X-je op de strandopgang

Zoeken naar lichtpuntjes en ze liggen voor je voeten als je er niet op let. Onderweg naar het strand zag ik een x-je op de weg van de strandopgang liggen.

Tekenclub strandwandeling

Op dinsdagavond volg ik de online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Ik verheug me er op maandagochend al op, zo leuk vind ik het. Ook al zien we, de deelnemers, elkaar digitaal er ontstaan echte vriendschappen. Vandaag kwam één van de deelnemers met haar zoon hier in Callantsoog met mij wandelen aan zee.
Na de wandeling een kop thee. De etspers staat in de woonkamer en vaak vraag ik mijn visite of ze een tetraprint willen maken. Dit keer ook en het antwoord wa je: Ja! Dus maakte ze prints. Het is ook zo leuk om te doen. Kop thee met tetraprint, een gouden combinatie.
's Avonds waren we weer gewoon digitaal aanwezig bij de workshop.

Op een witte wolk

Er vallen mensen weg, ook in de familie. Ook ome Ed. Afgelopen dagen mijn ouders beide in het ziekenhuis. Ik loop met het liedje 'Niemand in de stad' van De Dijk in m'n hoofd, en dan die ene zin "Iedereen gaat maar dood". Angstig, gespannen, met een zekere rust van vertrouwen en wellicht standje overleven, rijd ik van het ziekenhuis, naar de huisarts, weer naar het ziekenhuis om mijn ouders te brengen en of weer op te halen.
Focus op de lichtpuntjes, is wat ik voor mezelf herhaal. Ik zie het op verschillende plekken. Soms heel eenvoudig. Gewoon een lichtstraaltje op de muur in de keuken of mooie witte wolken. Over wit geschreven, ook de zorg door zorgverleners voor mijn ouders is hartverwarmend. Een ander mooi voorbeeld was op donderdag. Autopech. Bij garage Nordicar vriendelijk en goed geholpen. Met een lieve glimlach toe. Mijn (bloedend) hart smolt daar op de stoep van de garage.

Wazig lichtpuntje

Focus op lichtpuntjes in tijden van verbinding, familie, zorg, zorgen en zorgen maken. De toren met ontvangen cadeaus vangen even het voorbij razende zonlicht in de woonkamer. Een bosje vers opgekomen sneeuwklokjes in de tuin van de buren. Een vage foto, maar ik doe het er mee. Genezing, gezondheid en het voorjaar is in zicht.

Paal en dozen

Als vrouw met je paal in de krant staan, vind ik bijzonder leuk. Buurvrouw, kunstenaar vriendin Mirjam Bakker staat met haar paal in de Volkskrant van vandaag. Een jaar lang fotografeerde ze dagelijks de paal bij strandslag 10 bij paviljoen De stern in Callantsoog. Kort geleden maakte ze er een filmpje van, die binnen de kortste keren honderdduizend keer werd bekeken. De paal werd wereldberoemd.
Al een tijdje weet ik van haar project en ik voelde al een poos dat ik een verrassing voor Mirjam bij de paal wilde achterlaten, een knipoog, een groet. Vandaag gedaan. Eens gaf ze een eerbetoon aan de gebroken en nooit opgeraapte of verzamelde kapotte schelpen. Vanmiddag zag ik veel stukken schelp. Ook nog in wit. Dus raapte ik spontaan heel veel van die witte stukken op.
Ik ben benieuwd of Mirjam het in het echt gaat zien. Ze gaat nog steeds dagelijks naar de paal, op wisselende tijden. Het kan maar zo zijn dat ze me voor was. Misschien gaat ze het hart van kapotte stukjes schelp nooit zien. Is het al weer weg gevaagd door de zee, de wind of door de strandbezoekers.
Vanmorgen begon deze dag van de liefde zo toepasselijk met de vorm van de verse gember die ik voor mijn thee afsneed. Vanmiddag kreeg ik van Ynske en Björn, buurjongen van de Beatrixstraat, een fantastisch cadeau. Twee dozen vol met doosjes met garen. Die doosjes! En dan staat er ook nog Stranded op een deel van die doosjes. Och wat hou ik toch van doosjes, van draden, garen, van herhaling en van veel. Dat kreeg ik vanmiddag allemaal. Geluk met paal en dozen.

Oranje lichtpuntjes

Focus op wat mooi is, de lichtpuntjes zoeken. Vanavond vond ik ze boven zee. Illustreert de keuze van het kleurgebruik goed van mijn nieuwe bekers uit mijn pronkservies serie Zeee. Die is geïnspireert op de kust van Callantsoog in de kop van Noord-Holland.

Teun is jarig

Vandaag is onze dochter jarig. Vijfentwintig jaar terug is ze geboren. Meteen stapel verliefd, als dat kan op je eigen dochter. Zoveel liefde voor haar, alsof mijn liefde dertig jaar heeft gewacht tot Teun er was om al mijn liefde aan te geven.

Dinsdag workshop en beker

Genieten van mijn nieuwe bekers, met nieuwe kleuren, uit mijn serie Zeee en vanavond weer online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Toverballen bekers

Ik heb toverballen gestookt! Wat een geluk voelde ik toen de oven vanmiddag open mocht. Na iets meer dan vierentwintig uur mocht de keramiekoven open. Gestookt op 1130 graden en daarna nog een hele nacht en ochtend afkoelen. Blij ook met de input, mooi Nederlands woord, van Jorien van Blauwdruck Zwolle. Ze had wat kleur voorkeuren. Ik ging wat testen. Ze gaf feedback en nu is dit het resultaat. Kan niet wachten op de volgende stook. Jorien gaf namelijk nog meer input en feedback, om het maar in het mooi Nederlands uit te drukken.
Het voelt als magie, toverballen uit de oven maar dan zonder die rauwe tong van het zabbelen op het snoep.

Blauwe golf

Er zijn weer wat golven, ook onbewolkte stukken en ik voelde de warmte van de zon. Een tijd lang was de zee hier plat. Wel fijn om de beloega te kunnen zien. Want met golven op zee is dat een stuk moeilijker. Ik hou van de witte rollende koppen en het licht er op en de beloega heb ik gelukkig al kunnen gezien.

Glazuren Zeee

Vandaag heb ik de oven uitgepakt, de bekers uit mijn serie Zeee zijn op duizend graden gestookt, de biscuitstook. Daarna op mijn manier, soort van precies zie de opschriften van de yoghurt emmers, glazuren aangemaakt en de bekers geglazuurd. Dag drogen en daarna de keramiekoven weer vullen en op 1130 graden stoken.

Hoera roept Flora weer

De mevrouw, kunstwerk Flora van Pauline Eecen, in de tuin van museum Kranenburgh stond net als ik weer te juichen van plezier. Er mocht weer werk van mij naar de museumwinkel van museum Kranenburgh. Meteen even een rondje door het museum. Marit Törnqvist haar illustraties zijn te zien. Wat vind ik haar werk mooi. Het ontroerde me. Bracht me terug in de tijd. De tijd dat ik onze dochter Teun elke dag, meestal voor het slapen gaan voorlas. Ook uit prentenboeken met illustraties van Marit Törnqvist, zoals 'Jij bent de liefste'. Ik ben dol op prentenboeken, waarschijnlijk omdat ik voor dat onze dochter geboren werd trauma's had om voor te lezen. Brrrrr. Op de lagere school was er een soort spel wat meer op een wedstrijd leek. De hoofdmeester vond het een goed idee om te kijken wie het langst kon voorlezen. Lezen tot je een fout maakte. De spanning steeg, ik volgde wie er voorlas, hoorde amper wat de andere kinderen voorlazen, en stikte altijd al bij het eerste woord. Afschuwelijk vond ik het. Lezen tot je een fout maakte was voor mij een drama. Nooit dorst ik het. Tot Teun er was en ik haar ging voorlezen. Ik deed het, genoot ervan en leerde voorlezen. Maart 2025 heb ik zelfs voor een zaal vol mensen, die op de opening van mijn expositie kwamen, een tekst over mijn werk en expositie voorgelezen. De expositie 'Verborgen verhalen' bracht me terug naar het intieme en warme moment van het jarenlang dagelijks voorlezen.
Het werk van Dirk Filarski bracht me ook terug in de tijd. Veel van zijn werk deed me denken aan de borduurwerken uit de jaren zestig en zeventig. Nu nog steeds terug te vinden in de kringloopwinkel. Aandoenlijk vond ik de soldaat met scheve blik en rode oren.

Grutto's onderweg

Ik las dat de grutto's al onderweg zijn naar Nederland. Met een tussenstop in Lissabon. Dat detail vind ik leuk omdat ik een vriendin heb die daar woont. Dus maakte ik vandaag een grutto uit mijn serie Rare vogels.
's Avonds had ik weer een fijne online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Vrij werk

Vrij, vogel, vrij als een vogel. Das toch vrijheid. Ik besef hoe belangrijk dat voor mij is, vrijheid en vogels. Op het strand zag ik vanmiddag weer een vliegerparachute boven de duinen. Het gaat mij niet aan en ik ben ook geen konijn, fazant, eidereend, kneu, nachtegaal, kauw of wat voor ander dier dan ook die in de duinen van Callantsoog woont. Toch word ik woest van zo'n gast boven het duingebied. Het gaat mij niet aan. Gaat het jou aan? Nee. Dat gaat door mijn hoofd. Toch voel ik een enorme drang om te onderzoeken of het mag. Zo ja, worden de dieren in het duingebied dan vergeten? Het gaat mij niet aan. Focus je op de schoonheid van de natuur, de zee, de schelpen, het gouden licht van het helmgras, de heldere lucht. Ik word gebeld. Zeewind en bellen is lastig. Maak een terug belafspraak en loop snel weg van het strand. Ik zie het niet, het is er niet.
Na de belafspraak werk ik in mijn atelier ongebakken bekers af uit mijn serie Zeee, vul de keramiekoven en zet die aan. Daarna ga ik verder met het maken van vogels uit mijn serie Rare vogels. Dat gaat mij aan.

Sneeuw ooievaar

Voor Blauwdruck in Zwolle maak ik nieuwe bekers uit mijn serie Zeee, geïnspireerd op de kust van Callantsoog en ik maak nieuwe kleine werken uit mijn serie Rare vogels. Vandaag een roerdomp en een ooievaar.

Zwolle aan Zeee

Voor Blauwdruck in Zwolle maak ik nieuwe bekers uit mijn serie Zeee, die is geïnspireerd op de kust van Callantsoog in de kop van Noord-Holland. Ik heb er altijd wel op voorraad, maar vergat de kachel in mijn atelier aan te zetten en vond dat een goed excuus om lekker te gaan (giet)kleien. Want van kleien word je snel warm.

Oprolpissebed

In mijn atelier werk ik aan een serie pissebedden, de gewone oprolpissebed met de ongewoon mooie naam Armadillidium vulgare en 's avond volg ik de online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Waarom water

Vandaag nadenken over water, waarom water. Gaat mijn werk over water? De wereld bestaat uit meer dan zeventig procent uit water. Ik ook. Mijn ideeën dan ook? Mijn werk ook?
Wandelen langs de zee lost veel op.

De zon en de kat

De zon schijnt achter de wolken en mijn werk verdwijnt onder de kont van de kat.

Pissebedden draad

Even wat inspiratie in Alkmaar opdoen voor nieuw werk voor een expositie daar. Terug in mijn atelier ga ik verder met mijn pissebedden. Werk met mijn naaimachine gemaakt op gebruikt, tweedehands textiel.
Bij de koffie hadden we verrukkelijke carrotcake van buuf Ank. Ik mocht vrijdagmiddag weer een nieuw recept komen leren bakken, zo leuk, blij met Ank als buurvrouw. Het resultaat smaakt naar herhaling.