Met feministische vrienden op schoolreis

Vanmiddag was ik bij de jubileum voorstelling van de Neven. Jos van Venrooij heeft naast dat hij huisvader is veel neven activiteiten. Waaronder liedjes schrijven en zingen. We gingen samen als schoolreis ouders naar Uffelte. Het was september 2007. Even twee foto's uit het fotoboek toegevoegd. Ik maakte tijdens de schoolreis een video-verslag. En iedereen ging verkleed. Ik droeg niet zomaar een witte jurk, ik was een wit wief. In Uffelte ontstond een band tussen Maarten en Jos. Ook tussen Jos en mij. We hebben zelfs een heel jaar elke woensdag gewerkt aan animatiefilmpjes onder de naam Poëzinema. Dat was een bijzondere samenwerking. Jos kan dat goed, samenwerkingen opzoeken en warm houden. Zo ook met Maarten Overtoom.
Tijdens de bonte avond op die eerste schoolreis van ons deden de ouders ook een optreden. Een lied van Jos. Een soort van vrouwen tegen de mannen optreden. Uit boosheid, anders willen zijn en anders willen doen was ik kamp man. Mijn verzet tegen het aanrecht.
In een vol Scagon theater, van Markt 18 Schagen, vierden de Neven hun meerderjarigheid. Liedjes over tijd, liefde, kinderen, geluk, verlies en hoe erg het is om ongelukkig te zijn. Laat ik het daar mee oneens zijn. Dat iedereen geluk zoekt. Nee, ik niet. Eigenlijk hang ik er altijd wel lekker in, in dat imperfectie, dat miserabele gevoel van niets kunnen en alles kwijtraken. Alles en iedereen stom vinden. De blues horen, en de blues in me kwam op. Blauw, en dat terwijl ik zo lekker in een rode periode zit. De garen die ik gebruik zijn rood en de inhaal online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar deed ik ook in het rood. Rood van rauw vlees. Al was het vlees van de dode aangespoelde bruinvis, vanmorgen, niet rood. Ook niet bruin. Het was wit. Het leven in mijn hoofd is een toverbal. Wat muziek toch met je stemming kan doen.

In the place to be

Testing testing one two, in the place to be. Tja, mijn hoofd heeft veel muzikale variaties op tekst in mijn hoofd. Ik ben aan het werk voor komende expositie in Alkmaar en noem het testen. Volgens mij is het een nummer uit de jaren 80. Ik zal het eens opzoeken. Ja hoor het is van Full Force, haha heerlijke videoclip zit er ook bij: Alice, I want you just for me!
De velden zijn hier weer als toverballen. Velden vol hyacinten, narcissen en tulpen. Laat ik nu van dubbel houden. Komt goed uit. Want ik hou er van en ik haat het. Soms open ik de achterdeur en mijn speekselklieren schieten aan. Wat proeft dat gif spuiten toch goor. Er is ook zoveel bewijs dat het ziektes veroorzaakt, van die hele ongezellige. Gelukkig is er in Sint Maartensbrug een heel groot biologisch bollenbedrijf. Dat geef ik als voorbeeld. Terug komend op toverballen. Gewoon alle bollenboeren omtoveren tot biologische bollenboeren. Opgelost.

Een vin van een walvis

Vanmiddag liep ik over het strand, het was verre eb. Een extra breed strand tot gevolg. Dus ik keek nieuwsgierig rond en ging op zoek naar schelpen en dode stillevens. Dan vind ik meestal ook zwerfafval, zwerf-draadjes neem ik altijd mee. De regel, in mijn hoofd, is als ik plastic afval zie, dan moet het mee en opgeruimd. Heel soms doe ik dat niet. Na tien stappen keer ik dan vaak toch terug om het stuk afval in mijn rechterjaszak te stoppen. Links zit mijn telefoon en mijn camera. Zo blijft de linkerzak zandvrij.
Goed, ik liep langs de branding, keek en zag al veel scheermesjes, krabben en een aantal zeesterren. Toen ik bijna bij Groote Keeten was zag ik een vin in de branding liggen. Ik keek nog eens. Ja, een vin. Interessant. Nam wat foto's en fantaseerde dat het van een haai was. Of was het misschien een flipper van een zeehond? Hoe noem je een voorpoot van een zeehond eigenlijk? Opgezocht en ja het blijkt flipper te zijn. Daar heb ik direct een liedje van in mijn hoofd: "Daar heb je Flipper, Flipper de flapper de Flipper. Flapper de Flipper, wat een dolfijn". Van de jeugdserie Flipper, die ik als jong kind op tv zag. Het liedje zit in mijn fonetisch geheugen bij onder andere ook "Boe boe, bla bla, we maken Domo vla.... hopjes, vanille en chocola....".
Nieuwsgierig liep ik door en ja hoor, in het water lag nog iets. Met een stuk al eerder opgepakt zwerf-touw trok ik het dode dier uit het water op het droge. Het is een kop van een bruinvis met een sliert aan ribben en ingewanden er aan vast. Een prachtige biologieles lag daar nu voor me.
Na wat kijken en foto's liep ik naar de afvalbak, gooide het touw weg en maakte mijn rechter jaszak leeg. Liep terug en twijfelde of ik het dier terug in zee moest duwen. Maar zonder dat touw lukte dat niet. Een beetje twijfelend liep ik naar huis. Was het respectloos dat ik het dode dier op het droge had getrokken? Alleen omdat ik mezelf een biologieles gunde? Zou ik het zelf erg vinden als ze dat met mijn dode hoofd en ingewanden zouden doen? Ik weet het niet. Ik denk het niet. Of wel? Dood ben ik dan toch. Dan merk ik er niets meer van. Ik loop door met het idee dat ik het voorzichtig deed, en uit interesse voor het dode dier.
Iets later besef ik hoe bijzonder het is. Had ik maar mooi weer een walvis gezien. Ik zie gewoon weer een walvis! Voortaan mijn wensen wel beter formuleren. Zoiets als: Wanneer ik op het strand in de buurt van Callantsoog wandel zie ik graag levende walvissen in zee zwemmen.
Thuis laat ik direct aan Mars de foto's op mijn telefoon zien en ik zie in mijn ooghoek een vlinder langs het raam vliegen. Ja hoor, is het ook nog eens een dagpauwoog. Mijn lievelings van toen ik kind was. En hup daar gaat het liedje van Flipper weer aan. Want datzelfde stukje in mijn geheugen gaat weer open: "Daar heb je Flipper, flipper de flapper, wat een dolfijn......". Het is ook dol-fijn! Verzamel je lichtpuntjes. Het leven is al zwaar genoeg. Huppel je lichtpuntjes achterna en pluk ze.

Op een witte wolk

Er vallen mensen weg, ook in de familie. Ook ome Ed. Afgelopen dagen mijn ouders beide in het ziekenhuis. Ik loop met het liedje 'Niemand in de stad' van De Dijk in m'n hoofd, en dan die ene zin "Iedereen gaat maar dood". Angstig, gespannen, met een zekere rust van vertrouwen en wellicht standje overleven, rijd ik van het ziekenhuis, naar de huisarts, weer naar het ziekenhuis om mijn ouders te brengen en of weer op te halen.
Focus op de lichtpuntjes, is wat ik voor mezelf herhaal. Ik zie het op verschillende plekken. Soms heel eenvoudig. Gewoon een lichtstraaltje op de muur in de keuken of mooie witte wolken. Over wit geschreven, ook de zorg door zorgverleners voor mijn ouders is hartverwarmend. Een ander mooi voorbeeld was op donderdag. Autopech. Bij garage Nordicar vriendelijk en goed geholpen. Met een lieve glimlach toe. Mijn (bloedend) hart smolt daar op de stoep van de garage.

Brood , zee en Rare vogels

Ontbijt met brood van Robèrt uit Oisterwijk. Gisteren was ik daar per toeval om de hoek. Na een nachtje in de buurt van Tilburg, vanwege blokfluit concert van Jonaske, zocht ik een bakker voor het ontbijt en zag dat ik nog geen honderd meter van de tv-bakker met de zachte g verwijderd was. Wat een geluk. Nam in het Proeflokaal een heerlijk ontbijt. Daarna door naar de winkel en met mijn shopper vol liep ik terug naar de auto.
Strandwandeling en bezoek aan mijn expositie in kunstkamer nr.4 bij galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Naast groot werk uit mijn nieuwe serie Heldentroost is er ook klein werk te zien. Een stuk of twintig miniaturen uit mijn serie Rare vogels zijn er ook.

Fluitend de dag door

In Oisterwijk heb ik overnacht. Dit vanwege het JXL blokfluitconcert van Jonaske. Het was prachtig, in alles. Jonaske is heel ziek als gevolg van baarmoederhalskanker en hoe zij dit proces doet vind ik bewonderingswaardig, uniek en leerzaam. Zelf was ik zenuwachtig, zo een speciale gebeurtenis dat concert, op de rand van de dood. Want ja ze is ernstig ziek, link met interview met Jonaske. Misschien was de vreugde van vandaag het gevolg van de zenuwen en de ontroering van het concert van gisteren.
Omdat ik vlakbij Tilburg bleef slapen kon ik fijn naar mijn lievelingsmuseum, museum de Pont en naar het Textiel museum, op steenworp afstand van de Pont. Echt erg, ik was er nooit eerder geweest. Dus daar wilde ik ook eens heen.
Vanmorgen kijk ik op mijn telefoon voor een bakker voor het ontbijt. Blijk ik nog geen honderd meter van bakker Robèrt te zijn. Ik had geen idee. Wat een geluk. Had ik daar toch een onverwacht en verrukkelijk ontbijt.
Met mijn logeer-shopper vol eierkoeken, anijsbollen en broden van Robèrt loop ik naar mijn auto. Maar wat zie ik voor kunstwerk met keramiek boven mij? Is dat niet het Europees Keramisch Werkcentrum. Ja hoor! Nog meer toeval. Met m'n eierkoeken in de hand stap ik binnen. Wat wilde ik daar toch altijd graag voor een maand of drie werken. Vroeger zat het in Den Bosch. Een feest van herkenning. Na een gezellige ontmoeting borrelt het verlangen om er voor een bepaalde periode te kunnen werken weer op.
De Pont is altijd fijn, al waren er wel heel wat muren wit. Maar daar hou ik van en ik fantaseerde dat die plekken vrij zijn voor mijn werk. Ik zag de tentoonstelling van Hamza Halloubi en This youiiyou van Tino Sehgal, met live performance, dans. Die mij soort van uitnodigde om ook te dansen. Natuurlijk dacht ik dat. Ik waan mezelf graag als danser.
Mooi werk gezien van Giuseppe Penone en Thomas Schütte en gegrepen door de intrigerende video-installatie I See a Woman Crying van Rineke Dijkstra.
Door naar het Textiel museum. Zo zeg! Die machines en materialen! Totale inspiratie. Ook al zo'n fijne werkplek. Duizend foto's nam ik van de weefgetouwen. Plus ik zag werk van Regula Maria Müller, haar ken ik van galerie De Kapberg. Op de foto's is nog het werk van Karin van Dam en Manon van Kouswijk te zien. Gelukkig was de koffie en soep vies en de terugreis lang en langzaam, anders was ik gaan vliegen van de dopamine die ik vandaag opdeed in het zuiden.

Muziek verbind, verbond, verband

Muziek is de lijm van vanavond. Jonaske het grote middelpunt, XL zelfs. Voor de mensen die dierbaar zijn geeft Jonaske met haar muziekvrienden een blokfluit concert in Het Cenakel in Tilburg, en ik hoor er bij. Bijzonder denk ik bij de uitnodiging, en ik herinner me een keer dat ik Jonaske in Callantsoog bezocht en ze hele fijne muziek op had staan. Muziek waar ik van hou, maar nooit zelf op heb gezet. Ik weet niet eens dat ik er van hou, tot ik het hoor. Zo ook een nummer wat ze vanavond speelt met Wim. Hij speelt op een klavecimbel. Na een paar tellen zit ik in een andere dimensie en andere tijd en wereld. De tranen voel ik opkomen. Waarom weet ik niet. Dat doet muziek. Ik verlang tegelijkertijd naar romantiek en punkmuziek.
Jonaske is ernstig ziek. De zenuwen en rommelige gedachten die ik de hele dag al voel komen los. Stom dat zij hier doorheen moet. Mooi om te leren hoe Jonaske met het leven omgaat. Ik observeer en leer. Ben blij dat ik haar heb ontmoet in de Brabant Hallen tijdens het Textiel Plus festival en dat ik mag delen in haar bijzondere zijn.

Mist op en af

Ik vertrok van huis met een zonnetje. Nog geen tel op het strand en van twee kanten kwam er mist over het duin heen. De mist leek me te omhullen. Een prachtig fenomeen. De wereld om mij heen verdween. Het geluid leek ook weg te vallen. Er waren dan ook weinig mensen aan zee. Hoe lang de mist duurde kan ik terug zien in mijn foto's die ik nam, want wederom wist ik niet welke kant ik eerst moest op kijken, overal was wat te zien. In een paar minuten was het van zonnig naar helemaal mistig.
Toen de mist aan het optrekken was en ik weer door liep waren Jut en Jul meeuw in gesprek. Een super komisch stel meeuwen, die in de branding en weer uit de branding liepen. Tijdens dat gesprek, in continue gesnater, deden ze aan synchroon snelwandelen.
Achter mij hoorde ik hoefgekletter. Training van harddraverij paarden.
Tijdens het volgen van de kwebbelende meeuwen deden de meeuwen ook nog eens aan sychronisatie met de paarden. De meeuwen liepen op en af en precies op de achtergrond keerden de twee paarden.
Terug lopend trekt het helemaal open en met een stralende zon loop ik langs de kust naar huis. In mijn atelier heb ik, zoals zo vaak, het nummer 'Four seasons in one day' van Crowded house in m'n hoofd. Wat was het bijzonder mooi aan zee. Ik ga na een iets te lange wandeling verder met nieuwe Rare vogels maken.

Elf november is de dag...

Vanavond was het weer liedjes zingen voor een snoepje, Keuvelen met je keuvel noemen we dat. Het was bij ons rustig dit jaar. Dus onze voorraadkast ligt nu vol. Hmmm, ik blijf zingen voor die kast.
Verder vandaag nog wat poten van de meeuw zitten naaien, stukje wandelen aan zee en vanavond weer een online tekenles van Mariëtte Ciggaar. Ik doe enorm mijn best om Sophie Straat haar nummer Vrijheid, Gelijkheid, Zusterschap op nummer 1 te houden en te krijgen van alle hitlijsten. Vandaag tekende ik een deel van de songtekst. Super leuk toch om Sophie Straat hoog in de hitlijsten te zetten. Leve het kleine verzet.

Werk naar Kunstuitleen Alkmaar

Vijftien oktober was Brenda Looij, mijn vriendin van de middelbare school, jarig. In 1992 maakte ze er een einde aan. Jaren aan strijd gingen daar aan vooraf. Vanmiddag haalden Astrid en ik fijne herinneringen op in het café: Afgebrande verjaardagskaarsjes stiekem de slagroomtaart in duwen en die daarna aansnijden en uitdelen. Naar de serie North and South kijken, toen er heel even een tv in hun huis was. Meestal was die er niet, want er werd in de woonkamer gedanst. Er was ook veel ruimte. Ze hadden een lichte, ruime en witte woonkamer. Toen ik daar voor het eerst was geweest kwam ik thuis met het idee dat we dat bij ons ook moesten doen. Mijn moeder noemt het nog wel eens op. Het ging overigens niet door. Misschien daarom is het sinds ik op mezelf woon ook ruim en licht, met zonder vitrage voor de ramen. In 1986 werd door Brenda en mij bij ons thuis het liedje van The Communards, met Sarah Jane Morris - "Don't Leave Me This Way" honderd keer meegezongen en op een cassettebandje opgenomen. Wat vond ik Sarah Jane Morris toch stoer. Haar kleding, manier van bewegen, maar vooral die volle lage stem die uit die grote rode mond kwam, maakte dat ik haar wilde zijn.
We deden ons best, As en ik, om er blij mee om te gaan. Toch even die tranen en het verdriet, dat gaat nooit weg. Wel minder, nooit weg.
Vanmiddag mocht ik nieuw werk naar de Kunstuitleen Alkmaar brengen. Heel veel Rare vogels, vijf werken uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid en voor in de zak van Sinterklaas heb ik tetraprints gebracht. Althans dat is mijn associatie. Ik heb de prints op een karton genaaid, zoals de kleding van Barbie vroeger op een karton zaten vastgemaakt. Eigenlijk vond ik dat het mooiste van het cadeau, hoe alle onderdelen, schoenen, tasjes, sokken of wat dan ook op een karton waren bevestigd met een (ijzer)draad. Dus eigenlijk de achterkant van de verpakking, daar maakte je me blij mee.
Omdat ik er toch was bezocht ik nog een keer de expositie van Himmelsbach in de expositieruimte van de Kunstuitleen. Twee series zijn er te zien waaronder zeventig houtgesneden portretten, Een Papieren Monument voor de Papierenlozen.
Het woord van vandaag van Inktober is Ragged. Ik wist het niet heel goed. Dus het werd mijn oude saxofoonkoffer weer. Want die is eigenlijk wel geschikt om bij dat woord te passen, gerafeld, gehavend, rafelige randjes. Het geluid uit mij Conn uit 1913 klonk eigenlijk ook altijd het mooist als het wat rafelig klonk.

De koffer van Pippi Langkous

Strand, saxofoonkoffer en Pippi eet spagetti met een schaar. Het woord van Inktober van vandaag is Trunk/koffer. Het werd mijn oude saxofoonkoffer van meer dan honderd jaar oud. Vroeger speelde ik saxofoon, het instrument heb ik nog steeds.
Een pauze wandeling op het strand met een geluk van het zien van een zeehond. Ik draaide me om om terug te lopen en precies toen stak een zeehond de kop omhoog. Gezellig.
's Avonds online art journal tekenles van Mariëtte Ciggaar.

Bijen hommel

Het woord van vandaag van Inktober is Sting/angel. Dus natuurlijk ga ik voor zo'n wollige hommel van de bijenfamilie, en heb ik al een uur de zin van het nummer "Don't stand so close to me" van Sting/The Police in mijn hoofd "young teacher, the subject of schoolgirl fantasy". Sting is maar een woord, zo knap hoe mijn hoofd er altijd wel een liedje bij heeft.