Vlinder vaat

Dit jaar is echt een goed vlinder jaar. Op het strand zie ik ze vliegen en in onze tuin vliegen er heel veel rond. Vanavond zag ik een joekel van een vlinder op de lades van onze oude vaatwasser zitten.

Doos vol kleine slingers

Vandaag heb ik een hele grote voorraad kleine 'Enjoy the little things' slingers naar Blauwdruck in Zwolle verstuurd. Gemaakt van tweedehands papier uit oude prentenboeken. Wat een groot feest om zoveel reminders te maken. Over feest geschreven, in de tuin staan de eerste teunisbloemen weer in bloei. Pats! Knalgeel opent het bij het vallen van de avondschemer. Wat een geweldige bloemen, en die geur, abnormaal sterk en verrukkelijk. Ik ga er bijna van vliegen als een nachtvlinder.

Alles Groen

De expositie Alles Groen in de expositieruimte van Kunstuitleen Alkmaar is door gastcurator Marianne Roodenburg geopend. Het werk combineert fijn met de wandeling die Mars en ik van te voren in Kooijbosch maakten. De expositie is elke dag te bezoeken en duurt tot 10 mei.

Een vin van een walvis

Vanmiddag liep ik over het strand, het was verre eb. Een extra breed strand tot gevolg. Dus ik keek nieuwsgierig rond en ging op zoek naar schelpen en dode stillevens. Dan vind ik meestal ook zwerfafval, zwerf-draadjes neem ik altijd mee. De regel, in mijn hoofd, is als ik plastic afval zie, dan moet het mee en opgeruimd. Heel soms doe ik dat niet. Na tien stappen keer ik dan vaak toch terug om het stuk afval in mijn rechterjaszak te stoppen. Links zit mijn telefoon en mijn camera. Zo blijft de linkerzak zandvrij.
Goed, ik liep langs de branding, keek en zag al veel scheermesjes, krabben en een aantal zeesterren. Toen ik bijna bij Groote Keeten was zag ik een vin in de branding liggen. Ik keek nog eens. Ja, een vin. Interessant. Nam wat foto's en fantaseerde dat het van een haai was. Of was het misschien een flipper van een zeehond? Hoe noem je een voorpoot van een zeehond eigenlijk? Opgezocht en ja het blijkt flipper te zijn. Daar heb ik direct een liedje van in mijn hoofd: "Daar heb je Flipper, Flipper de flapper de Flipper. Flapper de Flipper, wat een dolfijn". Van de jeugdserie Flipper, die ik als jong kind op tv zag. Het liedje zit in mijn fonetisch geheugen bij onder andere ook "Boe boe, bla bla, we maken Domo vla.... hopjes, vanille en chocola....".
Nieuwsgierig liep ik door en ja hoor, in het water lag nog iets. Met een stuk al eerder opgepakt zwerf-touw trok ik het dode dier uit het water op het droge. Het is een kop van een bruinvis met een sliert aan ribben en ingewanden er aan vast. Een prachtige biologieles lag daar nu voor me.
Na wat kijken en foto's liep ik naar de afvalbak, gooide het touw weg en maakte mijn rechter jaszak leeg. Liep terug en twijfelde of ik het dier terug in zee moest duwen. Maar zonder dat touw lukte dat niet. Een beetje twijfelend liep ik naar huis. Was het respectloos dat ik het dode dier op het droge had getrokken? Alleen omdat ik mezelf een biologieles gunde? Zou ik het zelf erg vinden als ze dat met mijn dode hoofd en ingewanden zouden doen? Ik weet het niet. Ik denk het niet. Of wel? Dood ben ik dan toch. Dan merk ik er niets meer van. Ik loop door met het idee dat ik het voorzichtig deed, en uit interesse voor het dode dier.
Iets later besef ik hoe bijzonder het is. Had ik maar mooi weer een walvis gezien. Ik zie gewoon weer een walvis! Voortaan mijn wensen wel beter formuleren. Zoiets als: Wanneer ik op het strand in de buurt van Callantsoog wandel zie ik graag levende walvissen in zee zwemmen.
Thuis laat ik direct aan Mars de foto's op mijn telefoon zien en ik zie in mijn ooghoek een vlinder langs het raam vliegen. Ja hoor, is het ook nog eens een dagpauwoog. Mijn lievelings van toen ik kind was. En hup daar gaat het liedje van Flipper weer aan. Want datzelfde stukje in mijn geheugen gaat weer open: "Daar heb je Flipper, flipper de flapper, wat een dolfijn......". Het is ook dol-fijn! Verzamel je lichtpuntjes. Het leven is al zwaar genoeg. Huppel je lichtpuntjes achterna en pluk ze.

Werk naar Kunstuitleen Alkmaar

Vijftien oktober was Brenda Looij, mijn vriendin van de middelbare school, jarig. In 1992 maakte ze er een einde aan. Jaren aan strijd gingen daar aan vooraf. Vanmiddag haalden Astrid en ik fijne herinneringen op in het café: Afgebrande verjaardagskaarsjes stiekem de slagroomtaart in duwen en die daarna aansnijden en uitdelen. Naar de serie North and South kijken, toen er heel even een tv in hun huis was. Meestal was die er niet, want er werd in de woonkamer gedanst. Er was ook veel ruimte. Ze hadden een lichte, ruime en witte woonkamer. Toen ik daar voor het eerst was geweest kwam ik thuis met het idee dat we dat bij ons ook moesten doen. Mijn moeder noemt het nog wel eens op. Het ging overigens niet door. Misschien daarom is het sinds ik op mezelf woon ook ruim en licht, met zonder vitrage voor de ramen. In 1986 werd door Brenda en mij bij ons thuis het liedje van The Communards, met Sarah Jane Morris - "Don't Leave Me This Way" honderd keer meegezongen en op een cassettebandje opgenomen. Wat vond ik Sarah Jane Morris toch stoer. Haar kleding, manier van bewegen, maar vooral die volle lage stem die uit die grote rode mond kwam, maakte dat ik haar wilde zijn.
We deden ons best, As en ik, om er blij mee om te gaan. Toch even die tranen en het verdriet, dat gaat nooit weg. Wel minder, nooit weg.
Vanmiddag mocht ik nieuw werk naar de Kunstuitleen Alkmaar brengen. Heel veel Rare vogels, vijf werken uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid en voor in de zak van Sinterklaas heb ik tetraprints gebracht. Althans dat is mijn associatie. Ik heb de prints op een karton genaaid, zoals de kleding van Barbie vroeger op een karton zaten vastgemaakt. Eigenlijk vond ik dat het mooiste van het cadeau, hoe alle onderdelen, schoenen, tasjes, sokken of wat dan ook op een karton waren bevestigd met een (ijzer)draad. Dus eigenlijk de achterkant van de verpakking, daar maakte je me blij mee.
Omdat ik er toch was bezocht ik nog een keer de expositie van Himmelsbach in de expositieruimte van de Kunstuitleen. Twee series zijn er te zien waaronder zeventig houtgesneden portretten, Een Papieren Monument voor de Papierenlozen.
Het woord van vandaag van Inktober is Ragged. Ik wist het niet heel goed. Dus het werd mijn oude saxofoonkoffer weer. Want die is eigenlijk wel geschikt om bij dat woord te passen, gerafeld, gehavend, rafelige randjes. Het geluid uit mij Conn uit 1913 klonk eigenlijk ook altijd het mooist als het wat rafelig klonk.

Logeren met een snor

Mijn vriendin Yve komt logeren en nadat ik haar heb opgehaald gaan we via het Stedelijk museum Alkmaar, het Museum Kranenburgh naar Callantsoog. We kennen elkaar van de Lutma en daar zat Folkert de Jong ook op. Dus daar nam ik haar graag mee naartoe. Even ook het Kabinet van Charlotte Caspers, met kommetjes van Atelier NL, en de tentoonstelling in de villa met onder andere werk van Willem Schotten meegenomen.
De expositie Verlangen naar Egmond had tijdens Museumnacht zo'n indruk op mij gemaakt dat Yve dit ook moest zien. Het licht- en kleurgebruik in de schilderijeen van George Hitchcock en Gari Melchers zijn ongelofelijk fris en geeft me energie, kracht en inspiratie.
Het woord van 1 oktober van Inktober is Mustache/snor. Ik koos Elmer om een tekening van te maken, als vorm van feminisme, verzet en omdat ik fan ben.

Wolken wandelen werken

Jawel de eerste kerstfilm van het jaar is een feit. Teun en ik kijken soms een kerstfilm. Nu deden we dat met z'n drieën. Een aanrader The Holdovers. Met goede filmmuziek.
Ik deed twee wandelingen, eentje door het bos(je) en eentje aan zee. Met wind zoals nu moet ik naar zee. Dus na het bosje liep ik nog even de duinen over.
Mijn linkeroog traant niet meer aan de lopende band, dus kan ik weer wat maken. Op verzoek maak ik vlinders van tweedehands papier uit een prentenboek en een ijsvogel uit de serie Schijnen in kwetsbaarheid van tweedehands- papier en textiel. De ijsvogel laat ik voor nu even rusten. Morgen eens zien wat ik er nog niet goed genoeg aan vind.
En tja, als ik dan toch in een kerstsfeer zit, dan laat ik ook alle schaamte gaan en knip ik een kerstscène vlinder uit een oud sprookjesboek.

Toekomst wandeling

Wandelen in de duinen van Schoorl en daarna naar expositie Ode aan de toekomst bij Kunstuitleen Alkmaar. Met werk van Monique de Leeuw, Jet Vlegels, Liesbeth van Woerden, Inge Koetzier van Hooff, Linda Groen, van mij en nog meer dan honderd andere werken. De zomer expositie is nog tot en met 31 augustus te bezoeken.
En zie die rode stip bij het werk van Jet, mijn stagiair van twee jaar terug, verkocht, schreef ze, ik dus, trots.

Zeewater, wolken en regen

Wandelen, zwemmen in zee, in bikini in de regen. Toen het ging regenen ging het ook hard. De opvangbak onder de uitloop van ons balkon stond te dichtbij het huis. De stroom goot eroverheen. Dus in bikini die bak verzetten. Dan blijft mijn kleding droog. Straks kan ik het regenwater weer gebruiken voor de nieuwe biologische bloemen van Sprinklr.
In het gras zag ik een oude vlinder, Pip zag het ook. Dus heb de vlinder een beetje beschermd en het wat vocht van meloen gegeven. De vlinder vloog gelukkig toch nog weg.
Wie ook wegvliegen, of in ieder geval verzamelen om weg te vliegen zijn de aalscholvers die naar het zuiden gaan. Wat een prachtig schouwspel speelt hier de afgelopen dagen af. Honderden aalscholvers vliegen over de duinen en vandaag over zee. Misschien door de zondagsdrukte op het strand.
Tijdens de regen twee nieuwe kopjes van Mirjam Oosterbaan opgehangen. Drie weken terug aangeschaft, nu pas opgehangen. Daarna mijn atelier in.

Morgenrood

Zomersalon Ode aan de Toekomst is geopend. Meer dan honderd werken zijn heel de zomer te zien in de expositie-ruimte van Kunstuitleen Alkmaar, Bergerweg 1.
Mijn bijdrage is een tetraprint op tweedehands papier opgeplakt in een deksel van een tweedehands kartonnen speelgoed-doos. De vlinder is een Morgenrood. Tijdens het ontwerpproces ging mijn hoofd al snel naar een rooskleurige toekomst. Iets wat je iemand wenst. Dat wens ik iedereen. Rooskleurig staat dan ook voor heel veel moois. Het staat voor: hoopvol, gunstig, mooi, veelbelovend, optimistisch, positief, gunstig, geruststellend, hoopgevend, verblijdend, kansrijk, gezond, rozig, riant, opportuun, schoon, gelegen, voordelig, welvarend, luchthartig, verblijdend, goed, aangenaam, florissant, bloeiend en de kleur van rozen. Dat is een hele mooie lijst van toekomst wensen.
Hoe verwerk ik dat tot iets wat dicht bij mij hoort? Het werd een rode vlinder, Morgenrood.
De expositie in de Kunstuitleen Alkmaar is open op maandag tot en met vrijdag van 9:00 tot 17:00 uur, en zaterdag en zondag van 12:00 tot 17:00 uur.

Het gras van de buurvrouw

Ik had het al vaker geschreven, hier in Callantsoog groeien de klaprozen in overvloed. In de tuin van buurvrouw Ank staan er ook lekker veel. Even naar huis gelopen voor wat foto's.
De boterkoek die ik van haar leerde heb ik vandaag ook nog maar eens gebakken. Heerlijk om uit te delen aan gasten.
Verder aan het werk voor komende expositie. Ik maak veel werk met pissebedden, op oude gekregen en tweedehands zakdoeken.

Yes In My BackYard

We gingen voor Jos, we zagen Springtime van Hendrick-Jan de Stuntman met Merel Kamp en Jos van Wees op het festival Yes In My BackYard in Alkmaar. Aten daar heerlijk Thais, luisterde mooie teksten aan een bijzondere tafel, De Gedachtentafel van Ola Szostak en Willemijn Schellekens.
Daarna naar zee, in onze achtertuin, met overvliegende fazant en mini regenboog. Voor die tijd maakte ik mijn werk voor de zomerexpositie Ode aan de toekomst af.

Morgenrood vanmiddag geprint

De Morgenrood vlinder heb ik onderzocht en bestudeerd, er over geschreven, erover gedacht, eentje getekend en nu eentje gekrast in een, omgespoeld en bewaard, melkpak. Natuurlijk kies ik rode inkt om mee te drukken. Ik had een handpers in gedachte om te gebruiken en dan zo heel eenvoudig en snel twintig drukken te maken. Maar dat ging anders. De print had meer druk nodig dan de handpers gaf. Dus ging ik met de achterkant van een opscheplepel over het papier heen om de afdruk te maken. Ik hoefde niet meer naar de sportschool om mijn armen te trainen. Al zou ik dat al daar willen gaan doen. Ik deed het tijdens het tetradrukken.
In de fruitschaal deed ik vandaag nog een mooie vondst, een kleuren experiment van de natuur van een avocado vond daar plaats.

Zee, vlinder en ei van rog

Voor de zomerexpositie 'Ode aan de toekomst' bij Kunstuitleen Alkmaar ben ik aan het onderzoeken wat ik wil uitbeelden in dit thema. Woorden zijn het eerste begin van mijn proces. Veel woorden.
Een rooskleurige toekomst. Dat is wat blijft hangen. Plus wat wil ik maken? Waar heb ik zin in om te doen? Pagina's tekst over wat ik morgen zou kunnen gaan doen. Het maken, is er één van. Morgen ga ik het maken.
Dan popt er (dol op mijn grappige hoofd). Dan popt er de vlinder Morgenrood bij me op. Toekomst = morgen. Rooskleurige toekomst = rood. Morgenrood. Dat onderzoek ik nu al een tijdje.
Een tekening ga ik niet inleveren.Vanavond wel een Morgenrood vlinder getekend tijdens Mars zijn olieverf schilderles bij Rob de Vries in Oostzaan. Om gevoel te krijgen van de vorm, contact met mijn onderwerp keuze te maken.
Over contact gesproken. Vanmorgen had ik contact met regen. Eigenlijk ben ik er dol op. Regen. Fietsen in de regen. Wandelen in de regen. Langs het strand in de regen. Terug langs een andere strandopgang, want ik wilde een Veldzuring, de waardplant van de Morgenrood, plukken om te onderzoeken. Langs die andere opgang zag ik in de duinen een opvallende bloem staan. Een soort ui bloem, een Allium christophii, zomaar langs het pad van de duinen. Langs de kant van de sloot verderop naam ik nog twee stengels veldzuring mee.

Terug naar het Zwanenwater

Toen ik in Callantsoog ging wonen zeiden een aantal mensen, jij gaat het Zwanenwater echt zo mooi vinden. Na de verbouwing van ons huis ging ik de omgeving verkennen en zo kwam ik ook bij het Zwanenwater. Ik vond er niks aan, een geasfalteerde weg door het duinlandschap. Ik hou van gezellige paadjes, geen asfalt in de natuur. Dat je weet dat je in een wandelgebied loopt, maar door dat asfalt toch elke twee seconde omkijkt of je niet door een fietser word ingehaald.
Wist ik veel dat het mooiste stuk met paadjes van zand en schelpen was afgesloten vanwege de overstroming van het gebied toen. Nu kurkdroog en kon ik wel linksaf, weg van het asfalt. Wat heb ik genoten, van de rust, het water, de irissen, de doorkijkjes, de vlinders en van de zingende vogels. Prachtig vind ik het nu.
Het klonk trouwens niet naar zwanenzang. Het enige wat ik overal doorheen hoorde was het gakken van ganzen. Ganzen in het water, ganzen in de lucht, ik hoorde ze in het ganze Zwanenwater-land.
Thuis nog even mijn kringloop geluk bekijken. Ik had hele mooie boeken gekocht. Oude schoolboeken 'De wereld der wetenschap'. Ik ben dol op dat soort boeken, met gelukmakende tabellen.