Het strand weer terug

Regen, kippevel, juveniel meeuw dood aan zee. De zee was weer een beetje van de mensen uit het dorp. Zo voelde het. Een leeg strand, regen, wind, geen toerist. Terug gegeven aan de dorpelingen. Opgegroeid aan zee, maar net niet zo dichtbij als waar ik nu woon. Ik zal nooit een dorpeling zijn. Ik zal er nooit bij horen. De zee, ik ken het goed. Ik herken het goed. Ik voel me er goed. Toch ben ik er niet thuis. Thuis ben ik nooit. Toch was het vandaag weer ons strand. Van ons samen.
Tegen wil en dank veel gewerkt achter de naaimachine. De pissebedden die ik afgelopen winter op oude zakdoeken naaide, stikte, borduurde, ik heb er nog geen favoriete term voor, in ieder geval heb ik een overbelasting op beide schouders van het naaien. Met name het draaien aan de knop om de naald naar beneden te zetten, fijn en voorzichtige stukjes en het trekken aan het textiel heeft pijn veroorzaakt.
Vanavond weer online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Tekenen met aantekeningen: twee grote ogen, neus beetje op links, rechter oor slap, linker oor ei, slanke hals, opgetrokken lip op rechts, streep, bruine neus, zwarte pupillen, bruine ogen, rose oor rechts. Haas: één oog, witte buik, drie strepen poten voeten, soort schoenlepel rechter oor, links heeft flapje, schouder links schaduw.

Roodborstje en wolken

Wolken, wat zijn ze weer mooi. Op de duinen kon ik vanmiddag allemaal plukken regenbui zien. Ik trok ook weinig kleding aan. Ik wilde wel weer eens kou en kippenvel ervaren. Kreeg ook nog een bui toen ik net aan zee was om te wandelen.
Het roodborstje maakte ik van papier uit tweedehands prentenboek, met naaigaren op een stukje ongebleekte katoen.

Roodborst naar Klein Zwitserland

Vanmiddag een aantal nieuwe werken gebracht naar galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Een nieuw roodborstje uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid. IJsvogels, tureluur, uilen en kippen uit mijn serie Rare vogels. Plus twee oprolpissebedden. Die hangen aan een draad en kunnen los gekocht worden. Anders dan de pissebedden van mijn wand-installatie, die veertig werken zijn samen één installatie.
Nog een rondje door het gebouw. Natuurlijk even kijken hoe het bij Marcel zijn expositie is, precies boven mijn Kunstkamer nr.4. Een fijne ruimte heeft hij.
Bij nog een aantal mooie kamers gaan kijken waaronder die van Willem Schotten. Fan van zijn werk, wat lijkt op de kijkkistjes van Joseph Cornell. Het werk op de foto met vissen is Afgehaakt, goeie titel, ik grinnik er ook een beetje om.

Japanse roodborst

Omdat ik een oud werk van een Japanse nachtegaal, foto links, zo mooi vind heb ik dit roodborstje daar op geïnspireerd.

Kip kip kip kip

Omdat ik dus dat uit één lijn naaien zo leuk vind, gisteren weer eens deed bij kippen, maakte ik er gewoon nog een aantal. Kleine werken van 5,5cm x 9cm tweedehands papier en textiel uit mijn serie Rare vogels. Voor ik smolt heb ik vandaag, met de gordijnen dicht als een vorm van siësta, Zomergasten met Elmer / Merel Pauw als gast terug gekeken. Wat een koele gast. Ook zo niet koel en dat maakt haar nog meer koel. Door haar koelheid verdween de hitte bijna, echt zo niet. Dat deed de duik in zee rond half negen vanavond. De presentator Janine Abbring vind ik een perfecte zomergastvrouw. Nog twee weken terug te zien. Doe dat vooral. Door Merel Pauw ben ik soort van trots om raar te zijn. Das toch bijzonder. Of toch niet? Want doorsnee, dat past meestal niet bij mij.

Maan, schaduw en kippen

Roodborstjes, uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid, lagen al een tijdje in mijn atelier om af gemaakt te worden. Vandaag gedaan, nu alleen nog op een frame spannen en nieten. Twee kippen in één lijn genaaid. Dus beginnen met naaien en niet meer stoppen. De maan voor de zon, ook soort van in één lijn. Want al is de maan veel kleiner dan de zon, toch kan de maan de zon verduisteren. Adrie van het Planetarium legt dat in een video heel helder uit. De maan is vierhonderd keer kleiner dan de zon. De zon staat vier honderd keer verder dan de maan.
Voor de verduistering stonden we eerst op ons balkon, liepen toch even naar zee. Want met z'n alle turen is wel zo speciaal.

Raar natuurvriendelijk boeket

Zomaar een gifvrij boeket van Astrid gekregen. Vanavond online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Een stiftgedicht. Omdat ik fan ben van Joost Oomen en Elmer - Merel Pauw, wat een prachtige naam toch, twee vogelnamen, wat een geluk.. Omdat ik dus fan ben van die twee liet ik me inspireren door Raar van Elmer en de manier waarop Joost gedicht over een spelend jongetje voordraagd.
Ik nam me voor om de lidwoorden, getallen en wat ik zo aan favoriete woorden in de tekst tegenkwam te gebruiken. Dit werd het stiftgedicht: Raar met lidwoorden en kleur.
Leven
het en
een
en respect de van dezelfde
een
die het het wit de het de de rijkdom
een
een
de de de het hart open de uitstralingen het leven vol liefderijke de zelfkennis het
een
hart het twee blauwige
een
roze enig acht de de
een
roze met het melk zijn
een
roze
een
op de op het Het rollend de onbepaalde
een
zwabberende door
een
het vermogen de de de mee dat bewegingen van nostalgie
een
het
een.

Fiep Westendorp in de grote stad

Mariëtte, Mars en ik gingen naar de expositie van 150 originele tekeningen van Fiep Westendorp in het Rijksmuseum Amsterdam. Deden ook een rondje door de foto expositie van Ed van der Elsken. Dronken koffie in de Teekentuin terwijl we de zomerworkshop Buiten tekenen deden bij de Teekenschool.

Zee bloemen

Tijdens volle maan op 31 mei, een blue moon zelfs, heb ik zaden die ik vorig jaar op mijn verjaardag kreeg, maar niet meer kon zaaien, in bloembakken gezaaid. Elke dag water gegeven en nu is het al bijna een bloemenzee. Aan zee waren ze blijkbaar met z'n alle bezig geweest om heel het strand vol te zetten met zandkastelen. Met mijn achternaam, Koning, voelde ik me daar tussen helemaal thuis.

Gevallen kwallen

Kwallen, ze roepen van alles op. Ze zijn prachtig als het licht door ze heen schijnt. Al die kleuren in een transparant lichaam. Moet ik ze redden? Zijn ze nog te redden? Steken ze? Hoe oud zijn ze? Sommige zijn namelijk erg groot. Ik weet niets van kwallen. Ik bekijk ze. Geniet ervan. Zeker als ze op het droge liggen. Ik vind ze fotogeniek. Bij een aflandige wind liggen ze met veel in het water. Bij een duik in zee voel ik doef doef doef doef, met name tegen mijn handen en armen. Dat maakt me een beetje in paniek. Angst om slierten om mijn armen te voelen en geprikt te worden. Terwijl dat mij nog nooit is overkomen. Bijzondere intrigerende dieren.

Bloemendip

De buurjongen viert zijn verjaardag en ik maak dips als cadeau. Makreelboter, voor een vet feest en dacht dat de zeebonken uit Callantsoog het wel konden waarderen. Plus muhammara, een paprika-pecan dip met granaatappel siroop. Nu mijn favoriete dip. Gezellig versiert met munt en bloemetjes uit de tuin.

Parade uil

Vandaag krijg ik een kaart met uilen in de bus. Wat een toeval, nu ik al een aantal dagen uilen uit mijn serie Rare vogels aan het maken ben.
Vanavond naar de Amsterdam. Voor altijd favoriete festival plek, de Parade. Ik zag de voorstelling van de Aston Brothers. Zij deden een compilatie. Ik zag ook Amfibie van Thor Braun, in Zaal 4. Wat een knappe gast is dat toch. Een solo voorstelling met kikker en fantastisch beeldende teksten. Ik zat voor een klein half uurtje in zijn bizar bijzondere hoofd. Mijn gedachten maakten verbindingen met beelden die ik op mijn netvlies heb opgeslagen. Zoals de twee parende kikkers die ik 20 maart op straat dood aangereden zag. Wat is Thor Braun goed met tekst, vertellen, puurheid en beeldende kunst.

Tureluurs ge-uilt

Nieuwe Rare vogels, uilen en tureluurs. Gemaakt met naaigaren op de naaimachine van tweedehands papier op een stukje ongebleekt katoen.

De zee en de maan

Werk gemaakt uit mijn serie Rare vogels. Ik ben dol op vogels en uilen specifiek. Niet alleen op de zeldzame ontmoetingen met een uil in de schemer of in het donker, ook op de symboliek. Er is zoveel verbonden met een uil.
Na een hete werkdag nog even, vlak voor de online art journal workshop, afkoelen in zee. Immers een paar honderd meter van ons huis en mijn atelier vandaan. Een drukke stranddag. De zee was onrustig, een gele vlag wapperde waarschuwend. Ineens was er onrust. Hulpdiensten schoten te hulp. Paniek. Het was afschuwelijk. Personen vermist in zee.
Helikopters vlogen hier tot het donker werd. Het nieuws bleef ik volgen en las de berichten over de verdrinkingsdood en nog een vermissing op zee. De zee is machtig en sterk. Wat een afschuwelijk verdrietig incident.

Uilen en een tureluur

Het lichtjes over doen

Thuis doe ik de workshop van Baukje Duin, monoprinten met gelli plate, lichtjes over. Om de tips en trics in mijn vingers te krijgen. Na een aantal experimenten besef ik dat het nog jaren duurt voordat ik een behoorlijke druk produceer. Logisch. Maar wel een beetje frustrerend, dat ik geen super talent heb voor gelli plate monoprinten.

Mono printen met toverplaat

Bij Baukje Duin vandaag een workshop mono printen, met behulp van een gelli plate, gevolgd. Van het verjaardagsgeld van mijn ouders had ik gelli plates gekocht. Gaf mezelf van dat geld ook biologische planten uit de hortus bij het VU. Ik kon ook nog een workshop volgen van het cadeau. Baukje ken ik van de Lutma, Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Ik was dol op het grafisch atelier op de afdeling Tekenen, boven onze afdeling Ruimtelijk/beeldende vorming. Zo kwam het wel eens voor dat ik theorielessen miste omdat ik in het lokaal achterbleef om nog te etsen of te mono printen. Dat mocht dan van Lies, de werkplaats assistent. Langer blijven. Waarschijnlijk niet dat spijbelen.
Wat was het fijn die workshop van Baukje in haar atelier in Amsterdam West. Ook fijn omdat ik een ns-fiets had en zo leek het alsof ik er weer woonde. Want ik fietste door de stad.
Voor onderzoek voor een expositie, over koloniaal verleden, ging ik met Baukje naar het Scheepvaart museum. Leuk om daar het werk van Folkert de Jong te zien hangen. Hij zat bij ons op de Lutma. Pittig onderwerp dat kolonialisme. Mag ik nu lachen om mijn woordkeuze? Of is alles te kwetsbaar? Ik denk het wel. Ik voel een zwaarte en angst om er over te schrijven. Laat staan dat ik daar in mijn werk iets over mag zeggen. Ook op de AHK sloegen we het onderwerp Afrikaanse kunst over. Waarom weet ik niet. Hopelijk omdat de docenten kunst- en cultuurgeschiedenis er te weinig van af wisten.
Over moeilijke onderwerpen geschreven, nu is er World Pride in Amsterdam. De stad is kleurrijk versiert. Het is niet alleen een feest. Ook een protest. Het is serieus belangrijk dat World Pride evenement bestaat. In dat thema is er nu een expositie bij Raam art space: Fecund Ground - Collaboration with Tom of Finland Foundation for World Pride met onder andere werk van Bas Kosters.