Een vin van een walvis

Vanmiddag liep ik over het strand, het was verre eb. Een extra breed strand tot gevolg. Dus ik keek nieuwsgierig rond en ging op zoek naar schelpen en dode stillevens. Dan vind ik meestal ook zwerfafval, zwerf-draadjes neem ik altijd mee. De regel, in mijn hoofd, is als ik plastic afval zie, dan moet het mee en opgeruimd. Heel soms doe ik dat niet. Na tien stappen keer ik dan vaak toch terug om het stuk afval in mijn rechterjaszak te stoppen. Links zit mijn telefoon en mijn camera. Zo blijft de linkerzak zandvrij.
Goed, ik liep langs de branding, keek en zag al veel scheermesjes, krabben en een aantal zeesterren. Toen ik bijna bij Groote Keeten was zag ik een vin in de branding liggen. Ik keek nog eens. Ja, een vin. Interessant. Nam wat foto's en fantaseerde dat het van een haai was. Of was het misschien een flipper van een zeehond? Hoe noem je een voorpoot van een zeehond eigenlijk? Opgezocht en ja het blijkt flipper te zijn. Daar heb ik direct een liedje van in mijn hoofd: "Daar heb je Flipper, Flipper de flapper de Flipper. Flapper de Flipper, wat een dolfijn". Van de jeugdserie Flipper, die ik als jong kind op tv zag. Het liedje zit in mijn fonetisch geheugen bij onder andere ook "Boe boe, bla bla, we maken Domo vla.... hopjes, vanille en chocola....".
Nieuwsgierig liep ik door en ja hoor, in het water lag nog iets. Met een stuk al eerder opgepakt zwerf-touw trok ik het dode dier uit het water op het droge. Het is een kop van een bruinvis met een sliert aan ribben en ingewanden er aan vast. Een prachtige biologieles lag daar nu voor me.
Na wat kijken en foto's liep ik naar de afvalbak, gooide het touw weg en maakte mijn rechter jaszak leeg. Lipe terug en twijfelde of ik het dier terug in zee moest duwen. Maar zonder dat touw lukte dat niet. Een beetje twijfelend liep ik terug naar huis. Was het respectloos dat ik het dode dier op het droge had getrokken? Alleen omdat ik mezelf een biologieles gunde? Zou ik het zelf erg vinden als ze dat met mijn dode hoofd en ingewanden zouden doen? Ik weet het niet. Ik denk het niet. Of wel? Dood ben ik dan toch. Dan merk ik er niets meer van. Ik loop door met het idee dat ik het voorzichtig deed, en uit interesse voor het dode dier.
Iets later besef ik hoe bijzonder het is. Had ik maar mooi weer een walvis gezien. Ik zie gewoon weer een walvis! Voortaan mijn wensen wel beter formuleren. Zoiets als: Wanneer ik op het strand in de buurt van Callantsoog wandel zie ik graag levende walvissen in zee zwemmen.
Thuis laat ik direct aan Mars de foto's op mijn telefoon zien en ik zie in mijn ooghoek een vlinder langs het raam vliegen. Ja hoor, is het ook nog eens een dagpauwoog. Mijn lievelings van toen ik kind was. En hup daar gaat het liedje van Flipper weer aan. Want datzelfde stukje in mijn geheugen gaat weer open: "Daar heb je Flipper, flipper de flapper, wat een dolfijn......". Het is ook dol-fijn! Verzamel je lichtpuntjes. Het leven is al zwaar genoeg. Huppel je lichtpuntjes achterna en pluk ze.

IJsvogels

En een roodborstje. Kleine textielkunstwerken uit mijn serie Rare vogels, gemaakt van tweedehands papier en textiel.

Citroenen aan zee

Het is één dag mooi weer en direct groeien de citroenen op het strand. De krokussen in onze tuin komen op bizarre plekken op. De dieren in onze tuin denken dat ze de bolletjes moeten verstoppen om ons te verrassen. Nou dat lukt. Ik vermaak me kostelijk met de opkomende krokussen zo dwars door de tuin in het gras.
In mijn atelier een aantal nieuwe kleine werken van vogels gemaakt van tweedehands papier en textiel, uit mijn serie Rare Vogels.

Waan(ders)zinnige expositie

Vandaag naar Drents Museum in Assen geweest voor de tentoonstelling Microkosmos - De wereld in een Wunderkammer. Van Waanders Uitgevers had ik bij Pan Amsterdam een grote stapel kunstboeken gewonnen. Daar zat ook het boek van de tentoonstelling Microkosmos bij. Meteen enthousiast en zin om de tentoonstelling te bezoeken. Vandaag gedaan en super genoten. Een feest. Aangestoken door verzameldrang ben ik ook direct torens in de omgeving van het museum gaan verzamelen, tja dat krijg je met mijn achternaam.
Ook de andere tentoonstellingen zijn inspirerend, zoals Hotspot Leipzig met werk van onder andere Johannes Rochhausen, Katrin Brause en Malte Masemann.

Galerie Klein Zwitserland in Schoorl

In galerie Klein Zwitserland exposeer ik sinds 8 februari in Kunstkamer nr.4. Na mijn strandwandeling, met stormzand en dode vissen reed ik er even langs. Ze zitten anti-kraak en soms moeten ze eruit en dan weer niet. Terwijl er onderzoek is of er een opvang komt zitten Mirjam en Harold nog lekker daar aan de Duinweg 30 in Schoorl mooie exposities te houden. Op de foto's is werk van Inge Koetzier van Hooff, Nosrat Mansouri Gilani, Marianne Duif, Nico Wester, Karin van Bodegom (haar Kunstkamer heeft één van de mooiste uitzichten op de duinen van Schoorl) en Carla Rump te zien. Je kunt de galerie woensdag tot en met zondag bezoeken van 11 tot 17:00 uur.

X-je op de strandopgang

Zoeken naar lichtpuntjes en ze liggen voor je voeten als je er niet op let. Onderweg naar het strand zag ik een x-je op de weg van de strandopgang liggen.

Tekenclub strandwandeling

Op dinsdagavond volg ik de online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Ik verheug me er op maandagochend al op, zo leuk vind ik het. Ook al zien we, de deelnemers, elkaar digitaal er ontstaan echte vriendschappen. Vandaag kwam één van de deelnemers met haar zoon hier in Callantsoog met mij wandelen aan zee.
Na de wandeling een kop thee. De etspers staat in de woonkamer en vaak vraag ik mijn visite of ze een tetraprint willen maken. Dit keer ook en het antwoord wa je: Ja! Dus maakte ze prints. Het is ook zo leuk om te doen. Kop thee met tetraprint, een gouden combinatie.
's Avonds waren we weer gewoon digitaal aanwezig bij de workshop.

Op een witte wolk

Er vallen mensen weg, ook in de familie. Ook ome Ed. Afgelopen dagen mijn ouders beide in het ziekenhuis. Ik loop met het liedje 'Niemand in de stad' van De Dijk in m'n hoofd, en dan die ene zin "Iedereen gaat maar dood". Angstig, gespannen, met een zekere rust van vertrouwen en wellicht standje overleven, rijd ik van het ziekenhuis, naar de huisarts, weer naar het ziekenhuis om mijn ouders te brengen en of weer op te halen.
Focus op de lichtpuntjes, is wat ik voor mezelf herhaal. Ik zie het op verschillende plekken. Soms heel eenvoudig. Gewoon een lichtstraaltje op de muur in de keuken of mooie witte wolken. Over wit geschreven, ook de zorg door zorgverleners voor mijn ouders is hartverwarmend. Een ander mooi voorbeeld was op donderdag. Autopech. Bij garage Nordicar vriendelijk en goed geholpen. Met een lieve glimlach toe. Mijn (bloedend) hart smolt daar op de stoep van de garage.

Wazig lichtpuntje

Focus op lichtpuntjes in tijden van verbinding, familie, zorg, zorgen en zorgen maken. De toren met ontvangen cadeaus vangen even het voorbij razende zonlicht in de woonkamer. Een bosje vers opgekomen sneeuwklokjes in de tuin van de buren. Een vage foto, maar ik doe het er mee. Genezing, gezondheid en het voorjaar is in zicht.

Paal en dozen

Als vrouw met je paal in de krant staan, vind ik bijzonder leuk. Buurvrouw, kunstenaar vriendin Mirjam Bakker staat met haar paal in de Volkskrant van vandaag. Een jaar lang fotografeerde ze dagelijks de paal bij strandslag 10 bij paviljoen De stern in Callantsoog. Kort geleden maakte ze er een filmpje van, die binnen de kortste keren honderdduizend keer werd bekeken. De paal werd wereldberoemd.
Al een tijdje weet ik van haar project en ik voelde al een poos dat ik een verrassing voor Mirjam bij de paal wilde achterlaten, een knipoog, een groet. Vandaag gedaan. Eens gaf ze een eerbetoon aan de gebroken en nooit opgeraapte of verzamelde kapotte schelpen. Vanmiddag zag ik veel stukken schelp. Ook nog in wit. Dus raapte ik spontaan heel veel van die witte stukken op.
Ik ben benieuwd of Mirjam het in het echt gaat zien. Ze gaat nog steeds dagelijks naar de paal, op wisselende tijden. Het kan maar zo zijn dat ze me voor was. Misschien gaat ze het hart van kapotte stukjes schelp nooit zien. Is het al weer weg gevaagd door de zee, de wind of door de strandbezoekers.
Vanmorgen begon deze dag van de liefde zo toepasselijk met de vorm van de verse gember die ik voor mijn thee afsneed. Vanmiddag kreeg ik van Ynske en Björn, buurjongen van de Beatrixstraat, een fantastisch cadeau. Twee dozen vol met doosjes met garen. Die doosjes! En dan staat er ook nog Stranded op een deel van die doosjes. Och wat hou ik toch van doosjes, van draden, garen, van herhaling en van veel. Dat kreeg ik vanmiddag allemaal. Geluk met paal en dozen.

Oranje lichtpuntjes

Focus op wat mooi is, de lichtpuntjes zoeken. Vanavond vond ik ze boven zee. Illustreert de keuze van het kleurgebruik goed van mijn nieuwe bekers uit mijn pronkservies serie Zeee. Die is geïnspireert op de kust van Callantsoog in de kop van Noord-Holland.

Teun is jarig

Vandaag is onze dochter jarig. Vijfentwintig jaar terug is ze geboren. Meteen stapel verliefd, als dat kan op je eigen dochter. Zoveel liefde voor haar, alsof mijn liefde dertig jaar heeft gewacht tot Teun er was om al mijn liefde aan te geven.

Dinsdag workshop en beker

Genieten van mijn nieuwe bekers, met nieuwe kleuren, uit mijn serie Zeee en vanavond weer online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Toverballen bekers

Ik heb toverballen gestookt! Wat een geluk voelde ik toen de oven vanmiddag open mocht. Na iets meer dan vierentwintig uur mocht de keramiekoven open. Gestookt op 1130 graden en daarna nog een hele nacht en ochtend afkoelen. Blij ook met de input, mooi Nederlands woord, van Jorien van Blauwdruck Zwolle. Ze had wat kleur voorkeuren. Ik ging wat testen. Ze gaf feedback en nu is dit het resultaat. Kan niet wachten op de volgende stook. Jorien gaf namelijk nog meer input en feedback, om het maar in het mooi Nederlands uit te drukken.
Het voelt als magie, toverballen uit de oven maar dan zonder die rauwe tong van het zabbelen op het snoep.