Into the great wide open 23/7

Het was weer fantastisch! We mochten weer naar Vlieland naar Into the great wide open festival. Vier dagen vieren. Ik zag 23 optredens en zeven kunstwerken en een heleboel blije mensen. Zoveel hoogtepunten, te veel om op te noemen. Dus noem ik er maar een aantal die ik zag: Merel Pauw/Elmer/Bollox, Sophie Straat, Madra Salach, Lucky Fonz III, Joost Oomen, IJsland, Clean Pete, Lenie van Asten, Dani Ploeger, Christy Westhovens, Druklab en Angine de Poitrine.

Trekker naast het huis

De karaf van de tekenworkshop van gisteren en het beste uitzicht vanuit het zijraam van ons huis. Met zicht op een trekker. Daar word ik gelukkig van.

Naar de sterren en op de kerkmuur

Naar de sterren en daar voorbij! Een zin die dan opkomt als ik met een oude vriend afspreek om de expositie van Mirjam en mij 'Waar verhalen blijven' in de Grote Kerk Alkmaar te gaan bekijken. Hij werkt met sterren, planeten en de tijd. Als ik tijdens het wachten de schaduw van een boom opzoek zie ik ineeens een zonnewijzer op de zijkant van de kerk. Das toch een mooie verbinding.

Waar verhalen blijven

De tentoonstelling van Mirjam Oosterbaan en mij in de consistorie van de Grote Kerk in Alkmaar is geopend en tot 12 juli te bezoeken. De opening werd verricht door maar liefst twee directeuren. Door Marieke van Esch van de Kunstuitleen Alkmaar en directeur van Theater De Vest en de Grote Kerk Naud van Geffen.
Het was een mooie opening. Blij met de mensen die ik om mij heen heb. Een groot deel van de aanwezigen had een aandeel in het proces naar de opening van de expositie toe. Ik kop het werk er uiteindelijk zelf in, maar de hulp en voorzetjes komen van vele, van vrienden en familie. Trots op al die lijntjes.

De eerste klaproos

Vanmiddag ging ik een rondje fietsen en ineens moest ik op de rem. Een klaproos. De eerste van het jaar. Dat er nog maar veel mogen openklappen.

Wolken en lente aan zee

Vanmorgen nog voor de koffie naar buiten gelokt door de schapenwolkjes die de vorm van een panterprint hadden. Mooi licht kwam van achter de duinen, dus liep meteen achter het licht aan.
In onze tuin staan heel veel judaspenningen. Ik zag ze vorige week al opkomen en hoopte zo dat het ze waren, nu zijn ze in bloei en ja ze zijn het. Heel blij mee. Pip wilde van achter het raam, met op links de pannenkoekplant wederom in bloei, ook wel even buiten. De plant daarnaast heeft een tijdje terug nieuwe potgrond gekregen. Daarin blijken allerlei bloemenzaden te zitten. Hele leuke bloemetjes tot gevolg. Of ik de deur voor Pip open wilde maken, want het kattenluik is echt voor lozers. Echte katten hebben een lakei.

Putter walhalla

Was ik toch ineens in het putter walhalla. Ik ging een stukje fietsen. Zag gister een bollenveld vol met krokkusen. Die wilde ik nog een keer zien. Fietste een extra groot rondje en zag heel veel bomen en een bruggetje naar die bomen. Dat bleek het een gebied van Staatsbosbeheer te zijn, 't Hoekje. Ik wandelde een paar hoekjes om. Het natuurgebied heeft de vorm van twee vierkanten, een soort hoekige acht. Veel bomen, dicht op elkaar en heel veel vogels. Ook een enorm stuk met elzen. Daar was het vrolijke, putterend muzikale kanari-achtige geluid overweldigend mooi. Een heel bos vol met puttertjes. Wat een geluk.
Nieuwe werken uit series Rare vogels en Schijnen in kwetsbaarheid opgespannen. Met de wielewaal ben ik nog bezig.

Helder, dotje en veertjes

De zee was plat, zoals een meer. Voor de verandering liep ik eens de andere kant op, naar het zuiden. Ook daar zijn ze te vinden, zeehondjes op het droge. Dit was echt nog een jong dotje.

Waan(ders)zinnige expositie

Vandaag naar Drents Museum in Assen geweest voor de tentoonstelling Microkosmos - De wereld in een Wunderkammer. Van Waanders Uitgevers had ik bij Pan Amsterdam een grote stapel kunstboeken gewonnen. Daar zat ook het boek van de tentoonstelling Microkosmos bij. Meteen enthousiast en zin om de tentoonstelling te bezoeken. Vandaag gedaan en super genoten. Een feest. Aangestoken door verzameldrang ben ik ook direct torens in de omgeving van het museum gaan verzamelen, tja dat krijg je met mijn achternaam.
Ook de andere tentoonstellingen zijn inspirerend, zoals Hotspot Leipzig met werk van onder andere Johannes Rochhausen, Katrin Brause en Malte Masemann.

Tekenclub strandwandeling

Op dinsdagavond volg ik de online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Ik verheug me er op maandagochend al op, zo leuk vind ik het. Ook al zien we, de deelnemers, elkaar digitaal er ontstaan echte vriendschappen. Vandaag kwam één van de deelnemers met haar zoon hier in Callantsoog met mij wandelen aan zee.
Na de wandeling een kop thee. De etspers staat in de woonkamer en vaak vraag ik mijn visite of ze een tetraprint willen maken. Dit keer ook en het antwoord wa je: Ja! Dus maakte ze prints. Het is ook zo leuk om te doen. Kop thee met tetraprint, een gouden combinatie.
's Avonds waren we weer gewoon digitaal aanwezig bij de workshop.

Teun is jarig

Vandaag is onze dochter jarig. Vijfentwintig jaar terug is ze geboren. Meteen stapel verliefd, als dat kan op je eigen dochter. Zoveel liefde voor haar, alsof mijn liefde dertig jaar heeft gewacht tot Teun er was om al mijn liefde aan te geven.

Toverballen bekers

Ik heb toverballen gestookt! Wat een geluk voelde ik toen de oven vanmiddag open mocht. Na iets meer dan vierentwintig uur mocht de keramiekoven open. Gestookt op 1130 graden en daarna nog een hele nacht en ochtend afkoelen. Blij ook met de input, mooi Nederlands woord, van Jorien van Blauwdruck Zwolle. Ze had wat kleur voorkeuren. Ik ging wat testen. Ze gaf feedback en nu is dit het resultaat. Kan niet wachten op de volgende stook. Jorien gaf namelijk nog meer input en feedback, om het maar in het mooi Nederlands uit te drukken.
Het voelt als magie, toverballen uit de oven maar dan zonder die rauwe tong van het zabbelen op het snoep.

Walvis groet

Terwijl ik de was opvouw toch even op waarneming.nl kijken waar de beloega te zien is. Ja hoor, hier in Callantsoog. Al is het enthousiasme minder, toch ga ik naar buiten. Ik heb immers nog niet gewandeld.
Op het strand is in tegenstelling tot gisteren te zien dat de walvis in de buurt is. Er lopen wat meer mensen dan normaal, voor de tijd van het jaar. De vogelaars die voor de walvis komen zijn eenvoudig te herkennen aan hun blije gezichtsuitdrukking, een toeter van een zoomlens en een statief in de hand of in het zand. Veel personen spreken elkaar aan met de vraag of ze de walvis hebben gezien, waar dan? En waar ze vandaan komen. Ik doe dat ook. Vandaag spreek ik met mensen uit Friesland en uit Amsterdam. Het zijn aardige gesprekken. De walvis werkt als bindmiddel, het is sociale lijm. Alsof we allemaal beseffen, dat dit een waardevolle sociale tegenhanger is van de donkere ideeën van aantal van onze wereldleiders.
De beloega zie ik vandaag niet. Die is inmiddels naar Petten gezwommen en is niet voor donker terug naar Callantsoog komen zwemmen. Ik loop met een fijn gevoel terug naar huis, terug mijn atelier in en ga verder met mijn serie pissebedden.

Ja!!!! Ik heb de beloega gezien

Gelukt op dag vier, rond vier uur! Ik ben dol op vier. Al drie dagen was het mislukt om de beloega te zien. Ik had vandaag al een paar keer op de site waarneming.nl gekeken, nog geen meldingen. Trump zijn speech was online live te volgen. Ineens was ik dat aan het doen. Gruwelijke was het. Na een minuut of twintig dacht ik ineens weer aan de beloega. Hoe zou het daar mee gaan?
Ja hoor, twee meldingen, hier in Callantsoog. Trek m'n jas aan en spurt het duin over. Ik voelde de spanning. Waar dat vandaan kwam, geen idee. Ik wist het, ik ga het dier zien. Koos een grote enthousiaste groep vogelaars uit om bij te gaan staan, want ja samen zijn we sterk en ja! Met aanwijzingen en een verrekijker, die ik van de enthousiaste gast uit Ede mocht lenen, zag ik de walvis. Alles was mooi: de beloega, de mensen, de zee, de kou zelfs en het kopje thee met verse cake van buuf Mirjam. Ik stond tussen mensen uit Ede, Maastricht, Callantsoog en België. Met dank aan hun enthousiaste aanwijzingen zoals "links van de groene boei", "Tussen de twee boten in", "Laag aan de horizon", "Achter de tweede branding", die term was nieuw voor mij, maar ik snapte precies waar ik moest kijken. Het was perfect.
Ik moest er bijna van huilen. Dat kwam misschien ook door die enge speech van Trump. Een foto heb ik niet. Want ik heb weinig zoom. Maar aan zee met de mensen en de walvis voelde compleet, verbonden en onbeschrijvelijk mooi, daar in onze achtertuin aan zee.

Fluitend de dag door

In Oisterwijk heb ik overnacht. Dit vanwege het JXL blokfluitconcert van Jonaske. Het was prachtig, in alles. Jonaske is heel ziek als gevolg van baarmoederhalskanker en hoe zij dit proces doet vind ik bewonderingswaardig, uniek en leerzaam. Zelf was ik zenuwachtig, zo een speciale gebeurtenis dat concert, op de rand van de dood. Want ja ze is ernstig ziek, link met interview met Jonaske. Misschien was de vreugde van vandaag het gevolg van de zenuwen en de ontroering van het concert van gisteren.
Omdat ik vlakbij Tilburg bleef slapen kon ik fijn naar mijn lievelingsmuseum, museum de Pont en naar het Textiel museum, op steenworp afstand van de Pont. Echt erg, ik was er nooit eerder geweest. Dus daar wilde ik ook eens heen.
Vanmorgen kijk ik op mijn telefoon voor een bakker voor het ontbijt. Blijk ik nog geen honderd meter van bakker Robèrt te zijn. Ik had geen idee. Wat een geluk. Had ik daar toch een onverwacht en verrukkelijk ontbijt.
Met mijn logeer-shopper vol eierkoeken, anijsbollen en broden van Robèrt loop ik naar mijn auto. Maar wat zie ik voor kunstwerk met keramiek boven mij? Is dat niet het Europees Keramisch Werkcentrum. Ja hoor! Nog meer toeval. Met m'n eierkoeken in de hand stap ik binnen. Wat wilde ik daar toch altijd graag voor een maand of drie werken. Vroeger zat het in Den Bosch. Een feest van herkenning. Na een gezellige ontmoeting borrelt het verlangen om er voor een bepaalde periode te kunnen werken weer op.
De Pont is altijd fijn, al waren er wel heel wat muren wit. Maar daar hou ik van en ik fantaseerde dat die plekken vrij zijn voor mijn werk. Ik zag de tentoonstelling van Hamza Halloubi en This youiiyou van Tino Sehgal, met live performance, dans. Die mij soort van uitnodigde om ook te dansen. Natuurlijk dacht ik dat. Ik waan mezelf graag als danser.
Mooi werk gezien van Giuseppe Penone en Thomas Schütte en gegrepen door de intrigerende video-installatie I See a Woman Crying van Rineke Dijkstra.
Door naar het Textiel museum. Zo zeg! Die machines en materialen! Totale inspiratie. Ook al zo'n fijne werkplek. Duizend foto's nam ik van de weefgetouwen. Plus ik zag werk van Regula Maria Müller, haar ken ik van galerie De Kapberg. Op de foto's is nog het werk van Karin van Dam en Manon van Kouswijk te zien. Gelukkig was de koffie en soep vies en de terugreis lang en langzaam, anders was ik gaan vliegen van de dopamine die ik vandaag opdeed in het zuiden.