Witte schoonheid en rare vogels

Zo ontzettend lief dat ik zo af en toe een bericht krijg van iemand, die ik niet ken, en mij gebruikt textiel wil geven. Vandaag mocht ik langs, om uit een erfenis, de prachtigste stukken gebruikt textiel te ontvangen. Och wat een groot cadeau. Wat een schoonheid. De vrouw was zelf ook zo mooi. Zelf ook kunstenaar, met een bijzonder warm hart. Wat voel ik me vereerd.
Bij de winkel en kunstuitleen van museum Kranenburgh in Bergen mocht ik vanmiddag tien nieuwe werken brengen. Een lepelaar uit de serie Schijnen in kwetsbaarheid en negen vogels uit mijn serie Rare vogels. Alle werken op de naaimachine met een persvoetjes gemaakt van tweedehands papier, ongebleekte katoen en naaigaren.
Ik ben een geluksvogel.

Net alsof vakantie toer

Mijn vriendin Yve logeert hier een aantal nachten en dus doen we vakantie dingen. Vandaag naar museum Kranenburgh, naar de expositie van Iris Le Rütte en Bernard Essers, expositie in de Villa van KCB. Een aantal werken uit mijn serie Rare vogels afgeven bij de Kunstuitleen, een rondje door de museumtuin en Yve moest mee het bos in. Want dat is alleen maar de weg over steken en dan ben je er al. In een prachtig bos.
We namen een toeristische route door Schoorl, langs wolken landschappen en molens. In Petten bekeken we de prachtige huisjes op het strand. Wat bijzonder zal dat zijn om te slapen aan zee.
Vlak voor Callantsoog hadden we nog een bloemen stop, zoals en echte toerist doet.

Van Bergen naar Klein Zwitserland

Ik mocht nieuw werk brengen bij de winkel en kunstuitleen van museum Kranenburgh in Bergen. Natuurlijk direct een rondje door het museum. Er zijn weer mooie tentoonstellingen gemaakt. Het werk van Bernard Essers heeft precies de sfeer van de tijd waar ik dol op ben. Kan het niet uitleggen, maar het werk gemaakt zo rond 1913- 1920, daar hou ik enorm van. En zo ook van zijn werk uit die tijd. Ik werd blij van het werk van Iris Le Rütte. In de schaduw van het werk van Lisa Konno Paul Kooiker zag ik een ski springende vogel.
Na het bezoek aan museum Kranenburgh heb ik mijn kunstkamer nr4, bij Klein Zwitserland in Schoorl een beetje veranderd. Eén muur helemaal vol gehangen met oprolpissebedden, genaaid op tweedehands zakdoeken. Ook daar zijn nieuwe exposities ingericht. Het werk van Beau Webster, een jonge kunstenaar sprak me aan, en meer mensen, want ik zag al een grote hoeveelheid rode stickertjes onder het werk geplakt.

Weer een joelende Flora

Flora, het werk van Pauline Eecen stond weer te joelen in de tuin van museum Kranenburgh in Bergen. Blij dat ik weer vier nieuwe werken uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid bij de museumwinkel en kunstuitleen mocht afgeven. De werken ontwikkelen zich van een eenvoudige lijntekening van naaigaren tot een meer ingevuld beeld.
Natuurlijk nog een rondje langs de exposities. Nog een keer genoten van de inspirerende exposities van Marit Törnqvist en Dirk Filarski.

Hoera roept Flora weer

De mevrouw, kunstwerk Flora van Pauline Eecen, in de tuin van museum Kranenburgh stond net als ik weer te juichen van plezier. Er mocht weer werk van mij naar de museumwinkel van museum Kranenburgh. Meteen even een rondje door het museum. Marit Törnqvist haar illustraties zijn te zien. Wat vind ik haar werk mooi. Het ontroerde me. Bracht me terug in de tijd. De tijd dat ik onze dochter Teun elke dag, meestal voor het slapen gaan voorlas. Ook uit prentenboeken met illustraties van Marit Törnqvist, zoals 'Jij bent de liefste'. Ik ben dol op prentenboeken, waarschijnlijk omdat ik voor dat onze dochter geboren werd trauma's had om voor te lezen. Brrrrr. Op de lagere school was er een soort spel wat meer op een wedstrijd leek. De hoofdmeester vond het een goed idee om te kijken wie het langst kon voorlezen. Lezen tot je een fout maakte. De spanning steeg, ik volgde wie er voorlas, hoorde amper wat de andere kinderen voorlazen, en stikte altijd al bij het eerste woord. Afschuwelijk vond ik het. Lezen tot je een fout maakte was voor mij een drama. Nooit dorst ik het. Tot Teun er was en ik haar ging voorlezen. Ik deed het, genoot ervan en leerde voorlezen. Maart 2025 heb ik zelfs voor een zaal vol mensen, die op de opening van mijn expositie kwamen, een tekst over mijn werk en expositie voorgelezen. De expositie 'Verborgen verhalen' bracht me terug naar het intieme en warme moment van het jarenlang dagelijks voorlezen.
Het werk van Dirk Filarski bracht me ook terug in de tijd. Veel van zijn werk deed me denken aan de borduurwerken uit de jaren zestig en zeventig. Nu nog steeds terug te vinden in de kringloopwinkel. Aandoenlijk vond ik de soldaat met scheve blik en rode oren.

Helden en rare vogels

Vandaag mocht er weer werk naar de winkel van museum Kranenburgh in Bergen. De mevrouw stond weer te juichen voor het museum, de museumwinkel en de kunstuitleen. De mevrouw is het kunstwerk Flora van Pauline Eecen. Die floreert lekker met me mee.
Natuurlijk na het inleveren van nieuwe werken een rondje museum gedaan. Er zijn weer nieuwe exposities, waaronder een hele grote van Folkert de Jong, sjonge jong wat een indrukwekkend werk. Ik moet zeker nog een aantal keren terug, want het duurde me te lang om te wachten op de koptelefoons om de verhalen bij de tentoonstelling te beluisteren. Eén verhaal lukte me wel, toen net twee mensen opstonden, greep ik mijn kans om een koptelefoon te bemachtigen. In plaats van Koning was ik als een piraat. Of ging het verhaal over een piraat? Hoe dan ook fijn om te zien en te luisteren.
Ik zat bij Folkert op de AHK, we kregen daar ook kunst- en cultuurgeschiedenis. Hij heeft bij die vakken (bij alle vakken eigenlijk) net iets beter opgelet dan ik. Want hij had een mooi verhaal in die koptelefoon gestopt. Ik met Koning als achternaam word toch altijd getriggerd door verhalen over veroveraars, helden, Koningen en Koninginnen.
Over Koninginnen geschreven, de expositie For Eternity met bijenwas van kunstenaar Tomáš Libertíny bracht me in verwarring. Is het gebruiken van bijen nu dierenmishandeling? Ik eet geen honing vanwege dat ik dat vind. Duizend woorden erover gelezen, de podcast met bijenexpert en wetenschappelijk directeur van Naturalis Koos Biesmeijer geluisterd om een helder antwoord te krijgen. Nog niet helder. Het werk is prachtig. Dat is helder. Hoe ik er tegenover sta is wazig. Het doet me in ieder geval iets.

Jubel jeeej

Er mochten weer kleine werken uit mijn serie Rare vogels naar de museumwinkel van museum Kranenburgh.

Vogels aanvullen bij museum Kranenburgh

Zo fijn dat het beeld van Pauline Eecen, staand voor het museum Kranenburgh, altijd uitbeeld hoe ik me voel na een bezoek aan museum Kranenburgh. Blij. Zeker omdat ik weer werk mocht brengen voor in de museumwinkel. Tien werken uit mijn serie Rare vogels. Gemaakt op de naaimachine, kop geknipt uit tweedehands prentenboek.
Alles staat in het teken van vogels. Vanmorgen aan zee zag ik zelfs een steen met een duckface. Grappig. Plus werd ik blij van het achtergelaten zandkasteel. Kijk dan naar die torens en al die details van schelp. Die hebben lekker met zand gespeeld. Ook blij werd ik van het wollige insect met bontjas die in de duinen op zoek is naar nectar en stuifmeel.

Heksen steken

Mirjam en ik gingen naar museum Kranenburgh voor de lezing van Margriet van der Linden (one handshake away from Nick Cave) en haar interview met kunstenaar Lara Schnitger en gastcurator Nina Folkersma.
Een indrukwekkende lezing gaf Margriet. Na zin twee schoot ik al vol. Heftig gevoelige onderwerpen. Femicide, aanranding, onderdrukking, vrouwenrechten en feminisme. Lara Schnitger is kunstenaar die ook activist is en met haar werk op een confronterende en speelse wijze aandacht vraagt voor de positie van de vrouw en daarmee ook de positie van de man.
Ik had daarna enorm zin om te demonstreren. Er was een kracht in me losgekomen. Ik kon demonstreren tot aan het puntje.
Fijn ook dat ik weer nieuwe werken, van tweedehands papier en textiel, uit mijn serie Rare vogels mocht brengen bij de winkel en kunstuitleen van museum Kranenburgh. Nog steeds trots dat mijn werk daar verkocht wordt. Leuk ook dat Mirjam dit moment even op de foto zette.
Daarna sloot ik me weer aan bij mijn Limburgse logé en samen gingen we via de zee, met zonsondergang, naar de supermarché. Rijmt beter dan de Appie.

Hop en Hopman in Kranenburgh

Vanmorgen mocht ik weer werk brengen bij de Kunstuitleen van museum Kranenburgh. Fijn. Meteen een rondje door de nieuwe exposities. Onder de indruk van Lara Schnitger. Ga kijken.
Ets van Madeleine Leddy is te zien in de expositie van het KCB in de villa. Smakelijke voornaam heeft Leddy. Zeker voor iemand als ik die van versgebakken cake houdt.
De kindertekeningen in het kinderatelier in de villa, geïnspireerd op de expositie van Boer Boris, van illustrator Phillip Hopman, had ik allemaal wel mee naar huis willen nemen ter inspiratie. Goeie achternaam heeft Phillip. Zeker voor iemand als ik die van vogels houdt.