To taal paniek

Vrijdag is hier, in Callantsoog, op het strand Kunstroute Zijpe geopend. Vanmorgen ging ik even kijken bij een aantal strandtenten. Er is ook door kunstenaars gewerkt op basisscholen en ik wilde dat ik nog steeds zelf 11 of 12 was. Zo veel onbezorgder was mijn belevingswereld. Beetje naar school, in het weekend en op woensdagmiddag naar een knutselclub. In de zomer elk weekend weg met de caravan, mijn ouders gingen dan wedstrijden handboogschieten en ik ging dan knutselen bij Bep in de caravan, met de honden wandelen of met de kinderen naar het zwembad.
En ik was veel alleen, sprak weinig, aaide en verzorgde graag dieren. Stoepranden met de buurmeisjes. Schommelen en madeliefjes zoeken om er een ketting van te maken. Ik maakte of zat in mijn fantasievolle hoofd. Dat was het, ik. Meer niet.
Al die verlangens kreeg ik bij het zien van de kindertekeningen op het strand. Nu is het anders. Maken omdat ik het wil, dat doe ik nog steeds. Maar maken met vergaderingen, overleggen, spreken over mijn werk en tentoonstelling dat is er bijgekomen. En dat is stom. Heel erg stom. Ik ben voor buutvrij. Sowieso vrij. Wat was ik vrij. Een vrij kind. In een vrij land, in een vrij Europa, in mijn ogen in een vrije wereld.
Vanavond weer online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. In de les alle vrijheid om de opdracht te interpreteren zoals ik wil, en wat zit er mij dan in de weg? Taal. Door die vrijheid van kind ik heb ik de lessen Nederlands gemist. De verhalen speelden zich af in mijn hoofd. Daar heb ik dan nu last van. Direct paniek wanneer er woorden worden geroepen als: werkwoord. Help. Werk me hier weg!

Zeee bekers

Voor Blauwdruck in Zwolle heb ik nieuwe bekers uit mijn serie Zeee gemaakt. Gister glazuurstook aan gezet. Deze bekers van zwartbakkende klei stook ik op 1130 graden, vanmiddag was de temperatuur onder de honderd graden en mocht de deur open. Altijd weer spannend en een verrassing. Vandaag soort van toverballen uitpakken en zo grappig dat de bos bloemen, bij de opening van de tentoonstelling gekregen van Rik, qua kleur overeenkomt.

Bekers uit de zee

Voor Blauwdruck glazuur ik nieuwe bekers uit mijn serie Zeee. Dag drogen en morgen glazuurstook.

Water, boem, regen

Als je onder water tekent zoals Inge van Hooff Koetzier, en het thema van onze expositie te maken heeft met water, dan kun je een flinke hoosbui verwachten. Vanmorgen begon de dag bijzonder goed. In onze tuin staat de eerste klaproos in bloei. Plus nagenieten van de cadeaus van gisteren. Bloemen van Rik, boek van Monique en de kauw nr4 van de Tekenpartij van Mariëtte Ciggaar.
Daarna met Floortje naar de expositie Waar verhalen blijven van Mirjam Oosterbaan en mij in de consistorie Grote Kerk Alkmaar.
Daarna naar de opening van de expositie van Inge in Hortus Alkmaar. Daar opende maar liefst drie exposities: Beeld & Tuin, expositie Kunstschool Artiance en Kunstuitleen Alkmaar en dat werd dan ook gedaan door twee burgemeesters. Wel wat verlaat. Want er kwam precies op het moment van openen een enorme onweersbui met knallen, regen en hagel naar beneden.
's Avonds met Marcel naar Tolhuistuin voor een concert van Girtkin. Het meest bizarre concert in jaren. Drie muzikanten speelden in een jaren 70 zaal, surfmuziek wat zo uit een western film zou kunnen komen en opgenomen op het terras van een obscure camping. Grappig, soepel en met een vermakelijke speelsheid. Over speelsheid geschreven. De bordjes in de tuin van Hortus, bij het werk van Kunstschool Artiance, vind ik super goed bedacht.

Waar verhalen blijven

De tentoonstelling van Mirjam Oosterbaan en mij in de consistorie van de Grote Kerk in Alkmaar is geopend en tot 12 juli te bezoeken. De opening werd verricht door maar liefst twee directeuren. Door Marieke van Esch van de Kunstuitleen Alkmaar en directeur van Theater De Vest en de Grote Kerk Naud van Geffen.
Het was een mooie opening. Blij met de mensen die ik om mij heen heb. Een groot deel van de aanwezigen had een aandeel in het proces naar de opening van de expositie toe. Ik kop het werk er uiteindelijk zelf in, maar de hulp en voorzetjes komen van vele, van vrienden en familie. Trots op al die lijntjes.

Pretty Pissed en ai

Vandaag gingen Marcel, Teun en ik naar de Melkweg Amsterdam voor Punkfestival Pretty Pissed. Doordat ik al lang bezig ben met pissebedden stond er Pretty pissebed geschreven in mijn agenda. We gingen eigenlijk alleen voor het concert van Deki Alem. De band bestaat uit een drummer en twee Zweedse tweelingbroers die een mix van stevige muziekstijlen speelt. Ik had ze op ITGWO gezien en direct wilde ik ze nog een keer zien. Vandaag was het zover. Wat was het fijn, vol energie, stevige drums en goede spierballen.
In de expositie ruimte van de Melkweg is een fototentoonstelling te zien met werk van de Italiaanse fotograaf Chantal Pinzi. Ze legde in 2024 meer dan 5.000 kilometer in India af, om jonge vrouwen te ontmoeten die strijden voor emancipatie door te skateboarden.
In de middag gingen we naar de opening van expositie AI2REAL in Dead End Gallery met werk van Arno Coenen, onder andere werd zijn nieuwe parfum Dragon Scent Opera gepresenteerd. Vijf wonderlijke geuren in een sympatieke verpakking. Heel menselijk voor een ai gallery.

De zeespiegel

Ineens begreep ik het woord zeespiegel. Zie hoe mooi het licht en de wolken reflecteren in het natte zand bij de branding. Vandaag in de Kunstuitleen Alkmaar, geholpen met het inrichten van de nieuwe expositie 'Beestig'. 's Avonds mijn keramiekoven uitgeruimd. Voor zonsondergang deed ik nog een strandwandeling. Het moest. De wolken riepen me, kom naar buiten! Ik luisterde en het was een wolkenfeest. Naast het wandelen, kijken, foto's maken kwam het nieuws in gedachten langs. Woede, tegen het AZC, die ik op het nieuws zag. Wat doe ik met woede? Of angst? Van de week was ik woedend en voelde me in mijn kruis getast. Ik ging met vrienden praten. Ik zette muziek op en ging stofzuigen. Daarna was de woede omgezet in een schoon huis en krachtige energie. Die brachten inspirerende ideeën voor mijn nieuwe werk. Dat voelde als winst.
Wat doe ik als ik angst voel? Toen ik als twintiger voor studie alleen in Amsterdam woonde was ik wel eens bang, met name 's nachts voor geesten. Dan sloeg ik het dekbed over mijn hoofd en viel met een veilig gevoel in slaap. Verder heb ik nog vele andere angsten. Angst om te vallen, angst om te falen. Hoogtevrees, angst om dieren dood te rijden, angst om stom, dom, verrader, verklikker, slappeling, onbetrouwbaar of lui en slecht te zijn. Een kleine opsomming als het gaat om mijn angst. Nu is daar een nieuwe angst bij gekomen. Angst voor extreem geweld in mijn omgeving, extreem geweld tegen onze en mijn democratie, vrije mensen, hulpverleners en strijders voor ons vrije land. Ik ben ongerust. Ik ben bang. In mijn angst zoek ik tegengeluid. Die vind ik en dat is fijn. Mensen die als tegenreactie chocoladerepen gaan brengen naar het AZC. Daar knapt toch iedereen een beetje van op. Verder lees ik dat wij met meer zijn. En dat geeft hoop. De liefde voor de medemens vind ik terug in vele berichten. Ik doe graag mee met compenseren in strijd voor vrede en vrijheid.

Oprolpissebedden, ik zie ze overal

Keramiekoven stoken, de geverfde stroken van tweedehands damast strijken en op mijn werktafel liggen van het strand verzamelde stukken glas. Die moesten even opzij geschoven en mijn oog viel op de cirkel en ja, ik zag er weer een oprolpissebed in. Waar de focus ligt dat ga ik overal in zien. Vanavond weer een fijne online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Wassende water

Verkleurde damast tafellakens die ik had gekregen waren lichtblauw verkleurd. Om ze bij ander damast te laten passen wilde ik ze een klein tintje oud geven. Het zijn ook immers oude tweedehands tafellakens. Dat moet dan ook direct. Dus ik koffie gezet, water gekookt, theezakjes zwarte English breakfast tea in het hete water gehangen, zout erbij en uit de kast haalde ik ook nog twee flessen met restjes rode wijn. Na een tijdje was het een prima kleur geworden.
Voor het slapen nog even m'n hoofd leeg laten zandstralen, of eigenlijk leeg waaien. Het zandstralen kreeg ik er bij. Wat een rijkdom. Wonen, werken en wandelen aan zee.

Kunst zondag

Nog een keer naar de tentoonstelling van Marit Törnqvist in musuem Kranenburgh, in Bergen. Het is vandaag de laatste dag en vandaag ging ik met Mariëtte. Daarna naar de opening van de nieuwe tentoonstelling in Kunsthal 45 in Den Helder, dat deed ik via galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Op de foto's is werk te zien van Marit Törnqvist, werk van mij in kunstkamer nr4, Domitrije Stankovic, Annelies Horden, Harry Schumacher, Lia de Jonghe en Linda Molenaar.

Kop op

Ik stond op met een goeie kop, in de krant die op de mat lag. Waar je aandacht aan schenkt dat groeit. Of waar je mee bezig bent daar valt je oog op. Ik loop heel de tijd na te denken over wat voor woorden ik aan mijn werk moet geven. Hele boeken volgebedacht, bladen beschreven, digitale aantekeningen, papieren memo's liggen overal, appjes over en weer, e-mails, gesprekken, video-gesprekken, in mijn dromen zelfs ben ik bezig met welke woorden en betekenis ik moet geven aan mijn nieuwe installaties. Het haalt me van mijn werk. Mijn hoofd loopt er van over. En dan lees ik van Alex van Warmerdam, een inspirerend groot voorbeeld in geniaal, goed en ook maf zijn, deze kop op de mat. Het hele artikel moet ik nog lezen. Na één alinea hou ik het niet meer en ga aan de slag.
Weer worden er briefjes volgeschreven, maar nu met nieuwe ideeën. Dat ik gisteravond nog een keer naar de voorstelling van Joost Oomen, in de Vest Alkmaar, ben geweest hielp daar vast ook bij.
Tussendoor een fijne (inhaal) online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Die ging ook over koppen. 's Avonds ging de zon met een rode kop koppie onder en de afvoerbuis van strandpaviljoen De Toko lijkt in mijn ogen op een stuk van een oprolpissebed.

Nog een keer - Tot wie wij zijn - Nog een keer

Na het zien van de voorstelling 'Tot wie wij zijn' van Joost Oomen, twee weken terug in theater De Kampanje in Den Helder, wilde ik het direct nog een keer zien. Meteen opgezocht dat hij 8 mei in de Vest in Alkmaar speelt. Steeds twijfelde ik of ik op een latere datum wilde gaan. Geïnspireerd door mijn vroege verjaardagscadeau appte ik Astrid en ja we gingen. Het werd haar verjaardagscadeau. Weer geraakt, geroerd en geïnspireerd door Joost Oomen zijn voorstelling. Zo veelzijdig en zo goed knoopt hij de voorstelling in elkaar en het leven van kiezen voor kunst in je oren. Ik ben fan.
Overdag deed ik maar weer aan nieten en gieten. Even op de foto gezet dat ik altijd gebruik wat er voor handen is. Om de genaaide pissebed in het midden van het ronde frame te krijgen zet ik vier streepjes. Voor de afstand gebruik ik het deksel van het krijtpotlood en ik vond de wolk die toen langskwam leuk en ook de bloemen in het Bolwerk, achter het theater.

Crimineel goed cadeau

Alvast voor mijn verjaardag kreeg ik een concert van Fun lovin' criminals van Floortje cadeau. Al dagen luisterde ik naar de muziek en ging lekker terug in de tijd, terug naar de jaren 90. Het zijn inmiddels ook oude mukiek boefjes. Terwijl er toch echt een grote projectie 'Stilte tijdens de show a.u.b.' op de muur stond deden de bandleden dat dus niet. Ze speelde keihard door hun show heen. Ze heten niet voor niets Fun lovin' criminals. Het zijn dan dus eigenlijk bendeleden.
Opvallend was dat het leek of ze muzikanten te kort kwamen. De zanger toetste en toeterde gelijktijdig met het zingen. Knap lastig, maar Brian Leiser deed het met verve. Een feest der herkenning toen ze de oude hits speelden. Daarmee zette ze Podium Victorie op z'n kop. Een goed vroeg verjaardagscadeau.

Gieten, nieten en wandelen

Ohja en poetsen. Want werken met keramiek is een langzaam, tijdrovend en traag proces. Dus je kunt tussendoor allerlei andere klusjes doen. Dat deed ik dan ook. Voor expositie ben ik pissebedden aan het gieten en omdat ik toch bezig was heb ik de mallen voor bekers Zeee kokkel erbij gepakt om voor Blauwdruck in Zwolle extra voorraad bekers te gieten. Fijn dat alles buiten in zon met een stevige wind kon drogen. Niet alleen de gietklei in de mallen, ook mijn witte was. Super snel werkt dat hier aan zee. Je hoeft het amper op te hangen of het is al droog. Een fijn schoon bed ga ik zo in. Mijn rug heeft daar wel behoefte aan. Ik let zo nooit op als ik aan het werk ben. Vergeet alles. Ook te voelen. Dus dat schone bed zal mijn rugpijn goed doen.
Over schoon bed geschreven. De pissebedden van klei, die uit de gietmal kwamen, kregen vanwege de ronde onderkant ook tijdelijk een zacht bedje. Ik had stukken rest textiel in plastic zakken gedaan, zodat ze goed ondersteund konden drogen. Dat zag er gezellig uit.