Kunst zondag

Nog een keer naar de tentoonstelling van Marit Törnqvist in musuem Kranenburgh, in Bergen. Het is vandaag de laatste dag en vandaag ging ik met Mariëtte. Daarna naar de opening van de nieuwe tentoonstelling in Kunsthal 45 in Den Helder, dat deed ik via galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Op de foto's is werk te zien van Marit Törnqvist, werk van mij in kunstkamer nr4, Domitrije Stankovic, Annelies Horden, Harry Schumacher, Lia de Jonghe en Linda Molenaar.

De eerste klaproos

Vanmiddag ging ik een rondje fietsen en ineens moest ik op de rem. Een klaproos. De eerste van het jaar. Dat er nog maar veel mogen openklappen.

In the place to be

Testing testing one two, in the place to be. Tja, mijn hoofd heeft veel muzikale variaties op tekst in mijn hoofd. Ik ben aan het werk voor komende expositie in Alkmaar en noem het testen. Volgens mij is het een nummer uit de jaren 80. Ik zal het eens opzoeken. Ja hoor het is van Full Force, haha heerlijke videoclip zit er ook bij: Alice, I want you just for me!
De velden zijn hier weer als toverballen. Velden vol hyacinten, narcissen en tulpen. Laat ik nu van dubbel houden. Komt goed uit. Want ik hou er van en ik haat het. Soms open ik de achterdeur en mijn speekselklieren schieten aan. Wat proeft dat gif spuiten toch goor. Er is ook zoveel bewijs dat het ziektes veroorzaakt, van die hele ongezellige. Gelukkig is er in Sint Maartensbrug een heel groot biologisch bollenbedrijf. Dat geef ik als voorbeeld. Terug komend op toverballen. Gewoon alle bollenboeren omtoveren tot biologische bollenboeren. Opgelost.

Van Lutma naar Breitner

Met Mars en Mirjam ging ik naar Amsterdam om de eindexamen expositie te bezoeken van de Breitner academie, Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Wij elkaar van de AHK. Wat heerlijk om daar rond te lopen. Er verandert gelukkig bijna niks. Nog een aantal dezelfde mensen die er werken, de lokalen met machines en materialen, de leerlingen, jong, hip, alternatief en enthousiast. Wat fijn om er even binnen te stappen. Hun wereld, wat ooit mijn wereld was op de Lutma.
Werk op de foto's is van Lotte Meijns, Emma Kerkhofs, Bruna Siciliano, Bridget Vogelvang en van Noa Rey Mayordomo.

Verjaardagsvlinder en nieuw gras

Geïnspireerd door allerlei inheemse planten groepen, die ik volg op sociale media, laat ik delen van het gras staan. Goed voor de biodiversiteit, vlinders, bijen, vogels en uiteindelijk voor ons. Ik doe het voor ons allemaal. Met als gevolg dat ze lekker doorgroeien en hun hele schoonheid kunnen tonen. Nu heb ik dus ook meteen maar een favoriete grassoort. Het ziet er lekker zacht en struizig, vandaar ook de naam denk ik: Gewoon struisgras. Niks gewoons aan, bijzonder mooi gras.
Voor mijn verjaardag kreeg ik een door Floortje gemaakte vlinder en een jurk, maar die moest nog gemaakt. Ze gaat mijn lievelingsjurk namaken, ook een super koel cadeau. In de vlinder verwerkte ze een stukje oud tafellaken, ooit geërfd van mijn tante Jo en doorgegven aan Floortje. Hoe attent ben je dan? Heel attent.
Hang ik de vlinder op mijn muur in mijn atelier, zie ik waarom ik zo dol ben op dat nieuwe gras in onze tuin. Er hangt werk van Maartje van den Noort, met dat gras. Het zat dus al in mijn systeem, dat mooie gras. Oh en laat ik niet dat andere favoriete item uit onze tuin vergeten, het komkommerkruid. Super intens blauw, mooi vol met bloemen en harige stengels. Heel aantrekkelijk, ook voor bijen. Lees ik dus net wat over deze bloem, Bernagie. Blijkt het een bloem vol magie. Goed voor werkelijk alles, zoals een opbeurende werking. Ja dat snap ik wel, nou ja, leve de biodiversiteit. Deze op de foto is aan komen waaien op het opengebroken stuk. Daar waar de loodgieter misschien nog moest zijn. Gat gaat nooit meer dicht. Veel te mooi die magie van de Bernagie.

Wapperende wede

Bij Claudy Jongstra kocht ik vorig jaar, tijdens een Life changing workshop, zaden van de wede plant. Die hebben dit jaar zaden. Wapperen lekker in de zeewind. Mocht je wat zaden willen, en we zien elkaar, of ik kan het opsturen, dan kan dat. Stuur een bericht. Dan kunnen we samen wede zaaien en oogsten. Je kunt er mee wol of textiel verven. Ik niet, want daar doe ik niet aan.

Lof aan LOOF festival in de polder

Wandelen met Monique, uitwaaien eigenlijk, want pittige wind. Heel helder, fijn en fris. Met veel vlinders, zeevlinders. De meeste te vlug voor mij voor een foto.
Zondagmiddag naar LOOF festival van het Johanna's Bos aan de Lotweg Anna Paulowna. Vriendin Floortje heeft tijdens het LOOF festival weer samen met haar zus onder de naar Zusters van Zo een winkel met handgemaakte en duurzame producten. Mooi vormgegeven met veel kleur en veel wol, zou dat door hun roots op Texel komen? Een vol festival schema met venkelsoep van Henny, kletsen, rondkijken op het terrein en in de woonkamerwinkel en drie theatervoorstellingen van Toneelschool Rotterdam. Lof voor LOOF in de polder van Anna Paulowna. Over lof gesproken, ik krijg er trek van. Over twee weken is er tijdens de Bloemendagen, op 19 en 20 april, een bijzonder diner op het erf van Johanna's Bos. Het Tulpen Diner, een viergangen diner bereid met en van biologische tulpenbollen.

Lizan Freijsen een klein eerbetoon

Vanmorgen tijdens mijn wandeling inspireerde de mossen mij om een eerbetoon te brengen aan Lizan Freijsen. Eren in de vorm van foto's. Ik ging op zoek en maakte tijdens het wandelen foto's in het Kooijbosch Callantsoog met het werk van Lizan Freijsen in gedachte. Vorige week overleed kunstenaar Lizan Freijsen. Haar werk leerde ik via Salon/ kennen. Heel aantrekkelijk en inspirerend werk. Grote wandkleden, kleden, getuft met wol, geïnspireerd op schimmels, microbiologie, zwammen, vocht en vergankelijkheid.
Door haar val met de fiets en haar dood als gevolg bekeek ik vele filmpjes van haar, haar werk en het maakproces. Allemaal vol lof. Zo ook eentje in de Volkskrant. Daarop zie je vrouwen met wolschiet-pistool-aparaten haar kunstwerken tuffen. Stoer en precies werk. Ik hoop dat haar werk gemaakt blijft worden, zou er zelfs tijd voor willen vrijmaken. Zo mooi vind is het.
Verdrietig nieuws. Ik wens alle mensen die met Lizan Freijsen verbonden zijn liefs en sterkte met dit verlies.

Raar opgeknapt

Morgen mag ik weer werk brengen bij Artacasa. Dus maak ik nog wat werk uit mijn serie Rare vogels. Dat is echt zo covid tijd. Toen was alles raar. Dus kreeg mijn serie ook een rare titel, want rare tijden. Ze zijn allang niet zo raar meer. Eigenlijk best heel erg opgeknapt. Net als wij zonder dat heftige gedoe van toen. Met afstand houden, avondklok en gebarentolk. Al was zij wel erg leuk. Die ene met dat leuke hamsteren gebaar, Irma Sluis.
Verder gewerkt aan tien werken van 10x10cm werk voor expositie in Deventer. Ik zit helemaal in de sprookjes. Raak ik vaak in als ik vrij werk ga maken. Hoort denk ik bij de manier van werken. Dat alles kan en mag. Ik hou daar wel van, zonder grenzen. Alles open, laat maar gaan. Sowieso goed motto. Ook met respect en zelfrespect. Of eigenlijk andersom, met zelfrespect en respect. Of andersom, ligt aan de opvoeding of wat je er mee doet.

Mooi, wollig en licht

Er mochten weer nieuwe werken naar de museumwinkel en kunstuitleen van museum Kranenburgh worden gebracht. Twaalf werken uit de serie 'Rare vogels' mochten blijven. Met stagiair Jet van de HKU deden we een rondje winkel en nu we er toch zijn, bekeken we ook de exposities in het museum van Claudy Jongstra, A touch of light en Christina Lucas. Heerlijk fris, helder, wollig, kleurrijk, speels en inspirerend.
Na het museumbezoek stapte we de museumwinkel nog een keer in. Terwijl we de museumwinkel nog een keer binnenstapte werd er zojuist een werk van mij gekocht. Zo leuk. Blij met deze prachtige plek.

Het is rond

Met stagiair Jet Vlegels aan het werk in mijn atelier. We werken aan een installatie. Fijne nieuwe 'rommel' hoekjes ontstaan er in mijn atelier. Zelfs de papierbak (oud papierzak) ziet er mooi uit.

Zee wol

Blauwe weelde

Ik kan heksen. Duizend emoties. Hoeveel zijn er eigenlijk? Ik had ze alle duizend. Woorden die door mijn hoofd gaan. Vandaag een workshop gevolgd bij Claudy Jongstra. Ik ben fan. Ik ben graag in haar omgeving en tegelijkertijd ook ongemakkelijk. Claudy is activist. Omdat ik altijd maar wat doe voelt haar sterke wil om de wereld te verbeteren als iets waar ik in tekort schiet. Dat ik ook zou moeten willen. Ik doe het wel, mini macro. Zij doet het maximaal. Claudy Jongstra trekt iedereen er met de haren bij. Ze verbindt. Dat merk je ook op deze workshop dag. Ze vraagt, zoekt, kijkt, gluurt, vangt en wint nieuwe energie. Nieuwe bronnen om de wereld bewuster, schoner en duurzamer te maken.
Ze gebruikt schapenwol en biologische planten als actiemodel. Kunst zet ze in om haar ideeën te verspreiden.
Duizend emoties omdat ik zo enorm enthousiast verlangde om naar Loads, haar bedrijf, studio, werkplaats, stagebedrijf, leslokaal en inspiratiebron te gaan. Sinds ik haar in 2018 voor het eerst zag op het ITGWO festival op Vlieland, wist ik het zeker. Ik wil iets voor haar doen. Helpen. Onderweg ernaartoe voelde ik me ook bevoorrecht. Vol verwachting veel te vroeg aangekomen luisterde ik naar de woorden over het verlies aan kennis over de natuur. De leegte van de producten in de supermarkt. De vervuiling van de zee. Heel verdrietig. Claudy hangt niet in verdriet. Ze leert hoe het anders kan. Op een natuurlijke manier. Doorgeven, verspreiden, verbinden, kennis vergaren en delen.
Na haar introductie mochten we aan de slag in haar atelier. Alles zelf beleven. Vol nieuwe verhalen en kennis ging ik terug naar huis. Rode konen van het natvilten, verven en kaarden. Een dag om serieus te nemen. Op naar meesterlijke hekserij. Al zijn de stappen piepklein. Ik neem ze bewust richting meer puur natuur.
Over puur natuur gesproken. Het vilt is nog nat. Buiten drogen. Al snel zat er een koolmees op, om wol te verzamelen.