Wolken en lente aan zee

Vanmorgen nog voor de koffie naar buiten gelokt door de schapenwolkjes die de vorm van een panterprint hadden. Mooi licht kwam van achter de duinen, dus liep meteen achter het licht aan.
In onze tuin staan heel veel judaspenningen. Ik zag ze vorige week al opkomen en hoopte zo dat het ze waren, nu zijn ze in bloei en ja ze zijn het. Heel blij mee. Pip wilde van achter het raam, met op links de pannenkoekplant wederom in bloei, ook wel even buiten. De plant daarnaast heeft een tijdje terug nieuwe potgrond gekregen. Daarin blijken allerlei bloemenzaden te zitten. Hele leuke bloemetjes tot gevolg. Of ik de deur voor Pip open wilde maken, want het kattenluik is echt voor lozers. Echte katten hebben een lakei.

Meeuwen en mallen

Extra gietmallen van gips bij maken. Anderhalve week terug was ik in Dreumel bij Veka voor een cursus gietmallen maken. Ik kan het wel. Maar stel het uit. Het is zo'n gedoe. Gips in een klei atelier. Het gaat slecht samen. Dus er moet nogal wat aan de kant om te zorgen dat er geen gips met klei in aanraking komt. Want dan is er bij het stoken risico op ontploffingen. Want om de gips blijft water, water zit zuurstof in, dat gaat koken en uitzetten en dan knalt je werk tijdens het stoken uit elkaar. Das slordig. Goed. Dus ik ging een cursus volgen om nieuwe mallen te maken. Sowieso doe ik dat eens in de zoveel tijd, mezelf een workshop cadeau geven. Een fijn cadeau vind ik dat, workshops. Vandaag ging ik na een flinke poets- en opruimsessie aan de slag.
Tijdens mijn strandwandeling haalde de vissers, op de vissersboot naast mij, net de netten omhoog. Zeebanket voor alle meeuwen van Callantsoog.

Worsteling in mijn hoofd

Voor wat hoort wat. Voor mijn expositie, eind mei, loop ik nogal eens vast. Conflict in mijn hoofd. Wat wil ik laten zien? Waar gaat het over? Waarom maak ik? Hoe maak ik het? Hoe verhoud ik mij tot de expositie tekst? Zit ik er aan vast? Want het staat er zwart-op-wit, toch? Ben ik wel zo vrij als dat ik denk? Een vrij leven? Een vrije geest? Veel denken. Dus ik maak en ik maak. Dan komt er vanzelf iets. Maar toen waren mijn tweedehands zakdoekjes ineens opgebruikt. Ik was zo lekker aan het maken. Dan zou het vanzelf goedkomen. Want ik was aan het maken. Ik heb bij een aantal kringloopwinkels gekeken, niks. Gisteren bij mijn moeder in de kast mogen kijken. Daar koos ik er twee uit. Twee dunne witte tweedehands zakdoeken. Daar kon ik pissebedden op naaien, dat wat ik al maanden aan het doen was. Maar ik ben gestopt. Want ik ben door mijn voorraad heen. Ik ben nu een paar dagen gestopt. Een breuk in mijn ritme. Verstoring. Daar begon het weer. De molen in mijn hoofd.
Dus ging ik maar poetsen en op het strand wandelen. Beetje schelpen zoeken. Daar heb ik er inmiddels veel van. Terwijl ik dat nog nooit van mijn leven heb gedaan, schelpen verzamelen. Nu wel. En dan met name kapotte. Die grote blauwe schelpen die niemand voor mij opraapte. Ik ben namelijk niet een vroeg in de morgen type. Ik wandel ook meestal in de middag. Al de schelpen zijn dan al verzameld. Alleen de kapotte en imperfecte schelpen liggen er dan nog. Die neem ik dan mee. Precies goed eigenlijk. Want dus daarom.
Regels. Ben ik van de regels? Ik ben vrijheid. Verkeersregels en omgangsregels daar hou ik me graag aan. De rest lap ik graag aan mijn laars. Ik heb geen laars. Ook over regels denk ik de laatste tijd na. Mensen die in de duinen gaan zitten bijvoorbeeld. Mag hier niet. En van mij al zeker niet in het broedseizoen. Moet ik er persoonlijk iets van gaan zeggen? Nee. Laat het dan gewoon los. Maar nee, grom, grom, grommend loop ik over het strand. Dan nog iets. Ik ruim elke dag zwerfvuil op. Er ligt na storm best veel op het strand. Als iedereen twee items oppakt is het schoon. Ik neem me voor om niet alles te hoeven oppakken wat ik zie. Maar ergens is het voor wat hoort wat wat door mijn hoofd gaat. Als ik een mooie schelp wil vinden, dan moet ik al het zwerfvuil oprapen waar mijn oog op valt. Anders ben ik het niet waard. Dat dus.
Vanavond had ik weer fijn een online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Ik ben al vier keer naar de expositie van Marit Törnqvist in museum Kranenburgh geweest en de laatste keer viel mijn oog op een kleurrijke tekening van een, ik denk, hofnar. Instant verliefd op die tekening. Vanavond was dat de inspiratie voor de tekeningen die ik maakte.

Mars heeft mus in zijn naam

Mars is vandaag jarig en ik maakte als cadeau een uil en een mus (plus baby) op zijn nieuwe, tweedehands, trui. De uil is nagemaakt van een werk uit mijn serie Rare vogels en de mus, met baby mus op de rug, is van een kindertekening van Teun. Op tafel lag een A4'tje en daarop las ik Mars zijn volledige naam. Tot mijn vreugde zag ik dat hij mus in zijn naam heeft. Nooit geweten/beseft. Super leuk. Nu ga ik dus na duizend jaar dat ik hem ken als Marcel, Mars en Tinus Mus noemen. Kijken of hij daar naar wil luisteren.