Tekenclub strandwandeling

Op dinsdagavond volg ik de online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Ik verheug me er op maandagochend al op, zo leuk vind ik het. Ook al zien we, de deelnemers, elkaar digitaal er ontstaan echte vriendschappen. Vandaag kwam één van de deelnemers met haar zoon hier in Callantsoog met mij wandelen aan zee.
Na de wandeling een kop thee. De etspers staat in de woonkamer en vaak vraag ik mijn visite of ze een tetraprint willen maken. Dit keer ook en het antwoord wa je: Ja! Dus maakte ze prints. Het is ook zo leuk om te doen. Kop thee met tetraprint, een gouden combinatie.
's Avonds waren we weer gewoon digitaal aanwezig bij de workshop.

Mist op en af

Ik vertrok van huis met een zonnetje. Nog geen tel op het strand en van twee kanten kwam er mist over het duin heen. De mist leek me te omhullen. Een prachtig fenomeen. De wereld om mij heen verdween. Het geluid leek ook weg te vallen. Er waren dan ook weinig mensen aan zee. Hoe lang de mist duurde kan ik terug zien in mijn foto's die ik nam, want wederom wist ik niet welke kant ik eerst moest op kijken, overal was wat te zien. In een paar minuten was het van zonnig naar helemaal mistig.
Toen de mist aan het optrekken was en ik weer door liep waren Jut en Jul meeuw in gesprek. Een super komisch stel meeuwen, die in de branding en weer uit de branding liepen. Tijdens dat gesprek, in continue gesnater, deden ze aan synchroon snelwandelen.
Achter mij hoorde ik hoefgekletter. Training van harddraverij paarden.
Tijdens het volgen van de kwebbelende meeuwen deden de meeuwen ook nog eens aan sychronisatie met de paarden. De meeuwen liepen op en af en precies op de achtergrond keerden de twee paarden.
Terug lopend trekt het helemaal open en met een stralende zon loop ik langs de kust naar huis. In mijn atelier heb ik, zoals zo vaak, het nummer 'Four seasons in one day' van Crowded house in m'n hoofd. Wat was het bijzonder mooi aan zee. Ik ga na een iets te lange wandeling verder met nieuwe Rare vogels maken.

Vliegen blijkt ook een gevoelig geheim

Trots vertelde ik dat ik werk heb verkocht in ruil voor een vliegticket naar Lissabon. Bam! Zwiep! Een directe van links, gevolgd door een directe van rechts. Klets! Wat je neerzet kun je terug krijgen. Ik denk vaak dat ik het zo goed doe, qua milleu. Leef bewust, ruim ik dagelijks zwerfafval op. Werk met tweedehands materialen.
Maar kan het niet beter? Ik ben een slecht mens. Dat wordt me duidelijk gemaakt door degene tegen wie ik vertel dat ik een vliegticket ruil voor werk. Ik ging gelijk in de verdediging. Dat ik al jaren niet op vakantie ben geweest. De ander is een (groter) klimaatactivist. Die mij dat graag wil laten weten. Ik doe zelf natuurlijk precies ook altijd dat. Veel te hoog van de toren blazen, hoe het leven allemaal moet. Helder. Kijk naar jezelf. De les was hard. Zeker ook omdat alles in mij openstond in kwetsbaarheid. Dit door mijn deelname aan een kunstproject met als thema een passage uit het boek 'De ontembare vrouw', over geheimen. Uit het boek las ik een aantal stukken. Ik luisterde er podcasts over. Keek naar de spiegel en er in. Keek naar gemaakte en niet gemaakte keuzes. Geheimen schreeuwen muisstil. De opdracht over geheimen heb ik afgerond en ingeleverd. Het was een onderzoek naar geheimen in mijn leven, naar vrouw zijn, trouw zijn, verzet, onbegrip, kracht, opjagen, verjagen, onverschrokkenheid, wild zijn, woest zijn, ontembaar en onbesuisd zijn. Een onderzoek naar vrijheid, vruchtbaarheid en het vermogen tot liefhebben. Familie geheimen, oorlogsgeheimen, oorlogswonden, erfenissen, boosheid, onvermogen, schaamte, verraad en puurheid.
Mezelf door veel emoties voelen gaan. Het was een mooie reis. Grappige woordkeuze, al schrijf ik het zelf.
Met het project van Marianne Duif maken we met een grote hoeveelheid vrouwen een krachtig beeld. Hier is het resultaat van mijn verbeelding van geheim. Het zal te zien zijn van 19 tot 22 juni tijdens SCHOK 2025. Op een strook tweedehands damast naaide ik een vrouw, een harpij, een kruis, twee wolven en een x, mijn handtekening.

Nog meer geheimen

Vandaag verder gewerkt aan mijn bijdrage voor het kunstproject van Marianne Duif. Een proces van beginnen met het boek 'De ontembare vrouw' lenen en een aantal delen daaruit te lezen. Daarna podcasts over dat boek luisteren, voelen, gesprekken voeren, inspirerend beeldmateriaal bekijken, ideeën laten sudderen, druk door naderende deadline voelen en dan aan de slag gaan.
Voor mijn deel van dit kunstwerk heb ik een stuk tweedehands damast gebruikt. Daarop heb ik elementen met roze draad genaaid, of eigenlijk getekend op de naaimachine. Beelden die voor mij geheim, zonde, verzet, onbegrip, oer, kracht, strijd, onverschrokkenheid, vrijheid, vruchtbaarheid, het vermogen tot liefhebben, natuur, wild, woest, onbesuisd en vrouw zijn, uitdrukken. Mijn deel heb ik vanavond afgerond. Het eindresultaat laat ik zien nadat Marianne het in ontvangst heeft genomen.
Nu verder werken aan komende expositie op 5 & 6 juli, met biologie(lokaal) als thema. Plus nog wat klein werk maken voor de Lokale Lente Markt van volgende week zaterdag 17 mei in Breukelen. Daar sta ik dit jaar weer samen met Mariëtte Ciggaar. Alleen al een hele dag met Mariëtte op de markt staan is de rede voor deelname. Het is geen geheim dat ik helemaal niet van staan op beurzen en markten hou. Veel te veel werk voor één beursdag. Want het is: spullen verzamelen en inpakken, in de auto laden, naar de markt rijden, uitladen, kraam inrichten, heel de dag op de markt staan, weer opruimen, inpakken, auto vol laden, terug naar huis rijden, thuis weer uitladen en alle gebruikte en overgebleven spullen weer terug in mijn atelier zetten en opruimen. Maar met Mariëtte is alles een stuk leuker.
Bij het dagelijkse rondje door de tuin viel mij een siamese paardenbloem op. Een dikke stengel en een tweekoppige bloem. Bijzonder exemplaar.

Het geheim

Voor een kunstproject van Marianne Duif ben ik gevraagd om een onderdeel te maken. Al maanden stort ik me op het boek 'De ontembare vrouw' van Clarissa Pinkola Estés. Eindelijk heb ik een besluit genomen, onderwerp en vorm gekozen en een begin gemaakt. Het is een pittig project en proces. Over kracht en geheimen, over liegen, stelen, fouten, foute geheimen, oorlogs geheimen en familie geheimen. Het zou de vrouw goed moeten doen, dat boek. Mij valt het zwaar. Ik kom zoveel pijn tegen. Ik ben niet voor niets graag bezig met lichtpuntjes en het delen van schoonheid. Die maken het leven voor mij dragelijk. Ik moet ze de afgelopen tijd bij elkaar schrapen. Dus blij dat ik nu bijna klaar ben met mijn kleine stukje van dat grote geheel. Waar ik natuurlijk weer veel te diep in ben gedoken. Zo werkt dat bij mij nu eenmaal. Vol er voor gaan of vol er tegenin.
In mijn onderzoek kom ik veel pijnpunten tegen. Die van huis uit verzwegen worden. Alsof ze er dan niet zijn. Want anders doet het zo'n pijn.
Mijn werk gaat over verzet, onbegrip, oerkracht, onverschrokkenheid, natuur, wild, woest en onbesuisd zijn, vrouw zijn, vrijheid, vruchtbaarheid en het vermogen tot liefhebben.

Pony, reigers en ooievaar

Aan het nagenieten van de tetra druk gisteren gemaakt bij AGA LAB. Rondje langs het strand, met de wind mee en aan de andere kant van het duin terug. Even de paarden gedag gezegd. Daarna mijn atelier in om nog wat reigers, blauw en zilver, te maken.
Misschien door de volle maan of door het najaar. De zonsondergang, die ik zag vanuit mijn atelier raam, was magisch kleurrijk, paars en blauw.

Windstil wandelen en werken

Een mooie windstille herfstdag. Een boekenmarkt voor de muziekvereniging Wieringerwaard. Wandeling door Kooijbosch en Nollenland van Abbestede. Even rust genomen bij dromerige paarden en via het VV bosje weer terug. Koffie met vers gebakken boterkoek, recept van Ank, hmmmm verrukkelijke zondagmiddag traktatie. Plus werken aan werk voor flyer expositie bij De Kapberg Egmond. Terwijl ik in mijn atelier werk zie ik bijzondere wolken boven de duinen. Even op het balkon om foto's te maken.

Met Mondriaan langs de Gein

Mariëtte Ciggaar organiseerde vandaag een Plein air teken- en schilderworkshop langs de molen en het bomen landschap wat kunstenaar Piet Mondriaan begin twintigste eeuw meerdere keren schilderde, tijdens zijn periode in Amsterdam. We stapten op de fiets en ik begrijp heel goed dat hij daar ging schilderen. Wat mooi daar zeg bij en rond Abcoude. Onder de rook van Amsterdam en toch alsof je ver in Frankrijk fietst. Heerlijk een dagje fiets vakantie met Mariëtte, Marcel en een groep leuke mensen.

500 Friese zeepaarden

Al maanden stond het in mijn agenda: 14 oktober strandrit van honderden Friese paarden. Nu was het zaterdag 14 oktober. Een uur te vroeg liep ik op het strand. Zand kneiterhard in m'n gezicht. Zelfs een bui. Het was koud. Heen en weer met om de twee seconden mijn blik op de strandopgang gericht, dat ik het moment niet precies mistte. Ohhhh, ineens waren ze daar. Een muur van gitzwarte Friese paarden kwamen het strand van Julianadorp op. Wat is dit mooi. Wat een fantastisch initiatief. De tranen sprongen in m'n ogen en mijn keel reageerde. Over donker gesproken. Soms is dat nodig om te ervaren hoe mooi licht kan zijn.
Nadat de paarden voorbij waren ging ik gelijk met honderden mensen het strand weer af. Koud en zin in koffie. De strandtent zat stampvol. Naar huis voor koffie. Ik besloot om later terug te keren om de stoet nog een keer te zien.
Thuis koffie. Daarna terug met vriendin, zus en dochter. Ook zij waren enthousiast. Wat een mooi gezicht. Met zonder hesjes was het vast nog mooier. Die denk ik in mijn hoofd wel weg. Over weg geschreven, dit was de laatste keer dat deze strandrit werd georganiseerd. Mooi dat ik deze laatste kans nog even greep.

Juut, ga je mee zeilen?

Ja! Spontane actie. Femke appte of ik mee ging zeilen met Alda en IJsbrand. Even wat omzetten en ja ik kon mee.
Het was heerlijk. Wind, regen, wijn, bier, verse croissantjes, knapperig gebakken risotto, twee honden aan boord, douchen in het badhuis in de haven. Paarden, vogels, runderen en genieten van alles en iedereen. De wolkenlandschappen waren waanzinnig. De stilte tijdens het zeilen op de fok, door de wateren van Friesland en Groningen, fijn. Bijzonder om dat mee te maken. Als ik het anderen zie doen ziet dat er altijd zo koel uit. Nu mocht ik het zelf ervaren. Zeilen door smalle stroken water in het groene landschap. Leeuwarden, Dokkum, Zoutkamp, Lauwersoog en Leeuwarden.

Sativus bos

Lekker weekend. Licht vangen, herfst opsnuiven, gelukjes schieten en Krokus Sativus koppen. Oi, wat moeilijk is dat. Die mooie knoppen die net opkomen direct koppen. Het is voor de saffraan. Die oranje slierten, dat is saffraan. Dat is toch mooi. Soort van goud kweken in een pot. Een pot met goud.

Veel herinneringen in kleurplaatjes

Duizenden foto's te verwerken, wellicht straks duizend plaatjes geknipt. Dat zou een feest zijn. Het is in ieder geval heel meditatief en repetitief. Mijn oude Mac moest nodig opgeruimd, er zat weinig sap nog in die tweedehands appel.
Ik ga door heel wat belevenissen. Hele mooie. Ohwww wat verlang ik terug naar Portugal en Costa Rica. Wat is op reis zijn toch heerlijk voor je leven.
Ook niet zulke beste, zoals de verhuizingen van atelier en winkel van 2015 tot 2018. Twaalf verhuizingen in drie jaar tijd. Ik kreeg er spontaan pijn van in mijn nek. Of kwam dat van dagen achter de computer zitten selecteren en terug te vinden documenteren. Of van dat geknip in al die bladzijdes uit oude prentenboeken. Gelukkig is het knippen dan weer rustgevend en met een heerlijk vooruitzicht op het maken van nieuwe collages. Of misschien hou ik het wel zo. Gewoon een mooi bergje uitgeknipt papier. Ik hou wel van veel.