Toverbollen landschap

Vanmiddag ging ik een stukje fietsen om de bollenvelden te fotograferen. Want nu is het de tijd van het toverballen landschap. Via de parkeerplaats van camping De Nollen ging ik. Want op sociale media had ik gezien dat in een berg zand tientallen zwaluwen zich hadden genesteld. Dat wilde ik zien. Is die plek dan nu beschermd? Ik nam van een afstand een foto en zag zeker tien zwaluwen vliegen. Dus het is zomer. Toch? Of mix ik nu meerdere spreekwoorden?
Via De Nollen fietste ik langs de velden naar Het Wildrijk in Sint Maartensbrug. Nieuwsgierig of de boshyacinten al allemaal in bloei staan. Of het paars-blauwe tapijt er weer lag. Nog net iets te vroeg. Wel mooi.
Terug op de fiets hoorde ik op twee plekken een nachtegaal zingen. Sprookjes en toveren. Het is hier allemaal.
In mijn atelier naaide ik pissebedden. Die doen een onvolledige gedaanteverwisseling. Als klap op dat getover ging de online art journal workshop ook nog eens over de metamorfose van de vuurvlieg kever. Magie.

Pissebedden machine

Vandaag mocht ik de hulp van Dorien in ontvangst nemen. Of hoe schrijf je zoiets? Ik ging naar haar toe om met haar hulp veel pissebedden op tweedehands damast te maken. Dit voor mijn komende expositie in Alkmaar. We deden wat testen en toen gingen we los. We waren samen een pissebed fabriek geworden. Zelfs het restmateriaal vind ik mooi. Heel blij mee.

Met feministische vrienden op schoolreis

Vanmiddag was ik bij de jubileum voorstelling van de Neven. Jos van Venrooij heeft naast dat hij huisvader is veel neven activiteiten. Waaronder liedjes schrijven en zingen. We gingen samen als schoolreis ouders naar Uffelte. Het was september 2007. Even twee foto's uit het fotoboek toegevoegd. Ik maakte tijdens de schoolreis een video-verslag. En iedereen ging verkleed. Ik droeg niet zomaar een witte jurk, ik was een wit wief. In Uffelte ontstond een band tussen Maarten en Jos. Ook tussen Jos en mij. We hebben zelfs een heel jaar elke woensdag gewerkt aan animatiefilmpjes onder de naam Poëzinema. Dat was een bijzondere samenwerking. Jos kan dat goed, samenwerkingen opzoeken en warm houden. Zo ook met Maarten Overtoom.
Tijdens de bonte avond op die eerste schoolreis van ons deden de ouders ook een optreden. Een lied van Jos. Een soort van vrouwen tegen de mannen optreden. Uit boosheid, anders willen zijn en anders willen doen was ik kamp man. Mijn verzet tegen het aanrecht.
In een vol Scagon theater, van Markt 18 Schagen, vierden de Neven hun meerderjarigheid. Liedjes over tijd, liefde, kinderen, geluk, verlies en hoe erg het is om ongelukkig te zijn. Laat ik het daar mee oneens zijn. Dat iedereen geluk zoekt. Nee, ik niet. Eigenlijk hang ik er altijd wel lekker in, in dat imperfectie, dat miserabele gevoel van niets kunnen en alles kwijtraken. Alles en iedereen stom vinden. De blues horen, en de blues in me kwam op. Blauw, en dat terwijl ik zo lekker in een rode periode zit. De garen die ik gebruik zijn rood en de inhaal online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar deed ik ook in het rood. Rood van rauw vlees. Al was het vlees van de dode aangespoelde bruinvis, vanmorgen, niet rood. Ook niet bruin. Het was wit. Het leven in mijn hoofd is een toverbal. Wat muziek toch met je stemming kan doen.

In the place to be

Testing testing one two, in the place to be. Tja, mijn hoofd heeft veel muzikale variaties op tekst in mijn hoofd. Ik ben aan het werk voor komende expositie in Alkmaar en noem het testen. Volgens mij is het een nummer uit de jaren 80. Ik zal het eens opzoeken. Ja hoor het is van Full Force, haha heerlijke videoclip zit er ook bij: Alice, I want you just for me!
De velden zijn hier weer als toverballen. Velden vol hyacinten, narcissen en tulpen. Laat ik nu van dubbel houden. Komt goed uit. Want ik hou er van en ik haat het. Soms open ik de achterdeur en mijn speekselklieren schieten aan. Wat proeft dat gif spuiten toch goor. Er is ook zoveel bewijs dat het ziektes veroorzaakt, van die hele ongezellige. Gelukkig is er in Sint Maartensbrug een heel groot biologisch bollenbedrijf. Dat geef ik als voorbeeld. Terug komend op toverballen. Gewoon alle bollenboeren omtoveren tot biologische bollenboeren. Opgelost.

Wolken en lente aan zee

Vanmorgen nog voor de koffie naar buiten gelokt door de schapenwolkjes die de vorm van een panterprint hadden. Mooi licht kwam van achter de duinen, dus liep meteen achter het licht aan.
In onze tuin staan heel veel judaspenningen. Ik zag ze vorige week al opkomen en hoopte zo dat het ze waren, nu zijn ze in bloei en ja ze zijn het. Heel blij mee. Pip wilde van achter het raam, met op links de pannenkoekplant wederom in bloei, ook wel even buiten. De plant daarnaast heeft een tijdje terug nieuwe potgrond gekregen. Daarin blijken allerlei bloemenzaden te zitten. Hele leuke bloemetjes tot gevolg. Of ik de deur voor Pip open wilde maken, want het kattenluik is echt voor lozers. Echte katten hebben een lakei.

Meeuwen en mallen

Extra gietmallen van gips bij maken. Anderhalve week terug was ik in Dreumel bij Veka voor een cursus gietmallen maken. Ik kan het wel. Maar stel het uit. Het is zo'n gedoe. Gips in een klei atelier. Het gaat slecht samen. Dus er moet nogal wat aan de kant om te zorgen dat er geen gips met klei in aanraking komt. Want dan is er bij het stoken risico op ontploffingen. Want om de gips blijft water, water zit zuurstof in, dat gaat koken en uitzetten en dan knalt je werk tijdens het stoken uit elkaar. Das slordig. Goed. Dus ik ging een cursus volgen om nieuwe mallen te maken. Sowieso doe ik dat eens in de zoveel tijd, mezelf een workshop cadeau geven. Een fijn cadeau vind ik dat, workshops. Vandaag ging ik na een flinke poets- en opruimsessie aan de slag.
Tijdens mijn strandwandeling haalde de vissers, op de vissersboot naast mij, net de netten omhoog. Zeebanket voor alle meeuwen van Callantsoog.

Worsteling in mijn hoofd

Voor wat hoort wat. Voor mijn expositie, eind mei, loop ik nogal eens vast. Conflict in mijn hoofd. Wat wil ik laten zien? Waar gaat het over? Waarom maak ik? Hoe maak ik het? Hoe verhoud ik mij tot de expositie tekst? Zit ik er aan vast? Want het staat er zwart-op-wit, toch? Ben ik wel zo vrij als dat ik denk? Een vrij leven? Een vrije geest? Veel denken. Dus ik maak en ik maak. Dan komt er vanzelf iets. Maar toen waren mijn tweedehands zakdoekjes ineens opgebruikt. Ik was zo lekker aan het maken. Dan zou het vanzelf goedkomen. Want ik was aan het maken. Ik heb bij een aantal kringloopwinkels gekeken, niks. Gisteren bij mijn moeder in de kast mogen kijken. Daar koos ik er twee uit. Twee dunne witte tweedehands zakdoeken. Daar kon ik pissebedden op naaien, dat wat ik al maanden aan het doen was. Maar ik ben gestopt. Want ik ben door mijn voorraad heen. Ik ben nu een paar dagen gestopt. Een breuk in mijn ritme. Verstoring. Daar begon het weer. De molen in mijn hoofd.
Dus ging ik maar poetsen en op het strand wandelen. Beetje schelpen zoeken. Daar heb ik er inmiddels veel van. Terwijl ik dat nog nooit van mijn leven heb gedaan, schelpen verzamelen. Nu wel. En dan met name kapotte. Die grote blauwe schelpen die niemand voor mij opraapte. Ik ben namelijk niet een vroeg in de morgen type. Ik wandel ook meestal in de middag. Al de schelpen zijn dan al verzameld. Alleen de kapotte en imperfecte schelpen liggen er dan nog. Die neem ik dan mee. Precies goed eigenlijk. Want dus daarom.
Regels. Ben ik van de regels? Ik ben vrijheid. Verkeersregels en omgangsregels daar hou ik me graag aan. De rest lap ik graag aan mijn laars. Ik heb geen laars. Ook over regels denk ik de laatste tijd na. Mensen die in de duinen gaan zitten bijvoorbeeld. Mag hier niet. En van mij al zeker niet in het broedseizoen. Moet ik er persoonlijk iets van gaan zeggen? Nee. Laat het dan gewoon los. Maar nee, grom, grom, grommend loop ik over het strand. Dan nog iets. Ik ruim elke dag zwerfvuil op. Er ligt na storm best veel op het strand. Als iedereen twee items oppakt is het schoon. Ik neem me voor om niet alles te hoeven oppakken wat ik zie. Maar ergens is het voor wat hoort wat wat door mijn hoofd gaat. Als ik een mooie schelp wil vinden, dan moet ik al het zwerfvuil oprapen waar mijn oog op valt. Anders ben ik het niet waard. Dat dus.
Vanavond had ik weer fijn een online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Ik ben al vier keer naar de expositie van Marit Törnqvist in museum Kranenburgh geweest en de laatste keer viel mijn oog op een kleurrijke tekening van een, ik denk, hofnar. Instant verliefd op die tekening. Vanavond was dat de inspiratie voor de tekeningen die ik maakte.

Mars heeft mus in zijn naam

Mars is vandaag jarig en ik maakte als cadeau een uil en een mus (plus baby) op zijn nieuwe, tweedehands, trui. De uil is nagemaakt van een werk uit mijn serie Rare vogels en de mus, met baby mus op de rug, is van een kindertekening van Teun. Op tafel lag een A4'tje en daarop las ik Mars zijn volledige naam. Tot mijn vreugde zag ik dat hij mus in zijn naam heeft. Nooit geweten/beseft. Super leuk. Nu ga ik dus na duizend jaar dat ik hem ken als Marcel, Mars en Tinus Mus noemen. Kijken of hij daar naar wil luisteren.

Veel geluk en lente

Voor Zwolsch Warenhuis & galerie Blauwdruck maak ik nieuwe Enjoy the little things slingertjes, een hele berg. Ik hou van veel. Het is veel werk, handwerk. En daar geniet ik van. Even heel helder wat er gemaakt moet worden. Stempelen, rondjes uit tweedehands prentenboeken opplakken en slingertjes naaien. Helder.
Mariëtte had een eerste zwaluw gezien. Dus vanavond tijdens de online Art journal workshop tekenden de we zwaluwen, veel zwaluwen. Want met de woorden van Mariëtte geschreven, eentje maakt nog geen zomer.

Vingerverf en veertien poten

Nog altijd ben ik oprolpissebedden aan het maken voor de expositie in consistorie Grote Kerk Alkmaar. Mijn installatie die ik speciaal voor de ruimte maak is in ontwikkeling. Het groeit onder mijn handen. Ik verzamel al jaren tweedehands textiel. Wit textiel. Waaronder gebruikte servetten en zakdoekjes. Wit, dat is wat mij aantrekt. Het liefst met geborduurde initialen erop, en dan ook nog graag op een onhandig geborduurde manier. Dat persoonlijke en verborgen verhaal achter die initialen. Of met vlek. Ja, ook daar kies ik het tweedehands textiel op uit. Vlekken als bewijs voor verhalen en gebeurtenissen.
De oprolpissebedden, die ik op het oude textiel naai, hebben een andere aantrekkingskracht. De vorm, de herhaling van vorm, een perfecte bal, het exoskelet, hun uitwendige skelet. De vorm die ik nu al tientallen keren heb genaaid en nog steeds wil ik er meer maken.
Van Mars leerde ik dat pissebedden kieuwen hebben. Ik ben er over gaan lezen. Ik had er al veel over gelezen. Maar dat stuk van kieuwen, daar schrijft niet iedereen over. Tenminste niet de stukken die ik las. Nu specifiek gezocht op de kieuwen van oprolpissebedden. Ik bleef een tijdje, op verschillende pagina's, lezen. Leerde meer over oprolpissebedden. Pissebedden zijn belangrijk voor het ecologisch systeem, de kringloop van het leven. Ze hebben bij geboorte twaalf poten, na vervellen veertien en sommige soorten pisssebedden kunnen zich zonder man voortplanten. Het is een interessante voorbereiding van mijn ruimte gebonden installatie.
's Avonds weer een fijne online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. We kregen onder andere de opdracht om te vingerverven. Alleen al het woord maakt een geweldig enthousiasme in mij los.

Oprolpissebed en licht

Van Jonaske kreeg ik vorige week een bosje bloemen uit eigen logeer tuin. Ze vangen mooi het licht. In mijn atelier werk ik aan mijn nieuwe installatie, met oprolpissebedden en tweedehands textiel.

Alles Groen

De expositie Alles Groen in de expositieruimte van Kunstuitleen Alkmaar is door gastcurator Marianne Roodenburg geopend. Het werk combineert fijn met de wandeling die Mars en ik van te voren in Kooijbosch maakten. De expositie is elke dag te bezoeken en duurt tot 10 mei.

Weer een joelende Flora

Flora, het werk van Pauline Eecen stond weer te joelen in de tuin van museum Kranenburgh in Bergen. Blij dat ik weer vier nieuwe werken uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid bij de museumwinkel en kunstuitleen mocht afgeven. De werken ontwikkelen zich van een eenvoudige lijntekening van naaigaren tot een meer ingevuld beeld.
Natuurlijk nog een rondje langs de exposities. Nog een keer genoten van de inspirerende exposities van Marit Törnqvist en Dirk Filarski.

Wiele water

Omdat het vandaag een soort van windstil was en er nog geen blad aan de bomen zit ging ik vanmiddag naar het Zwanenwater. Benieuwd of ik de blauwborst zou zien. Ik wandelde een rondje en keek met mijn oren. Helaas heb ik er geen gehoord. Wel andere mooie klanken. Die van putters, vinken, groenlingen en van twee zangers die ik niet herkende. Wel heel mooi geluid. Even met de Merlin Bird-ID app opgezocht. De ene was een boomleeuwerik en de ander een barmsijs.
In mijn atelier maakte ik de wielewaal, waar ik al een tijdje mee bezig, was af en spande het op, op een frame van hout.