Gevallen kwallen

Kwallen, ze roepen van alles op. Ze zijn prachtig als het licht door ze heen schijnt. Al die kleuren in een transparant lichaam. Moet ik ze redden? Zijn ze nog te redden? Steken ze? Hoe oud zijn ze? Sommige zijn namelijk erg groot. Ik weet niets van kwallen. Ik bekijk ze. Geniet ervan. Zeker als ze op het droge liggen. Ik vind ze fotogeniek. Bij een aflandige wind liggen ze met veel in het water. Bij een duik in zee voel ik doef doef doef doef, met name tegen mijn handen en armen. Dat maakt me een beetje in paniek. Angst om slierten om mijn armen te voelen en geprikt te worden. Terwijl dat mij nog nooit is overkomen. Bijzondere intrigerende dieren.

Parade uil

Vandaag krijg ik een kaart met uilen in de bus. Wat een toeval, nu ik al een aantal dagen uilen uit mijn serie Rare vogels aan het maken ben.
Vanavond naar de Amsterdam. Voor altijd favoriete festival plek, de Parade. Ik zag de voorstelling van de Aston Brothers. Zij deden een compilatie. Ik zag ook Amfibie van Thor Braun, in Zaal 4. Wat een knappe gast is dat toch. Een solo voorstelling met kikker en fantastisch beeldende teksten. Ik zat voor een klein half uurtje in zijn bizar bijzondere hoofd. Mijn gedachten maakten verbindingen met beelden die ik op mijn netvlies heb opgeslagen. Zoals de twee parende kikkers die ik 20 maart op straat dood aangereden zag. Wat is Thor Braun goed met tekst, vertellen, puurheid en beeldende kunst.

Wolken boven Klein Zwitserland

Marcel heeft ook een Kunstkamer ingericht. Met zijn wolkenlandschappen, en een paar dooie vogels, in olieverf. Het is een mooie expositie geworden. Marcel van Pinxteren zijn expositieruimte is precies boven die van mij. Galerie Klein Zwitserland, met wel 30 kunstkamers, is te bezoeken van donderdag tot en met zondag van 11:00 tot 17:00 uur, Duinweg 30 in Schoorl.
's Avonds vond de natuur dat er nog wel wat extra aandacht besteed mocht worden aan de wolken, met een kleur die je toch zelf niet kunt verzinnen.

Wapperende pissebedden

In galerie Klein Zwitserland, in Schoorl, heb ik nog steeds een expositie in kunstkamer nr4. Daar is nu een hele wand te zien met mijn pissebedden op tweedehands zakdoeken. Het raam stond open en nu het wat meer waait kwam ook de wind mee de ruimte in. Met een mooi bewegend effect.

Botanische pauzewandeling

Naast het VU mc wandelde ik in een groene weelde. Het deed me denken aan de wandelingen die ik deed in het park en hertenkamp naast het ziekenhuis in Alkmaar, tijdens Covid. Je mocht toen het ziekenhuis niet in als je iemand bracht voor operatie of onderzoek. Daar heb ik toen een aantal keren heerlijk gewandeld. Vandaag deed ik dat in de hortus aan de Zuidas.
Vanavond weer online tekenworkshop van Mariëtte Ciggaar en daarna mijn gegoten bekers netjes afwerken. Niet te netjes, want volgens Jorien leek het wel fabriekswerk, zo net deed ik het voorheen. Ze heeft een punt. Eigenlijk vind ik het ook mooier met een randje.

Naar de sterren en op de kerkmuur

Naar de sterren en daar voorbij! Een zin die dan opkomt als ik met een oude vriend afspreek om de expositie van Mirjam en mij 'Waar verhalen blijven' in de Grote Kerk Alkmaar te gaan bekijken. Hij werkt met sterren, planeten en de tijd. Als ik tijdens het wachten de schaduw van een boom opzoek zie ik ineeens een zonnewijzer op de zijkant van de kerk. Das toch een mooie verbinding.

Duin in zicht en blauwe lijn

Ontbijt in de tuin met uitzicht op het duin blijft bijzonder en uniek. Alle dagen vakantie. Ik moest wel werken tijdens mijn vakantie. Heb gewerkt aan ijsvogels voor Artacasa, Amsterdam.
's Avonds weer online art journal tekenworkshop van Mariëtte Ciggaar. Ik zat in de ijsvogels, dus mijn tekening werd met name blauw. Koele kleur, al hielp het weinig. Die duik achter de duinen, in zee, na het eten hielp beter.

De kevers

Net bedacht, geïnspireerd door mijn oprolpissenbedden, waar ik al meer dan een jaar mee en aan werk, dat het tijd is om het bodemleven en zo ook de andere kriebelbeestjes, zoals kevers, aandacht te geven. Dus maak ik nu ook kleine slingers met kevers en torretjes, sprinkhanen en andere insecten. De oprolpissebed is overigens geen insect, het is een kreeftachtige, of wel een schaaldier. Toeval wil dat we The beatles vandaag, zelfs twee keer, gingen tekenen in de online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. En er staat ook nog een Volkswagen Kever op mijn tekening. Nu pas heb ik die toevalligheid door. Heel grappig.

Oude tafellakens bekijken in de kerk

Met Alda in Alkmaar afgesproken om mijn expositie in de consistorie Grote Kerk te bezoeken. Een tijdje terug kreeg ik van haar de vraag of ik haar oude tafellakens van damast kon gebruiken. Ja zeker. Nu kon ze de tafellakens terug zien in mijn werk. In de twee installaties zijn haar oude tafellakens verwerkt. Ik ben dol op gebruikt en gekregen tweedehands damast en dol op de vraag of ik het kan gebruiken voor mijn werk. Voor mij is het echt een juweel onder het textiel.
Verder werkte ik aan nieuwe kleine werken uit mijn serie Rare vogels.

Water, boem, regen

Als je onder water tekent zoals Inge van Hooff Koetzier, en het thema van onze expositie te maken heeft met water, dan kun je een flinke hoosbui verwachten. Vanmorgen begon de dag bijzonder goed. In onze tuin staat de eerste klaproos in bloei. Plus nagenieten van de cadeaus van gisteren. Bloemen van Rik, boek van Monique en de kauw nr4 van de Tekenpartij van Mariëtte Ciggaar.
Daarna met Floortje naar de expositie Waar verhalen blijven van Mirjam Oosterbaan en mij in de consistorie Grote Kerk Alkmaar.
Daarna naar de opening van de expositie van Inge in Hortus Alkmaar. Daar opende maar liefst drie exposities: Beeld & Tuin, expositie Kunstschool Artiance en Kunstuitleen Alkmaar en dat werd dan ook gedaan door twee burgemeesters. Wel wat verlaat. Want er kwam precies op het moment van openen een enorme onweersbui met knallen, regen en hagel naar beneden.
's Avonds met Marcel naar Tolhuistuin voor een concert van Girtkin. Het meest bizarre concert in jaren. Drie muzikanten speelden in een jaren 70 zaal, surfmuziek wat zo uit een western film zou kunnen komen en opgenomen op het terras van een obscure camping. Grappig, soepel en met een vermakelijke speelsheid. Over speelsheid geschreven. De bordjes in de tuin van Hortus, bij het werk van Kunstschool Artiance, vind ik super goed bedacht.

Kop op

Ik stond op met een goeie kop, in de krant die op de mat lag. Waar je aandacht aan schenkt dat groeit. Of waar je mee bezig bent daar valt je oog op. Ik loop heel de tijd na te denken over wat voor woorden ik aan mijn werk moet geven. Hele boeken volgebedacht, bladen beschreven, digitale aantekeningen, papieren memo's liggen overal, appjes over en weer, e-mails, gesprekken, video-gesprekken, in mijn dromen zelfs ben ik bezig met welke woorden en betekenis ik moet geven aan mijn nieuwe installaties. Het haalt me van mijn werk. Mijn hoofd loopt er van over. En dan lees ik van Alex van Warmerdam, een inspirerend groot voorbeeld in geniaal, goed en ook maf zijn, deze kop op de mat. Het hele artikel moet ik nog lezen. Na één alinea hou ik het niet meer en ga aan de slag.
Weer worden er briefjes volgeschreven, maar nu met nieuwe ideeën. Dat ik gisteravond nog een keer naar de voorstelling van Joost Oomen, in de Vest Alkmaar, ben geweest hielp daar vast ook bij.
Tussendoor een fijne (inhaal) online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Die ging ook over koppen. 's Avonds ging de zon met een rode kop koppie onder en de afvoerbuis van strandpaviljoen De Toko lijkt in mijn ogen op een stuk van een oprolpissebed.

Nog een keer - Tot wie wij zijn - Nog een keer

Na het zien van de voorstelling 'Tot wie wij zijn' van Joost Oomen, twee weken terug in theater De Kampanje in Den Helder, wilde ik het direct nog een keer zien. Meteen opgezocht dat hij 8 mei in de Vest in Alkmaar speelt. Steeds twijfelde ik of ik op een latere datum wilde gaan. Geïnspireerd door mijn vroege verjaardagscadeau appte ik Astrid en ja we gingen. Het werd haar verjaardagscadeau. Weer geraakt, geroerd en geïnspireerd door Joost Oomen zijn voorstelling. Zo veelzijdig en zo goed knoopt hij de voorstelling in elkaar en het leven van kiezen voor kunst in je oren. Ik ben fan.
Overdag deed ik maar weer aan nieten en gieten. Even op de foto gezet dat ik altijd gebruik wat er voor handen is. Om de genaaide pissebed in het midden van het ronde frame te krijgen zet ik vier streepjes. Voor de afstand gebruik ik het deksel van het krijtpotlood en ik vond de wolk die toen langskwam leuk en ook de bloemen in het Bolwerk, achter het theater.

Vrij genieten

Vandaag begon ik met overleg over expositie tekst. Daarna m'n dagelijkse portie genieten. Honderd rolpissebedden, die ik op tweedehands damast heb gestikt, niet ik op een rond frame van hout. Het is al een aardige stapel. Ik zal de nietjes van één werk eens tellen.
46 nietjes tel ik op één zo'n rond frame. Met een aantal mis geniete nietjes zit ik op 5 000 nietjes. Met een pijnlijke rechterschouder verdeel ik het nieten over een langere periode. Anders geniet mijn schouder niet meer.
Tussen de opkomende klaproos blaadjes gluurde ik of ik al knoppen zag zitten, nog niet. Ik kijk de bloemen bijna de grond uit.
Vanavond weer fijne online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Morgen weer genieten.

Strijk een poos

Heel de dag bezig geweest met mijn genaaide oprolpissebedden in stijfsel leggen, ophangen en strijken. Iets van honderd deed ik er vandaag. Het was een soort van 'Strike a pose', maar dan als een lopende band strijkfabriek. Lekker kreatief werk. Nee! Soms is het achterlijk en stom werk wat nodig is om tot een kunstwerk te komen. Woedend maakt het me als mijn proces onderschat wordt. Waarom is dat? Waarom wil ik het bewijzen? Iemand overtuigen? Aan mezelf iets bewijzen? Eén blik, één opmerking, één gedachte haalt me onderuit. Ik wil zo graag niet meer woedend zijn. Geen vuurspuwer. Gewoon een ontspannen persoon, die alles vriendelijk weglacht en licht opneemt. Nee, ik doe het zwaar en moeilijk. Strijken tot ik mijn knieën niet meer krom krijg en dan pas een strandwandeling gaan maken. Te laat. Want de pijn gaat na een paar kilometer strandwandeling niet meer weg.
Terug over het duin hoor ik de fazant. Die zoekt verkering. Roept de hele buurt bij elkaar. Ik hoor hem in huis zelfs. Gezellig geluid. Ik maak wat foto's en meneer fazant vond het tijd voor een brul. Geluk dat ik net klikte toen hij de brul deed met de vleugels open. Vast voor extra kracht te zetten. Om alles in de brul te leggen. Herkenbaar. Alles er voor geven. Hij voor de voortplanting, ik voor de expositie.
Na het eten nog een stuk of twintig pissebedden strijken. De pijn zit er nog. Die heb ik niet uit mijn knieën gelopen. Strijken deed ik net een te lange poos.

Vingerverf en veertien poten

Nog altijd ben ik oprolpissebedden aan het maken voor de expositie in consistorie Grote Kerk Alkmaar. Mijn installatie die ik speciaal voor de ruimte maak is in ontwikkeling. Het groeit onder mijn handen. Ik verzamel al jaren tweedehands textiel. Wit textiel. Waaronder gebruikte servetten en zakdoekjes. Wit, dat is wat mij aantrekt. Het liefst met geborduurde initialen erop, en dan ook nog graag op een onhandig geborduurde manier. Dat persoonlijke en verborgen verhaal achter die initialen. Of met vlek. Ja, ook daar kies ik het tweedehands textiel op uit. Vlekken als bewijs voor verhalen en gebeurtenissen.
De oprolpissebedden, die ik op het oude textiel naai, hebben een andere aantrekkingskracht. De vorm, de herhaling van vorm, een perfecte bal, het exoskelet, hun uitwendige skelet. De vorm die ik nu al tientallen keren heb genaaid en nog steeds wil ik er meer maken.
Van Mars leerde ik dat pissebedden kieuwen hebben. Ik ben er over gaan lezen. Ik had er al veel over gelezen. Maar dat stuk van kieuwen, daar schrijft niet iedereen over. Tenminste niet de stukken die ik las. Nu specifiek gezocht op de kieuwen van oprolpissebedden. Ik bleef een tijdje, op verschillende pagina's, lezen. Leerde meer over oprolpissebedden. Pissebedden zijn belangrijk voor het ecologisch systeem, de kringloop van het leven. Ze hebben bij geboorte twaalf poten, na vervellen veertien en sommige soorten pisssebedden kunnen zich zonder man voortplanten. Het is een interessante voorbereiding van mijn ruimte gebonden installatie.
's Avonds weer een fijne online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. We kregen onder andere de opdracht om te vingerverven. Alleen al het woord maakt een geweldig enthousiasme in mij los.

Helder, dotje en veertjes

De zee was plat, zoals een meer. Voor de verandering liep ik eens de andere kant op, naar het zuiden. Ook daar zijn ze te vinden, zeehondjes op het droge. Dit was echt nog een jong dotje.

Een vin van een walvis

Vanmiddag liep ik over het strand, het was verre eb. Een extra breed strand tot gevolg. Dus ik keek nieuwsgierig rond en ging op zoek naar schelpen en dode stillevens. Dan vind ik meestal ook zwerfafval, zwerf-draadjes neem ik altijd mee. De regel, in mijn hoofd, is als ik plastic afval zie, dan moet het mee en opgeruimd. Heel soms doe ik dat niet. Na tien stappen keer ik dan vaak toch terug om het stuk afval in mijn rechterjaszak te stoppen. Links zit mijn telefoon en mijn camera. Zo blijft de linkerzak zandvrij.
Goed, ik liep langs de branding, keek en zag al veel scheermesjes, krabben en een aantal zeesterren. Toen ik bijna bij Groote Keeten was zag ik een vin in de branding liggen. Ik keek nog eens. Ja, een vin. Interessant. Nam wat foto's en fantaseerde dat het van een haai was. Of was het misschien een flipper van een zeehond? Hoe noem je een voorpoot van een zeehond eigenlijk? Opgezocht en ja het blijkt flipper te zijn. Daar heb ik direct een liedje van in mijn hoofd: "Daar heb je Flipper, Flipper de flapper de Flipper. Flapper de Flipper, wat een dolfijn". Van de jeugdserie Flipper, die ik als jong kind op tv zag. Het liedje zit in mijn fonetisch geheugen bij onder andere ook "Boe boe, bla bla, we maken Domo vla.... hopjes, vanille en chocola....".
Nieuwsgierig liep ik door en ja hoor, in het water lag nog iets. Met een stuk al eerder opgepakt zwerf-touw trok ik het dode dier uit het water op het droge. Het is een kop van een bruinvis met een sliert aan ribben en ingewanden er aan vast. Een prachtige biologieles lag daar nu voor me.
Na wat kijken en foto's liep ik naar de afvalbak, gooide het touw weg en maakte mijn rechter jaszak leeg. Liep terug en twijfelde of ik het dier terug in zee moest duwen. Maar zonder dat touw lukte dat niet. Een beetje twijfelend liep ik naar huis. Was het respectloos dat ik het dode dier op het droge had getrokken? Alleen omdat ik mezelf een biologieles gunde? Zou ik het zelf erg vinden als ze dat met mijn dode hoofd en ingewanden zouden doen? Ik weet het niet. Ik denk het niet. Of wel? Dood ben ik dan toch. Dan merk ik er niets meer van. Ik loop door met het idee dat ik het voorzichtig deed, en uit interesse voor het dode dier.
Iets later besef ik hoe bijzonder het is. Had ik maar mooi weer een walvis gezien. Ik zie gewoon weer een walvis! Voortaan mijn wensen wel beter formuleren. Zoiets als: Wanneer ik op het strand in de buurt van Callantsoog wandel zie ik graag levende walvissen in zee zwemmen.
Thuis laat ik direct aan Mars de foto's op mijn telefoon zien en ik zie in mijn ooghoek een vlinder langs het raam vliegen. Ja hoor, is het ook nog eens een dagpauwoog. Mijn lievelings van toen ik kind was. En hup daar gaat het liedje van Flipper weer aan. Want datzelfde stukje in mijn geheugen gaat weer open: "Daar heb je Flipper, flipper de flapper, wat een dolfijn......". Het is ook dol-fijn! Verzamel je lichtpuntjes. Het leven is al zwaar genoeg. Huppel je lichtpuntjes achterna en pluk ze.