Actief stilleven

Vanavond online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Een stilleven. Ik was er maar druk mee. Ik heb vooraf aan de les wel veertig foto's gemaakt om een goed idee te hebben hoe het stilleven er uit moest zien. Ik had bedacht dat het met alleen wit tinten geschilderd moest worden. Mijn verf is van minstens dertig jaar terug. Gekocht toen ik op de academie zat. Daar gebruikte ik blijkbaar ook graag wit. Want die was soort van op. Dus kreeg het stilleven zilver, ter vervanging van wit. Ooit gekocht bij de IKEA. Vast om met Teun iets kerstigs mee te knutselen. Vanwege de citroen had ik geel op mijn pallet en dat wilde ik opmaken. Vandaar de klonten in mijn werk. Denk ik. Of het was mijn oude verf. Of mijn oude verf techniek. Want schilderen doe ik dus nooit.

Met twee maten meten

Kramen meten met Mirjam Bakker. We zijn echte rolmaten. Macraméën, bekers in keramiekoven voor biscuitstook en stekjes in de potjes doen die ik op voorraad had van toen ik nog een winkel Op had. Allemaal voorbereiding voor het Strand & Land festival van zaterdag 11 juli.

Klaprozen en bekers

Bekers met Beermann staan ook klaar voor de kunstmarkt van 11 juli Callantsoog. De schaal met klaprozen is een verjaardagscadeau van Eline.

Meesterwerk in de kerk

Het zal de docent in mij zijn, maar ik heb het gevoel dat ik de dingen die ik doe uit moet leggen. Mijn werk en mijn (onze) tuin. Vanmorgen kreeg ik een compliment over de tuin, over de grassen. Daarna de opmerking 'Veel werk hè, de tuin onderhouden' en vanmiddag de vraag over mijn installatie in de consistorie Grote Kerk Alkmaar 'En wat moet ik hier aan begrijpen?'. De buurman, die de opmerking over de tuin maakte, heb ik uitgelegd dat ik een grote liefde voor vogels heb en dat ik het gras laat groeien, de tuin laat verwilderen, om insecten te lokken en dat is voer voor de vogels. De jongen die in de kerk de vraag stelde, beantwoorde mijn gevoel dat ik mijn werk uit moet leggen. De meester in mij hield zich in en ik heb geantwoord dat ik ook vast niet alles van zijn leven begrijp.
Ik zie trouwens in mijn installatie met draden een grasveld, zoals in de tuin. De bodem is de basis van ons ecosysteem en pissebedden zijn de allerbeste en hele belangrijke recyclers in onze natuur. Heeft de meester in mij toch nog gesproken.

Wassende water

Verkleurde damast tafellakens die ik had gekregen waren lichtblauw verkleurd. Om ze bij ander damast te laten passen wilde ik ze een klein tintje oud geven. Het zijn ook immers oude tweedehands tafellakens. Dat moet dan ook direct. Dus ik koffie gezet, water gekookt, theezakjes zwarte English breakfast tea in het hete water gehangen, zout erbij en uit de kast haalde ik ook nog twee flessen met restjes rode wijn. Na een tijdje was het een prima kleur geworden.
Voor het slapen nog even m'n hoofd leeg laten zandstralen, of eigenlijk leeg waaien. Het zandstralen kreeg ik er bij. Wat een rijkdom. Wonen, werken en wandelen aan zee.

Strijk een poos

Heel de dag bezig geweest met mijn genaaide oprolpissebedden in stijfsel leggen, ophangen en strijken. Iets van honderd deed ik er vandaag. Het was een soort van 'Strike a pose', maar dan als een lopende band strijkfabriek. Lekker kreatief werk. Nee! Soms is het achterlijk en stom werk wat nodig is om tot een kunstwerk te komen. Woedend maakt het me als mijn proces onderschat wordt. Waarom is dat? Waarom wil ik het bewijzen? Iemand overtuigen? Aan mezelf iets bewijzen? Eén blik, één opmerking, één gedachte haalt me onderuit. Ik wil zo graag niet meer woedend zijn. Geen vuurspuwer. Gewoon een ontspannen persoon, die alles vriendelijk weglacht en licht opneemt. Nee, ik doe het zwaar en moeilijk. Strijken tot ik mijn knieën niet meer krom krijg en dan pas een strandwandeling gaan maken. Te laat. Want de pijn gaat na een paar kilometer strandwandeling niet meer weg.
Terug over het duin hoor ik de fazant. Die zoekt verkering. Roept de hele buurt bij elkaar. Ik hoor hem in huis zelfs. Gezellig geluid. Ik maak wat foto's en meneer fazant vond het tijd voor een brul. Geluk dat ik net klikte toen hij de brul deed met de vleugels open. Vast voor extra kracht te zetten. Om alles in de brul te leggen. Herkenbaar. Alles er voor geven. Hij voor de voortplanting, ik voor de expositie.
Na het eten nog een stuk of twintig pissebedden strijken. De pijn zit er nog. Die heb ik niet uit mijn knieën gelopen. Strijken deed ik net een te lange poos.

Veel geniet

Voor een installatie in de consistorie in de Grote Kerk ben ik honderd genaaide pissebedden op een rond frame van hout aan het nieten. Ik ben dol op kusjes en kruizen. Terwijl ik aan het nieten ben valt mij waarschijnlijk daarom ineens op dat de achterkanten van het werk allemaal een x, kus, of kruis krijgen. Soort van zegening. Gezegend met liefde. Owhw ... wat weet ik toch weinig van kerk-dingen. Vind het blijkbaar wel leuk om erover te schrijven, in een onwetendheid. Na het werk nog even langs de bollenvelden gefietst.

In the place to be

Testing testing one two, in the place to be. Tja, mijn hoofd heeft veel muzikale variaties op tekst in mijn hoofd. Ik ben aan het werk voor komende expositie in Alkmaar en noem het testen. Volgens mij is het een nummer uit de jaren 80. Ik zal het eens opzoeken. Ja hoor het is van Full Force, haha heerlijke videoclip zit er ook bij: Alice, I want you just for me!
De velden zijn hier weer als toverballen. Velden vol hyacinten, narcissen en tulpen. Laat ik nu van dubbel houden. Komt goed uit. Want ik hou er van en ik haat het. Soms open ik de achterdeur en mijn speekselklieren schieten aan. Wat proeft dat gif spuiten toch goor. Er is ook zoveel bewijs dat het ziektes veroorzaakt, van die hele ongezellige. Gelukkig is er in Sint Maartensbrug een heel groot biologisch bollenbedrijf. Dat geef ik als voorbeeld. Terug komend op toverballen. Gewoon alle bollenboeren omtoveren tot biologische bollenboeren. Opgelost.

Worsteling in mijn hoofd

Voor wat hoort wat. Voor mijn expositie, eind mei, loop ik nogal eens vast. Conflict in mijn hoofd. Wat wil ik laten zien? Waar gaat het over? Waarom maak ik? Hoe maak ik het? Hoe verhoud ik mij tot de expositie tekst? Zit ik er aan vast? Want het staat er zwart-op-wit, toch? Ben ik wel zo vrij als dat ik denk? Een vrij leven? Een vrije geest? Veel denken. Dus ik maak en ik maak. Dan komt er vanzelf iets. Maar toen waren mijn tweedehands zakdoekjes ineens opgebruikt. Ik was zo lekker aan het maken. Dan zou het vanzelf goedkomen. Want ik was aan het maken. Ik heb bij een aantal kringloopwinkels gekeken, niks. Gisteren bij mijn moeder in de kast mogen kijken. Daar koos ik er twee uit. Twee dunne witte tweedehands zakdoeken. Daar kon ik pissebedden op naaien, dat wat ik al maanden aan het doen was. Maar ik ben gestopt. Want ik ben door mijn voorraad heen. Ik ben nu een paar dagen gestopt. Een breuk in mijn ritme. Verstoring. Daar begon het weer. De molen in mijn hoofd.
Dus ging ik maar poetsen en op het strand wandelen. Beetje schelpen zoeken. Daar heb ik er inmiddels veel van. Terwijl ik dat nog nooit van mijn leven heb gedaan, schelpen verzamelen. Nu wel. En dan met name kapotte. Die grote blauwe schelpen die niemand voor mij opraapte. Ik ben namelijk niet een vroeg in de morgen type. Ik wandel ook meestal in de middag. Al de schelpen zijn dan al verzameld. Alleen de kapotte en imperfecte schelpen liggen er dan nog. Die neem ik dan mee. Precies goed eigenlijk. Want dus daarom.
Regels. Ben ik van de regels? Ik ben vrijheid. Verkeersregels en omgangsregels daar hou ik me graag aan. De rest lap ik graag aan mijn laars. Ik heb geen laars. Ook over regels denk ik de laatste tijd na. Mensen die in de duinen gaan zitten bijvoorbeeld. Mag hier niet. En van mij al zeker niet in het broedseizoen. Moet ik er persoonlijk iets van gaan zeggen? Nee. Laat het dan gewoon los. Maar nee, grom, grom, grommend loop ik over het strand. Dan nog iets. Ik ruim elke dag zwerfvuil op. Er ligt na storm best veel op het strand. Als iedereen twee items oppakt is het schoon. Ik neem me voor om niet alles te hoeven oppakken wat ik zie. Maar ergens is het voor wat hoort wat wat door mijn hoofd gaat. Als ik een mooie schelp wil vinden, dan moet ik al het zwerfvuil oprapen waar mijn oog op valt. Anders ben ik het niet waard. Dat dus.
Vanavond had ik weer fijn een online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Ik ben al vier keer naar de expositie van Marit Törnqvist in museum Kranenburgh geweest en de laatste keer viel mijn oog op een kleurrijke tekening van een, ik denk, hofnar. Instant verliefd op die tekening. Vanavond was dat de inspiratie voor de tekeningen die ik maakte.

Oprolpissebed en licht

Van Jonaske kreeg ik vorige week een bosje bloemen uit eigen logeer tuin. Ze vangen mooi het licht. In mijn atelier werk ik aan mijn nieuwe installatie, met oprolpissebedden en tweedehands textiel.

IJzingwekkend inspirerend

Vandaag Kunsthal 45 in Den Helder bezocht. De laatste dag van expositie IJzingwekkend 9, Een tweede gedaante. Veertien kunstenaars die allemaal installatie kunst maken. Mooie verbindingen tussen de kunstwerken. Een inspirerende expositie.

Op een witte wolk

Er vallen mensen weg, ook in de familie. Ook ome Ed. Afgelopen dagen mijn ouders beide in het ziekenhuis. Ik loop met het liedje 'Niemand in de stad' van De Dijk in m'n hoofd, en dan die ene zin "Iedereen gaat maar dood". Angstig, gespannen, met een zekere rust van vertrouwen en wellicht standje overleven, rijd ik van het ziekenhuis, naar de huisarts, weer naar het ziekenhuis om mijn ouders te brengen en of weer op te halen.
Focus op de lichtpuntjes, is wat ik voor mezelf herhaal. Ik zie het op verschillende plekken. Soms heel eenvoudig. Gewoon een lichtstraaltje op de muur in de keuken of mooie witte wolken. Over wit geschreven, ook de zorg door zorgverleners voor mijn ouders is hartverwarmend. Een ander mooi voorbeeld was op donderdag. Autopech. Bij garage Nordicar vriendelijk en goed geholpen. Met een lieve glimlach toe. Mijn (bloedend) hart smolt daar op de stoep van de garage.

Paal en dozen

Als vrouw met je paal in de krant staan, vind ik bijzonder leuk. Buurvrouw, kunstenaar vriendin Mirjam Bakker staat met haar paal in de Volkskrant van vandaag. Een jaar lang fotografeerde ze dagelijks de paal bij strandslag 10 bij paviljoen De stern in Callantsoog. Kort geleden maakte ze er een filmpje van, die binnen de kortste keren honderdduizend keer werd bekeken. De paal werd wereldberoemd.
Al een tijdje weet ik van haar project en ik voelde al een poos dat ik een verrassing voor Mirjam bij de paal wilde achterlaten, een knipoog, een groet. Vandaag gedaan. Eens gaf ze een eerbetoon aan de gebroken en nooit opgeraapte of verzamelde kapotte schelpen. Vanmiddag zag ik veel stukken schelp. Ook nog in wit. Dus raapte ik spontaan heel veel van die witte stukken op.
Ik ben benieuwd of Mirjam het in het echt gaat zien. Ze gaat nog steeds dagelijks naar de paal, op wisselende tijden. Het kan maar zo zijn dat ze me voor was. Misschien gaat ze het hart van kapotte stukjes schelp nooit zien. Is het al weer weg gevaagd door de zee, de wind of door de strandbezoekers.
Vanmorgen begon deze dag van de liefde zo toepasselijk met de vorm van de verse gember die ik voor mijn thee afsneed. Vanmiddag kreeg ik van Ynske en Björn, buurjongen van de Beatrixstraat, een fantastisch cadeau. Twee dozen vol met doosjes met garen. Die doosjes! En dan staat er ook nog Stranded op een deel van die doosjes. Och wat hou ik toch van doosjes, van draden, garen, van herhaling en van veel. Dat kreeg ik vanmiddag allemaal. Geluk met paal en dozen.

Blauwe golf

Er zijn weer wat golven, ook onbewolkte stukken en ik voelde de warmte van de zon. Een tijd lang was de zee hier plat. Wel fijn om de beloega te kunnen zien. Want met golven op zee is dat een stuk moeilijker. Ik hou van de witte rollende koppen en het licht er op en de beloega heb ik gelukkig al kunnen gezien.

Beloega dag

Al drie dagen heb ik net de beloega gemist. Ik mis het dier trouwens al heel mijn leven. Maar nu is het dier zo dichtbij ons huis, dat ik nog meer tijd op het strand doorbreng dan normaal. Ik kijk zo'n beetje elk half uur op de site waarneming.nl of de beloega weer gezien is. Al drie keer toen ik weer terug thuis was, was het dier gezien. Vandaag ging ik er voor. En ja hoor. Ik ging even terug naar huis voor koffie, open thuis de site en ja: waargenomen. Welliswaar in Den Helder. Maar toch, weer was ik binnen. Dus koffie naar binnengegooid en op naar Julianadorp, dorp naast Callantsoog. Want het dier zwom richting het zuiden. Dat was te volgen op de site.
Het duin op en in tegengestelde richting zie ik twee mensen met heel tevreden gezichten. Zij aan de telefoon. Ik hoor haar zeggen dat het zeldzaam is, een dier zo ver weg van huis. Dus ik vraag of ze de beloega hebben gezien. Ja, wel heel ver op zee, maar een soor van sneeuwbergje op zee hebben we gezien, was hun blije reactie.
Ik versnel mijn pas om zo snel mogelijk op het strand te komen. Samen met nog zo'n veertig mensen, met verrekijkers en zoomlenzen, stond ik met zonder zoomlens en vol verwachting op het strand. Loop een strekdam op, en denk het dier te zien. Mijn ingewanden maken een sprongetje. De vrouw naast mij zegt dat de beloega al een tijdje niet is gezien. Dus ik zie het toch niet. Jammer. Ik blijf tot het donker wordt. Doe drie keer alsof ik van het strand af ga, ja serieus, omdat ik denk dat dat werkt. Want al drie dagen ging dat zo. De truc werkt niet. De beloega laat zich niet aan ons zien.
Beetje jammer en tegelijkertijd vind ik het ook gekkigheid. Big sister is watching you. Een stom idee dat we met z'n alle het dier al dagen volgen. Gelukkig met respect, gewoon met zoomlenzen, of blote ogen, vanaf een afstand aan de waterkant. Het zijn wel leuke mensen trouwens, die toeterpersonen. Ze herkennen elkaar ook van andere waarnemingen. De gesprekken gaan met name over andere locaties en vogels. Laat ik daar nu ook dol op zijn, op vogels. Er zaten er twee in het water. Het leken ganzen, zee ganzen. Ook leuk.
Het enige witte wat ik vandaag zag waren de meeuwen, het meel en m'n tekenboek. Vanavond weer een online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Brood , zee en Rare vogels

Ontbijt met brood van Robèrt uit Oisterwijk. Gisteren was ik daar per toeval om de hoek. Na een nachtje in de buurt van Tilburg, vanwege blokfluit concert van Jonaske, zocht ik een bakker voor het ontbijt en zag dat ik nog geen honderd meter van de tv-bakker met de zachte g verwijderd was. Wat een geluk. Nam in het Proeflokaal een heerlijk ontbijt. Daarna door naar de winkel en met mijn shopper vol liep ik terug naar de auto.
Strandwandeling en bezoek aan mijn expositie in kunstkamer nr.4 bij galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Naast groot werk uit mijn nieuwe serie Heldentroost is er ook klein werk te zien. Een stuk of twintig miniaturen uit mijn serie Rare vogels zijn er ook.

Fluitend de dag door

In Oisterwijk heb ik overnacht. Dit vanwege het JXL blokfluitconcert van Jonaske. Het was prachtig, in alles. Jonaske is heel ziek als gevolg van baarmoederhalskanker en hoe zij dit proces doet vind ik bewonderingswaardig, uniek en leerzaam. Zelf was ik zenuwachtig, zo een speciale gebeurtenis dat concert, op de rand van de dood. Want ja ze is ernstig ziek, link met interview met Jonaske. Misschien was de vreugde van vandaag het gevolg van de zenuwen en de ontroering van het concert van gisteren.
Omdat ik vlakbij Tilburg bleef slapen kon ik fijn naar mijn lievelingsmuseum, museum de Pont en naar het Textiel museum, op steenworp afstand van de Pont. Echt erg, ik was er nooit eerder geweest. Dus daar wilde ik ook eens heen.
Vanmorgen kijk ik op mijn telefoon voor een bakker voor het ontbijt. Blijk ik nog geen honderd meter van bakker Robèrt te zijn. Ik had geen idee. Wat een geluk. Had ik daar toch een onverwacht en verrukkelijk ontbijt.
Met mijn logeer-shopper vol eierkoeken, anijsbollen en broden van Robèrt loop ik naar mijn auto. Maar wat zie ik voor kunstwerk met keramiek boven mij? Is dat niet het Europees Keramisch Werkcentrum. Ja hoor! Nog meer toeval. Met m'n eierkoeken in de hand stap ik binnen. Wat wilde ik daar toch altijd graag voor een maand of drie werken. Vroeger zat het in Den Bosch. Een feest van herkenning. Na een gezellige ontmoeting borrelt het verlangen om er voor een bepaalde periode te kunnen werken weer op.
De Pont is altijd fijn, al waren er wel heel wat muren wit. Maar daar hou ik van en ik fantaseerde dat die plekken vrij zijn voor mijn werk. Ik zag de tentoonstelling van Hamza Halloubi en This youiiyou van Tino Sehgal, met live performance, dans. Die mij soort van uitnodigde om ook te dansen. Natuurlijk dacht ik dat. Ik waan mezelf graag als danser.
Mooi werk gezien van Giuseppe Penone en Thomas Schütte en gegrepen door de intrigerende video-installatie I See a Woman Crying van Rineke Dijkstra.
Door naar het Textiel museum. Zo zeg! Die machines en materialen! Totale inspiratie. Ook al zo'n fijne werkplek. Duizend foto's nam ik van de weefgetouwen. Plus ik zag werk van Regula Maria Müller, haar ken ik van galerie De Kapberg. Op de foto's is nog het werk van Karin van Dam en Manon van Kouswijk te zien. Gelukkig was de koffie en soep vies en de terugreis lang en langzaam, anders was ik gaan vliegen van de dopamine die ik vandaag opdeed in het zuiden.