Ei ei ei

We zijn zo blij, want Floortje die is jarig en we gaan naar Roosbeef. Al jaren geef ik een concertkaartje van Wende voor haar verjaardag. Maar die speelt nog dezelfde show 'Vrijplaats', heel mooi trouwens. Toen wij er waren, in Carré, was Roosbeef de verrassende gast-artiest en dat was Floortje haar wens. Dat was toch toevallig, wat een goed cadeau. Dus nu geef ik een ticket voor het concert van Roosbeef.
Ik wilde in mijn atelier een kaart gaan schrijven, dat Floortje dat kreeg, toen ik mijn naaimachine zag staan. Tja, we maken graag iets voor elkaar. Dus ik naaide een Roos en de letters beef.
Ei, ei, ei, we zijn zo blij, de mooie kleine eitjes in het zonlicht, gekregen van Inge, passen goed bij de stemming. Ik schrijf het koolmeesje daarom ook gewoon verliefdheid toe, het is immers voorjaar en ze fluiten zo hard. Ze willen allemaal indruk maken, om ook allemaal eitjes te kunnen gaan leggen.

Fabel aan zee

Strand, werkbespreking over onze expositie met Inge Koetzier van Hooff, ze nam eitjes van haar kippen voor mij mee, kunstdagboek - tekenworkshop van Mariëtte Ciggaar en gouden bergen aan zee. Ik ben er dol op.
Vanmorgen scheen de zon via de muur heel mooi op het bronzen beeldje van Wessel Bezemer. De duiker nam een bad in het licht.

We duiken het nieuwe jaar in

Om één uur was vanmiddag de Nieuwjaarsduik in Callantsoog. Ik liep er even heen. Nou even. Het duurde drie keer zo lang voor ik bij strandtent de Toko was. Wat een enorme tegenwind. Dus zag ik ze van een afstand het water in rennen. Dapper van die Callantsogers.
Alleen al door de wind en de regen was het alsof ik ook een duik had genomen. Alsof ik voor mijn zwemdiploma A ging. Bij thuiskomst was mijn kleding zo nat, dat het net leek of ik met kleren en al een duik had genomen. Meteen ook een gratis full body huid peeling ontvangen, om het maar in goed Nederlands te schrijven.
Daarna gewerkt in mijn atelier en zag samen met Pip dat het huis en de straat ook een duik namen, in de vorm van horizontaal vallende stortregen.

Hier ben ik dol op

Alle dagen aan het werk voor expositie komende maand bij galerie Zône in Leiden. Daar waar ik op val, daar werk ik mee. Ik val op wit, herhaling, dieren, sprookjes, absurditeit en licht. En witte eieren en verdorde planten en bloemen. Fijn om na al die oudejaarslijstjes ook eens met een lijstje te komen. Mijn hier ben ik dol op lijstje.

De goede kant op

Zaten wij even lekker aan de goede kant. Zag net het weerbericht. Dat bericht wat best gek is. Het weer dat al geweest is. Toch keek ik het en zag dat alleen ons stukje zonnig was vandaag. Ik was al blij met het zonnetje. Toch na dat weerbericht, wat al was geweest, nog meer. Toch niet zo gek, dat weerbericht wat al geweest was.

Windkracht vier

Of het de maanstand is of de wind, de energie, de onze of de mijne. Ik loop over. Woei, het is de vierde februari. Ik vier het.
En ik ben ook nog eens dol op overal gezichten in zien, op kauwen, Pip, bloemkool en wolken. Die komen met een enorme vaart langs. Woei.

Vissenei

Gereedschap halen in Barneveld. Heel de ochtend in een grijs gebied op het zwarte asfalt gereden. Weer op de A7 aangekomen vallen er voorzichtig gaten in de dichte mist. Richting Purmerend zien we het opklaren. Thuis mijn atelier in en daar schijnt gewoon de zon. Wat een heerlijk moment. Nog eventjes werken aan nieuwe werken. Ja nog meer nieuwe werken, uit de serie Stofwisseling. Een blij ei. Misschien dat ze daarom in m'n atelier liggen. Ei, ei, ei we zijn zo blij. Een reminder aan blijheid.

Wie inspireert mij? Kunstvember week drie

Kunstvember is een initiatief van Babette Hofstede. Week drie: Wie inspireert je en waarom? Teun. Het zit al in de naam van mijn blog: Keep van jute. De 'te' van jute komt van Teun. Zij is onze dochter en zij inspireert mij enorm. Wie ze is, hoe grappig, mooi, druk, enthousiast, lief, stralend, doorzettend, de dag plukkend, spelend, respectvol, liefdevol, altijd ergens voor te porren, op ontdekkingsreis, dierenvriend, levensgenieter en het mooiste mens van hier tot de sterren en daar voorbij.
Naast Teun word ik geïnspireerd door Joseph Cornell,  Jeroen Bosch, Lenore Tawney, Anne ten Donkelaar en recent Nikki Roosma en hun door werk. Hun werk vind ik fantasievol, speels, vol liefde voor het maken. De liefde voor dansen, ritme, herhaling, wit, ei, bloemen, vlinders, de natuur en vogels. Maf, bruut met grappen en grollen. Anders zijn. Het gebruik van materialen die voor het grijpen liggen, dicht bij huis. Onder andere gebruikte materialen, prentenboeken en draad. En het gebruik van schijnbaar eenvoudige (handwerk)technieken inspireert. En een van binnen gek hoofd hebben. Een hoofd vol met fantasie en talent. Dat inspireert, motiveert me en geeft moed.
Wat volgens mij een overeenkomt is dat ze allemaal werk willen maken omdat het van binnen uit komt. Maken wat hun bezighoudt. Hoe klein het thema ook is. Of dat het er toe niet doet. Maakt weinig uit of heel de wereld om hun visie staat te springen (ik dicht het ze gewoon toe). Ook bewonder ik ze omdat ik denk dat ze afwijken. Net even anders zijn. Een beetje imperfect. Mooi en inspirerend.
Eigenlijk geven de personen mij reminders wat mij inspireert en drijft: liefde, schoonheid, bloemen, puur, natuur, vogels, wit, kleur, eenvoud, herhaling, humor en imperfectie.
Over imperfectie geschreven. Na het commentaar van Belgische kunstenaar Danny Devos op mijn werk tijdens mijn eindexamenbeoordeling Rietveld academie afdeling VAV (Voorheen Audio Visueel) heb tien jaar lang geen beeldende kunst meer gemaakt. Toen pas was ik genoeg gefrustreerd van mijn jeukende handen en klaar om beeldende kunst te maken. Want dat is wat ik wil en doe. Vanuit liefde en aandacht schoonheid creëren.
Gelukkig zijn er veel mooie mensen zoals hierboven beschreven. Zij zijn het lichtpuntje. Daar ligt mijn focus. Mooi en inspirerend.

Uit vliegen

Ze gingen de lucht in. Het hing in de lucht. Het vloog door de lucht. Als je zou willen leren vliegen, dan is dit de juiste dag. Het heeft vast met de luchtdruk te maken. Een agenda zoals de onze hebben ze vast niet. Uitvliegen om te paren met de mieren uit een ander nest. Heel bijzonder dat alle mieren uit de buurt vanmiddag gaan vliegen. De meeuwen hebben die agenda ook niet. Maar ook die weten dat het de dag is. Dubbele zwermen. Dol op.

Voordat ik het zag pakte ik een werk op waar ik al een tijdje terug aan begonnen was. Gaat ook over vliegen. Ook over zwemmen en vissen, kleur en veel. Tijdens het werk probeerde ik uit te vissen waarom ik zo blij word van dit. Misschien door mijn tijd als kind in de dierenwinkel van de Betue, in de Herenstraat. Daar kon ik ongezien naar de gekleurde vogeltjes en vissen in het aquarium kijken. Er was achter in de winkel een smal pad gemaakt vol met kooien en aquariums van de grond tot aan het plafond. Overal waar je keek waren dieren in beweging in een verlichte bak.

De werken op mijn eindexamens van de Rietveld en de AHK waren daar ook op geïnspireerd. Water, licht, dieren, verwondering en veel.

Groen licht

Wandelen, wandelwachten, gietklei halen, regen, werken, groen en zon.

Blij ei

Op verzoek maakte ik eierdopjes. Zo blij dat ik, toen de deur van de oven weer open mocht, direct begon met uitpakken. Ik had een voor en na glazuurstook foto bedacht. Nog steeds goed te zien dat het een groot verschil is in kleur. Zulke mooie kleuren weer, mooi groen en prachtig blauw.

Wat te zeggen over de rauwe klei op de eerste foto, met zwart en rood. Zo mooi kan ik zelf niet bedenken. Inspirerend mooi. Een cadeau, net als het glazuur. Vaak is het resultaat mooier dan ik dacht. De binnenkanten van sommige is gewoon eindeloos mooi.

Ik hou van de vorm van eieren. Wit. Dat voorop. Misschien door het werk met eieren van Marcel Broodthaers, of laat ik er een andere fijne herinnering aan vastknopen. Ik hou er van. Dus blij dat ik het verzoek opvolgde. Ik vind het net kleine klei diamanten en daar ben ik ook dol op, niet om te dragen. Ik draag niks, ja kleding en m'n kop vol ideeën, muziek en overpeinzingen. Das genoeg. Vandaag een blij ei.

Schrijf ik nu, blij ei, denk ik, das ook een goeie naam. Het dopje kreeg namelijk wel zes verschillende namen, waarvan er eentje al bestond, de zeekraal. Vond ik toepasselijk vanwege de afmeting van het bakje. Sommige namen vond ik wel mooie namen, maar ongeschikt als servies. Zilt is de naam geworden. Zout op je eitje.

Nu kijk ik nog even naar de naam Ribkwal en zie dat er ook een spiegeleikwal bestaat. Oi, das ook een mooie naam. Ik hou van dat soort namen. Ik word ook zo gelukkig van de maffe dierennamen in de boeken waaruit ik de prenten knip voor mijn collages knip. Das een ding waar ik nog wat mee ga doen. Bestaande dierensoort namen en daar fantasiedieren bij verzinnen. 

Een ander verzoek waren een oliekannetjes met schotels. Puur, alleen van gemengde en gerecyclede gietklei.

Een eerder verzoek wat er weer en nog staat zijn ontbijtbordjes met mijn zee-ezel collage. Die had ik al gemaakt. Maar ja, soms gaat het mis. En dat terwijl ik het best bewust was. Dat ik een risico nam met de manier waarop ik de borden inruimde voor de glazuurstook. Dus maak ik ze vandaag nog een keer. Ach ja, altijd avontuur dat werken met klei en dat maakt het juist zo aantrekkelijk.

Mijn beweging

Vandaag weer werken en wandelen. Door de foto van de eieren realiseer ik dat ik om mij heen spullen verzamel waar ik van hou. Deze drie eieren liggen in mijn naai atelier. Op rechts, ik kijk er graag naar. Mooi om naar te kijken, zeker als de zon er op schijnt. 

Net las ik een tekst van Howard Thurman, over waar je van in beweging komt. Dat is wat belangrijk is om te realiseren. Dit is waar ik van in beweging kom. Ik hou van dieren, sprookjes, klei, ei, wit, felle kleuren, combinaties, strand, natuur, muziek, dansen, uitjes, lachen, wandelen, kunst, maken, installaties, rust, stilte, zwemmen, water, rijst, yoghurt, en het geluid van de wind door de berk in onze tuin.

Vlinders en vallende iepenzaadjes

Dag drie te gast als kunstenaar in de klas bij basisschool in Petten. De dieren en mensen, kinderen, waren weer prachtig. Na het werk via het Strand van Luna, met tussenstop pootjebaden bij Teun, naar Arts & Crafts voor lesmateriaal. 's Avonds een wandeling door het paradijs. Ofwel de vuilnisbelt die nu paradijs is. Is dat niet altijd zo. De schoonheid van de mislukking. Want we zien pas achteraf hoe mooi het mislukte is. Wat te doen met dat wat je niet wilt zien, bedek het met weelde.

Nou de schoonheid was vandaag overal. Ik heb het naar mijn zin op die bijzondere basisschool. Wat een fijne sfeer zag ik daar. Kun je sfeer zien? Ik zag het. Dus ja. Plus een ei op mijn pad. Een reminder want ik ben een blij ei. Ook nog fladderende vlinders en iepenzaadjes. Het kwam allemaal samen. Cirkel is rond. Vierkant ook. Want als je die lijnen volgt dan kom je ook weer op hetzelfde punt uit. Het maakt niet uit hoe je het doet. Dat je er komt. Daar gaat het om. En dat wil ik graag meegeven. Doe het zelf. Hoe, maakt niet uit. Alles is goed. Want je komt er wel. En je bent er al. Het is maar net hoe je er naar kijkt. Die vrijheid voelde ik sterk op de basisschool De Springschans in Petten. De naam zegt het al. Je hoeft alleen maar te springen. Je vleugels doen de rest. Kijk naar boven en daar fladderen ze. Vlinders en vallende iepenzaadjes.

Made voor lief

Lief en ei. Gebroken ei en madelief.

Beuk op je bakkes

Beuken ze zijn overal. Of is dit een andere boom op het mondkapje. Maakt het uit. Het bekt wel lekker 'Beuk op je bakkes'. Vandaag sinds november weer mondkapjes genaaid. Ik had er door het commentaar wat ik kreeg, over de te lage prijs van mijn mondkapjes, geen zin meer in. Zag het nut niet meer, ze waren immers overal voor weinig te koop. Vond mezelf ook ondergewaardeerd.

Tja, zo ging dat, in november. Ik stopte abrupt. Klaar mee. Terwijl ik er zoveel plezier aan beleefde. Ook omdat ik met veel mensen contact had door de verkoop van de mondkapjes.

Het voelde wel fijn, dat monotone werk van het naaien van een mondkapjes. Ik ga het afwachten of ik het weer oppak. Al denk ik het antwoord al te weten. Nee.

Hoe werkt dat dan? Is het mijn patroon? Al mijn aandacht geven en er dan ineens mee ophouden. Niet een beetje het blijven doen. Ik doe iets fanatiek of niet. Een beetje doen vind ik heel mijn leven al moeilijk. Delen, verdelen, aandacht verdelen. Combineren. Samen.

Het liefst focus ik op één iets. Het komt in periodes. Dan is het dit, dan dat. Door elkaar werken lukt mij slecht. Het begon zo rond mijn vierjarige leeftijd, met handboogschieten. Dat deden mijn ouders fanatiek. Deden immers ook mee aan Wereld Kampioenschappen en Olympische spelen. Das dan wel handig als je dagelijks traint. Mijn zus en ik deden al op hele jonge leeftijd aan boogschieten. Trainen moest veel, vaak en jaren lang. Toen kwamen de pony's. Hup weg focus op boogschieten en over naar paardrijden. Weer hetzelfde fanatisme. Veel, vaak en jaren lang. Interesse weg. Paard weg (heel gek en soms nog steeds schaam ik me hier kapot voor). Het zo ineens losscheuren van je paard. Saxofoon gaan spelen. Jaren fanatiek dagelijks en veel geoefend, geleerd en genoten. Deed zelfs voor conservatorium en voor Muziek-therapeut opleiding toelatingsexamens. Ik ging naar de Hogeschool voor de Kunsten en ben abrupt gestopt. Nooit meer saxofoon gespeeld.

Hoe dan? Dat dit terugkerend is. En is het erg? Nee. Of, ja. Ook dat maakt niet uit. Het is zo. Wat blijft ben ik. Fanatiek in periodes. Vol d'r in. Tja, de cirkel is rond. Als het me interesseert dan gaat de beuk d'r in. Een beuk geeft kleine vruchten, voor in je bakkes.

Rare imperfectie

Een aantal dagen al foto's van mijn werk aan het maken en gisteren en vandaag in mijn webshop Op Schoorl gezet.

Nieuw keramiek en zo ook mijn nieuwe serie Rare vogels. Deze serie is uit een lang verlangen ontstaan. Ik maak ze wel eens. Maar echt een serie was er nog niet van gekomen. Nu wel. In deze tijd, rare tijd, Corona crisis tijd, is er plek voor de dingen die je wenst te doen. Thuiswerken en tot de essentie komen. Eigenlijk verandert er weinig qua werk. Het liefst werk ik alleen en ook nog eens thuis. Heerlijk om me daar niet meer voor te hoeven schamen. Wel een beetje uit mijn doen.

Dan maar rare vogels naaien. Dat werkt rustgevend. Ik hoop op mislukte vogels, een beetje zoals een kind ze tekent. Soms lukt dat. Expres mislukt, perfecte imperfectie. Ik hou er van. Rare vogels naaien in een rare tijd. Een imperfecte tijd lijkt het wel te zijn. Daar hou ik dan niet zo van eigenlijk. Ik hou het bij imperfecte vogels.

We want more, I want More

Vandaag museum More. Jan Mankes is er nu te zien, zijn werk eigenlijk. Mars wilde dat graag mee en dan gaan Teun en ik natuurlijk mee naar het musuem in Gorssel. 

Ik hou van rood, wit en eieren, bloemen, bomen en dieren. Nou al mijn favorieten zijn er te zien. Zoals de baby neushoorn van Miriam Knibbeler, stilleven van Harry van Kruiningen, Jan Boon, Gerrit Kiljan, Jan Wittenberg, Violette Cornelius, bloemen in vaas van Wim Schuhmacher en vier White box painting van Christiaan Kruitwaard.

Prachtig werk, direct zin om meer te schilderen, tekenen, groot werk te maken, te spelen en genieten.

De verleiding van klei

Niet alleen mijn werk van de expositie uit Leiden is terug, ook veel van mijn handgemaakte slingers van papier uit prentenboeken en keramiek is na twee jaar in de winkel Van Nelleke in Emmen terug. Wat veel stond daar, de hoeveelheid was ik even vergeten.

Eerst maar eens me concentreren op nieuwe mondkapjes maken. Daarna eens al het werk in de webshop Op zetten. Het kriebelt wel direct al dat glimmend moois. Kleien altijd in mijn verlangen.