Ode ode ode

Samen met Yve naar zomerexpositie Ode aan het water in de Kunstuitleen Alkmaar. Met heel veel werk. Zoveel dat ik besluit om nog een keertje gaan. Ogen tekort dus. Ik zie werk van onder andere Horden & Schimmel, Susanne Edam, Sandra Cramer, Saskia Kemperman, Ellen van der Prijt-Verbart, Monique Bruin en Susana Mulas Lastra. Susana haar werk is ook te zien in de Grote Kerk Alkmaar. Zij exposeert nu in de consistorie. Mirjam Oosterbaan en ik vertrokken maandag en Susana ging inrichten.
Met de zomersalon doe ik mee met een mini werk, Narcis - droge naald, van 3 x 10cm.
Omdat de expositie in de Grote Kerk zo mooi is nam ik Yve ook mee naar het koor voor de expositie Ode aan dagen van wijsheid van Laurence Aëgerter.

Daar gaan de verhalen

Gisteren was de laatste dag van de expositie Waar verhalen blijven van Mirjam Oosterbaan en mij. Vandaag opruimen en dat voelt altijd alsof er iets wordt dichtgedaan, afgesloten. Een leegte. Het proces van vertrekken na een expositie is ook altijd zo snel. De weg ernaartoe duurde bij deze expositie ongeveer acht maanden. Het inrichten en de installatie met pissebedden en draden in de kerk zelf duurde drie dagen. Het afbreken slecht een paar uurtjes.
Voor ik mijn werk terug naar mijn atelier bracht keek ik nog even naar de prachtige expositie van Laurence Aëgerter. Ook een installatie met damast. Dat van haar is nieuw gemaakt voor deze expositie. Het damast voor mijn werk is tweedehands en gebruikt, en met vlekken. Waar ik dan weer verhalen bij verzin. Verhalen over anderen. Want bij ons thuis zijn er geen kersttradities gemaakt.
Zo mooi hoe het licht door de vele kerkramen op het werk van Laurence Aëgerter valt. En hoe leuk is het als je naam Laurence is en de naam van de kerk Grote Sint-Laurenskerk is.

Naar de sterren en op de kerkmuur

Naar de sterren en daar voorbij! Een zin die dan opkomt als ik met een oude vriend afspreek om de expositie van Mirjam en mij 'Waar verhalen blijven' in de Grote Kerk Alkmaar te gaan bekijken. Hij werkt met sterren, planeten en de tijd. Als ik tijdens het wachten de schaduw van een boom opzoek zie ik ineeens een zonnewijzer op de zijkant van de kerk. Das toch een mooie verbinding.

Meesterwerk in de kerk

Het zal de docent in mij zijn, maar ik heb het gevoel dat ik de dingen die ik doe uit moet leggen. Mijn werk en mijn (onze) tuin. Vanmorgen kreeg ik een compliment over de tuin, over de grassen. Daarna de opmerking 'Veel werk hè, de tuin onderhouden' en vanmiddag de vraag over mijn installatie in de consistorie Grote Kerk Alkmaar 'En wat moet ik hier aan begrijpen?'. De buurman, die de opmerking over de tuin maakte, heb ik uitgelegd dat ik een grote liefde voor vogels heb en dat ik het gras laat groeien, de tuin laat verwilderen, om insecten te lokken en dat is voer voor de vogels. De jongen die in de kerk de vraag stelde, beantwoorde mijn gevoel dat ik mijn werk uit moet leggen. De meester in mij hield zich in en ik heb geantwoord dat ik ook vast niet alles van zijn leven begrijp.
Ik zie trouwens in mijn installatie met draden een grasveld, zoals in de tuin. De bodem is de basis van ons ecosysteem en pissebedden zijn de allerbeste en hele belangrijke recyclers in onze natuur. Heeft de meester in mij toch nog gesproken.

Oude tafellakens bekijken in de kerk

Met Alda in Alkmaar afgesproken om mijn expositie in de consistorie Grote Kerk te bezoeken. Een tijdje terug kreeg ik van haar de vraag of ik haar oude tafellakens van damast kon gebruiken. Ja zeker. Nu kon ze de tafellakens terug zien in mijn werk. In de twee installaties zijn haar oude tafellakens verwerkt. Ik ben dol op gebruikt en gekregen tweedehands damast en dol op de vraag of ik het kan gebruiken voor mijn werk. Voor mij is het echt een juweel onder het textiel.
Verder werkte ik aan nieuwe kleine werken uit mijn serie Rare vogels.

Water, boem, regen

Als je onder water tekent zoals Inge van Hooff Koetzier, en het thema van onze expositie te maken heeft met water, dan kun je een flinke hoosbui verwachten. Vanmorgen begon de dag bijzonder goed. In onze tuin staat de eerste klaproos in bloei. Plus nagenieten van de cadeaus van gisteren. Bloemen van Rik, boek van Monique en de kauw nr4 van de Tekenpartij van Mariëtte Ciggaar.
Daarna met Floortje naar de expositie Waar verhalen blijven van Mirjam Oosterbaan en mij in de consistorie Grote Kerk Alkmaar.
Daarna naar de opening van de expositie van Inge in Hortus Alkmaar. Daar opende maar liefst drie exposities: Beeld & Tuin, expositie Kunstschool Artiance en Kunstuitleen Alkmaar en dat werd dan ook gedaan door twee burgemeesters. Wel wat verlaat. Want er kwam precies op het moment van openen een enorme onweersbui met knallen, regen en hagel naar beneden.
's Avonds met Marcel naar Tolhuistuin voor een concert van Girtkin. Het meest bizarre concert in jaren. Drie muzikanten speelden in een jaren 70 zaal, surfmuziek wat zo uit een western film zou kunnen komen en opgenomen op het terras van een obscure camping. Grappig, soepel en met een vermakelijke speelsheid. Over speelsheid geschreven. De bordjes in de tuin van Hortus, bij het werk van Kunstschool Artiance, vind ik super goed bedacht.

Waar verhalen blijven

De tentoonstelling van Mirjam Oosterbaan en mij in de consistorie van de Grote Kerk in Alkmaar is geopend en tot 12 juli te bezoeken. De opening werd verricht door maar liefst twee directeuren. Door Marieke van Esch van de Kunstuitleen Alkmaar en directeur van Theater De Vest en de Grote Kerk Naud van Geffen.
Het was een mooie opening. Blij met de mensen die ik om mij heen heb. Een groot deel van de aanwezigen had een aandeel in het proces naar de opening van de expositie toe. Ik kop het werk er uiteindelijk zelf in, maar de hulp en voorzetjes komen van vele, van vrienden en familie. Trots op al die lijntjes.

De kar trekken

Trekken met een kar, een tour, een optocht, uittocht, een stoet. Aan het werk met karretjes voor mijn komende expositie met Mirjam Oosterbaan, mede georganiseerd door de Kunstuitleen Alkmaar. Ik maak meerdere installaties, denk ik. Eentje is soort van klaar. Nummer twee is in ontwikkeling. Grote stappen gezet. Nog een week of vijf en dan is het klaar. Het werk maak ik veelal alleen, bij de processen krijg ik hulp van een aantal bijzonder mooie mensen. Zoals mijn moeder, zij strijkt mijn werk als het teveel is voor mijn rechter schouder. Ik heb daar een overbelasting. Met Yve video-bel ik veel. Soms lijkt het dat ze in mijn atelier is om het werk te bespreken. Bij Dorien werkte ik al een aantal keren aan pissebedden in haar werkruimte. Het is een waardevol proces. Het werken aan expositie lijkt een persoonlijk en privé proces, maar ondertussen zijn er zoveel lijntjes die meedoen in dat proces. We trekken samen de kar naar de consistorie van de Grote Kerk in Alkmaar.
De pauze wandeling deed ik aan zee. Andere wolken, ander weer is onderweg.

Vingerverf en veertien poten

Nog altijd ben ik oprolpissebedden aan het maken voor de expositie in consistorie Grote Kerk Alkmaar. Mijn installatie die ik speciaal voor de ruimte maak is in ontwikkeling. Het groeit onder mijn handen. Ik verzamel al jaren tweedehands textiel. Wit textiel. Waaronder gebruikte servetten en zakdoekjes. Wit, dat is wat mij aantrekt. Het liefst met geborduurde initialen erop, en dan ook nog graag op een onhandig geborduurde manier. Dat persoonlijke en verborgen verhaal achter die initialen. Of met vlek. Ja, ook daar kies ik het tweedehands textiel op uit. Vlekken als bewijs voor verhalen en gebeurtenissen.
De oprolpissebedden, die ik op het oude textiel naai, hebben een andere aantrekkingskracht. De vorm, de herhaling van vorm, een perfecte bal, het exoskelet, hun uitwendige skelet. De vorm die ik nu al tientallen keren heb genaaid en nog steeds wil ik er meer maken.
Van Mars leerde ik dat pissebedden kieuwen hebben. Ik ben er over gaan lezen. Ik had er al veel over gelezen. Maar dat stuk van kieuwen, daar schrijft niet iedereen over. Tenminste niet de stukken die ik las. Nu specifiek gezocht op de kieuwen van oprolpissebedden. Ik bleef een tijdje, op verschillende pagina's, lezen. Leerde meer over oprolpissebedden. Pissebedden zijn belangrijk voor het ecologisch systeem, de kringloop van het leven. Ze hebben bij geboorte twaalf poten, na vervellen veertien en sommige soorten pisssebedden kunnen zich zonder man voortplanten. Het is een interessante voorbereiding van mijn ruimte gebonden installatie.
's Avonds weer een fijne online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. We kregen onder andere de opdracht om te vingerverven. Alleen al het woord maakt een geweldig enthousiasme in mij los.

Vergaderen in de kerk

Voor de expositie in de consistorie van de Grote Kerk in Alkmaar van Mirjam Oosterbaan en mij hadden we vandaag een vergadering in de kerk. Specifiek in de consistorie ruimte. Daar waar we gaan exposeren. Dat is nog eens een fijne vergaderzaal. Vanaf 29 mei tot 12 juli presenteert Kunstuitleen Alkmaar onze expositie Waar verhalen blijven in de consistorie van de Grote Kerk Alkmaar.
In mijn atelier werk ik aan die expositie. Ik maak een installatie specifiek gemaakt op die ruimte. Hoe precies, dat is in ontwikkeling. Tijdens de start van ons onderzoek brachten Mirjam en ik een eerste bezoek aan de expositieruimte. Op een bord in de Grote Kerk las ik voor het eerst in mijn leven het woord consistorie. In mijn hoofd zag ik het woord storie veranderen van story naar verhaal. Dat is het begin, het startpunt van mijn installatie. Een ruimtegebonden fysieke manifestatie.

Pissebedden draad

Even wat inspiratie in Alkmaar opdoen voor nieuw werk voor een expositie daar. Terug in mijn atelier ga ik verder met mijn pissebedden. Werk met mijn naaimachine gemaakt op gebruikt, tweedehands textiel.
Bij de koffie hadden we verrukkelijke carrotcake van buuf Ank. Ik mocht vrijdagmiddag weer een nieuw recept komen leren bakken, zo leuk, blij met Ank als buurvrouw. Het resultaat smaakt naar herhaling.

Muziek verbind, verbond, verband

Muziek is de lijm van vanavond. Jonaske het grote middelpunt, XL zelfs. Voor de mensen die dierbaar zijn geeft Jonaske met haar muziekvrienden een blokfluit concert in Het Cenakel in Tilburg, en ik hoor er bij. Bijzonder denk ik bij de uitnodiging, en ik herinner me een keer dat ik Jonaske in Callantsoog bezocht en ze hele fijne muziek op had staan. Muziek waar ik van hou, maar nooit zelf op heb gezet. Ik weet niet eens dat ik er van hou, tot ik het hoor. Zo ook een nummer wat ze vanavond speelt met Wim. Hij speelt op een klavecimbel. Na een paar tellen zit ik in een andere dimensie en andere tijd en wereld. De tranen voel ik opkomen. Waarom weet ik niet. Dat doet muziek. Ik verlang tegelijkertijd naar romantiek en punkmuziek.
Jonaske is ernstig ziek. De zenuwen en rommelige gedachten die ik de hele dag al voel komen los. Stom dat zij hier doorheen moet. Mooi om te leren hoe Jonaske met het leven omgaat. Ik observeer en leer. Ben blij dat ik haar heb ontmoet in de Brabant Hallen tijdens het Textiel Plus festival en dat ik mag delen in haar bijzondere zijn.

Langs het meer

Vandaag wandelen Björn, Ynske en ik op verschillende plekken langs het meer. Mysterieuze plekken, wonderlijke plekken, heilige plekken en touristische plekken. Daar valt ook zeker De onderwater kerststal van Laveno Mombello onder. We zijn er vandaag meerdere keren langsgekomen. Wonderlijk bedacht om een joekel van een kerststal in het water te laten zakken.

Zondags kerkbezoek

Ter voorbereiding en inspiratie gingen we naar de Grote kerk van Alkmaar. In Alkmaar, dus duwde ik Mirjam en Mars het Stedelijk museum Alkmaar in, dus voor de derde keer de expositie Verlangen naar Egmond bezocht. De frisse, felle en heldere kleuren in die werken van de Amerikaanse schilders geven me zoveel plezier en energie. Dat wil ik graag delen. Ook even langs bij de Kunstuitleen Alkmaar. Expositie-plannen bespreken met Marieke van Esch en even gluren hoe mijn nieuwe werken hangen.
Het woord van Inktober van vandaag is Puzzling/Puzzelwerk en ik kwam uit op de Cryptogram van de Volkskrant. Toen ik Mars leerde kennen maakte hij die samen met zijn vriend Toon en wij zijn dat samen blijven doen.

Piemels en Piet in de etalage

Vandaag bezochten Mars en ik De Kunst10daagse in Bergen. Een klein stuk, want het aanbod is enorm, in aantal. Bij Stadspaviljoen Noord hadden ze weer een mooie etalage gemaakt. Met ook werk van Piet Hein Eek. Daar waren we eergisteren nog, tijdens de Dutch Design Week, inspiratie opgedaan in zijn werkplaats, winkel, fabriek. We gingen bij Tally Ho langs om het werk van Inge van Hooff Koetzier te zien. Daar zag ik haar piemels in de etalage, vind ik super grappig.
Bij de Eerste Bergensche boekhandel hebben ze altijd interessant werk hangen tijdens De Kunst10daagse, dus daar ook langs. Indrukwekkende serie portretten van Manuel Kurpershoek.
Op woensdag is het bij Roos appeltaart-bak-dag. Zonder dat Mars het doorhad (denk ik) leid ik ons langs de bakkerij, en ja, de taarten stonden in de opening van de bakkerij af te koelen. Heel de wijk rook verrukkelijk.
Het fijne aan De Kunst10daagse is dat je overal, waar een vlag uithangt, even binnen kunt gluren. Zo ook bij de kerk. Dol op die gebouwen met dat bijzondere licht en die immense hoogte. Grappig detail fotografeerde ik in de kerk, 'voor de missie'. Al maanden ben ik bezig met de Mir-methode en heb sinds kort het boek 'Waarom ben ik in vredesnaam op aarde? in huis. Gaat over je missie, je missie verduidelijken. Het boek ligt nog te wachten voor ik het ga openen. Dat werkt zo bij mij. Nieuwe dingen moeten eerst aankomen, wennen, acclimatiseren, of wat dan ook. Weet de precieze rede niet. Nieuwe dingen, nieuwe kleding, (heb dat niet met tweedehands kleding, das een interessante ontdekking) of nieuw gereedschap, dat gebruik ik pas nadat ik het een tijdje in huis heb.
Het woord van Inktober van vandaag is Button. Dat werd een button van 'Doe Maar'. Die kon ik me herinneren van toen ik een tiener was. Toen waren die in om op je kleding te dragen.
De keramiekoven staat aan, om een glazuurstook te branden. Ben heel benieuwd. Altijd super spannend om het resultaat af te wachten.