind het nu stom. Ze zou nu ongeveer zo oud zijn als Hannie was, haar moeder, toen ik haar leerde kennen. Een prachtige vrouw was ze geweest. In mijn hoofd is ze jong en levend. Misschien daarom ook wel dat het me nu verdrietig maakt. Dat ik (wel) oud word.
Ik werk aan een ekster, ik ben dol op verhalen, sprookjes en extra (verzonnen) betekenis. De ekster staat voor nogal wat symbool. Ook symbool over de verbinding tussen hemel en aarde. In de aarde geloof ik, hemel niet, want dat is voor de boontjes, daar val ik niet onder. Dus ben ik er principieel tegen. Ik vind dat de ekster vandaag symbool staat voor verbinding twee leven en dood. Zo makkelijk regel ik dat. Ik verbind ook graag, zo ook de sporen op het strand. Die komen goed van pas in mijn verhaal. Over zand geschreven. Ik zag ook nog een soort landkaart-dierfiguur op het strand.

Grafiek seminar dag drie

Vandaag was weer een hele leuke dag tijdens het grafiek seminar bij Grafisch Atelier Alkmaar. Ik ging zeefdrukken. Ik dacht Andy Warhol als inspiratiebron voor het zeefdrukken te hebben. Wat hij deed, dat lukte mij net niet in een eerste dag zeefdrukken. Ik dacht ook dat ik zo ver was dat ik eens iets anders zou willen doen. Dus ik ging eerst allerlei kleuren drukken. Want ik kan altijd nog doen wat ik altijd al doe. In vier drukgangen drukte ik de achtergrond in verschillende kleuren. Wel nagedacht over de kleuren. Namelijk kleuren die voorkomen in de veren van een ekster: groen, paars, geel en oranje. Omdat ik er in de pauze achter kwam dat ik er toch niet helemaal klaar voor bleek te zijn deed ik er na de lunch nog een laatste druk in lichtblauw overheen. Om de kleuren wat af te zwakken. Toen de jonge ekster. In rood.
Tja, ik ben toch het meest enthousiast over de testdrukken op krantenpapier. Met name met de gele ondergrond. Dat geel was een per ongelukje. Zag het, legde het apart in het droogrek. Later moest ook daar de ekster in het rood overheen. Paste net niet, dus het is nu een tweeluik zeefdruk geworden, een bijna nieuwe favoriete druk.
Als allerlaatste drukte ik namelijk toch ook nog een zeef met jonge ekster in rood op wit papier. Dat is toch eigenlijk m'n mooiste druk van vandaag. Sommige dingen verander ik niet. Ik hou van rood, op wit. M'n twee oudste/eerste lievelingskleuren.

Uit de oven en een wringende voorstelling

De keramiek-oven kon na een glazuurstook open, met nieuwe kleuren, geïnspireerd op de kleuren van de kust van Callantsoog, in de kop van Noord-Holland. Gewerkt in atelier aan meeuw en uil. 's Avonds naar Theater de Vest in Alkmaar voor de voorstelling Wild, barbaars en bloeddorstig van Sezgin Güleç. Een ongemakkelijke avond. Na de show ging ik weg en had een raar gevoel bij de voorstelling. Weet niet precies of ik het nu leuk vond en dat hoeft ook niet. Het was als een bokswedstrijd, sommige betalen er graag voor of blijven er 's nachts voor op. Ik ben nog aan het onderzoeken of ik zo een persoon ben. Ook angst hebben om in het publiek te zitten vind ik naar. Gespannen hopen dat de acteur zichzelf aanpakt in plaats van iemand uit het publiek. Ben dan alleen maar bezig met hoe ik terug kan boksen, in plaats van de voorstelling te volgen. Ik wil spiegelen, aanvallen zelfs en sowieso verdedigen wat vrouw is. Want dat weet ik wel zeker. De zwartgallige seks grappen gingen wat mij betreft te vaak over de rug van de vrouw. Pannenkoek of niet, daar heb ik een kankerhekel aan. Ik pas mijn taalgebruik direct aan. Level ik toch nog een beetje met een jonge man uit Rotterdam zuid. Zo niet. Ver van mijn bed, de discriminatie en ellende in zijn leven die hij beschrijft. Dat ga ik niet snappen. Een show om over na te denken.

Roze bubbel

Half maart 2024 stopte mijn keramiekoven na een error ermee. Eén keer stookte ik buitenshuis en verder ging ik wachten of ik het zou gaan missen, dat keramiek. Ja dus. De monteur heeft nogal een chaotisch leven. Nam onderdelen mee naar zijn werkplaats en daarna ging zijn agenda aan de haal met mijn nieuwe spiraal. Maar sinds een week is mijn keramiekoven gerepareerd. Vandaag mocht de oven na de glazuurstook open. Wat een feest om dat glimmende glazuur weer te zien schijnen. Al vond ik het eergisteren, ongebakken mat en met zachte kleuren ook mooi. Zeker omdat de roze is kwijtgeraak tijdens het stoken. Opgebrand? In ieder geval mislukt. Ik kreeg een verzoek om bekers met roze te maken. Dacht dat ik dat wel kon en bakte direct een hele bups bekers met dat nieuwe zelfgemaakte glazuur. Knap achterlijk eigenlijk, dat ik dat gewoon deed. Want op de één of andere manier deed ik op de academie weinig (of geen) glazuurproefjes. Ik knikkerde ook deze keer gewoon wat wit en rood bij elkaar, deed wel nog m'n best om het op de onnauwkeurige keukenweegschaal te wegen. Schreef de percentages op de emmertjes. Maar helaas. Het is één grote soort van zeepbel geworden. Of glasbel. Misschien wel gasbel. Een roze bubbel. Geen idee wat er is gebeurt. Geen roze bekers in ieder geval.
Vandaag is het woord van Inktober Firefly/vuurvliegje en grappig genoeg lijkt de tekening op de bekers, of andersom.
Tussen de gelukte bekers zitten veel gele bekers, ik heb er al eentje voor mezelf in onze keukenkast gezet. Morgen zit mijn koffie daar in. Nu al zin in.

Dooie blunder

Vanmorgen een strandwandeling en het viel mij op dat er nogal wat vissenkoppen op het strand lagen. Volgens mijn buuf komen die van vissersboten. Die gooien ze overboord. Een afwijking is dat ik het zo mooi vind, dooie vis. Fotogeniek en triest tegelijkertijd.
Het woord van vandaag van Inktober is Blunder. Tot drie keer toe heb ik zonder benzine gestaan. Ja ook twee keer moest de ANWB komen om mijn autodeur te openen, omdat mijn sleutel nog in het contact stond en ik de deur in het slot had gegooid. Ik wist niet hoe dat te tekenen. Toen ik zestien was heb ik ooit eens gedacht dat tennis wel iets voor mij zou zijn. Ik was zestien, oh dat schreef ik al. Hoe die blunder te tekenen wist ik ook niet. Dus werd het de benzinemeter. We rijden op LPG en onhandig is dat het lampje precies achter het stuur zit. Dus als ik op benzine rij dan zie ik dat niet. Let ook te weinig op mijn benzinemeter, want ik rij op gas. Maar van filerijden gaat de auto stotteren, en schakel ik tijdelijk over op benzine. Dus, tja. Dat vergeet ik, omdat ik het lampje niet zie branden, want dat zit achter mijn stuur.
Tijdens het tekenen van de brandstofmeter zag ik voor het eerst de letters E en F staan. De F is fuel, dat begreep ik. Maar waar staat die E dan voor? Opgezocht en het werd me ook direct nog meer duidelijk waarom ik al drie keer zonder benzine ben komen te staan. Hahaaaa empty me.

Zware wandeling

Windstil, paddenstoelen, zonlicht, naaldbomen, zandduinen in Schoorl en het woord van Inktober van vandaag is Heavy/zwaar. Het grootste en zwaarste zoogdier werd het onderwerp van de tekening in inkt. Omdat het me niet goed lukte om een mooie pentekening van een walvis te maken, heb ik er waterverf aan toegevoegd, dacht dat het zou werken.

Roekeloze vriendschap

Bij mijn vriendin Marrit in Amersfoort op bezoek. Met haar heb ik m'n allerlangste vriendschap. Ik denk inmiddels veertig jaar. Genieten van Marrit, cake, soep en van de volkstuinen van een ander.
Woord van Inktober is Reckless/Roekeloos. Ik had geen inspiratie tot ik in de krant las dat er paddenstoelen stropers actief zijn, en betrapt zijn. Ik las na er wat op en en zag dat de boete voor paddenstoelen stropen éénenveertighonderd euro is. Das pittig roekeloos, wat mij betreft.

Veertien werken naar Amsterdam

Das toch toevallig, 14. Niet afgesproken, wel het aantal werken wat Wiebke van galerie Artacasa uitzocht.
Twee werken uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid en twaalf kleine werken uit mijn serie Rare vogels. Beide gemaakt van tweedehands textiel en papier. Oh ja, voor wie het niet direct linkte. Hier een uitleg. Mijn hoofd linkt 14 aan Johan Cruijf en die link ik aan Amsterdam. Artacasa zit in de Kerkstraat in Amsterdam. Zeven is voor vele een geluksgetal. Ik hou van dubbel. Dus is veertien ook favoriet. Over veertien geschreven. Een tijd terug ontdekte ik dat ik op mijn facturen viertien schreef. Jaren gedaan. Nooit iemand over gehoord. Ik ontdekte het zelf. Zo dol op vier dat ik veertien ook gewoon als viertien schreef. Heb het wel veranderd.

Ook stom werk

Ik kan niet alleen maar met mijn werk stralen in een tijdschrift. Bij mijn serie Rare vogels hoort ook dom werk. Dom is wel de grootste belediging die ik kan horen. Van alles kun je tegen me zeggen. Het raakt me, maar dom, dat snijd door alles heen. Hoe kan dat toch? Waarom wil ik het allerliefst intelligent zijn? Geen idee. Maar goed, dom werk is dus echt stom werk. De kleine werken van deze serie krijgen als versteviging een stuk karton aan de achterkant. Dat is zo gegroeid toen iemand zei dat er nog wat mee gedaan moest worden voor ze voor meer dan vijftien euro verkocht konden worden. Dat bedrag vond ik echt absurd weinig. Daar gaat het nu helemaal niet over. Ik dacht er wel vandaag aan terug. Tijdens mijn stomme werk.
Omdat ik eigenlijk het werk zo puur onder de naaimachine vandaan het mooiste vind. Klaar, nog een keer strijken en dan met twee spelden de muur in.
Goed, zo is het ontstaan, er zit nu al vijf jaar een stuk karton achter geplakt. Dat karton snijd ik op maat, net als het dubbelzijdige tape. Dus twee keer kleine rechthoekjes snijden met de guillotine papiersnijder. Daarna pulken en plakken. Niks aan. Stom om te doen. Helder wat ik er van vind? Haha.
Plus het is ook nog eens nieuw materiaal, en ik heb plastic afval. Terwijl ik met tweedehands materialen werk. Dat klopt ook niet. Als je een tip hebt hoe het anders kan met die kleine werken uit mijn serie Rare vogels, laat het me weten.
Begin van de avond weer online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar en daarna uit eten op het strand. We zouden nu al op Vlieland zijn, dat liep anders. Dus gunnen Mars en ik onszelf elke dag uit eten op het strand hier in Callantsoog. Vandaag aten we bij Vos en dronk ik Moersleutel bier, past wel goed in het teken thema. Goed, das wat mijn hoofd er van maakte. Ik lees op het bord Moersleutel bier. Mijn hoofd maakt in korte tijd een heel rijtje wat eindigd op mijzelf: Moersleutel, moer, moerstaal, moedertaal, moeder, je moeder, ik ben een moeder.