Beïnvloed door Sophie Straat

Online art journal tekenworkshop van Mariëtte Ciggaar, die ik stom vond. Misschien door de pijn in mijn schouder, of het effect van wat er los komt door de voetreflextherapie voor mijn overbelaste schouder. Die ik vandaag weer kreeg. Sowieso ben ik niet zo van de mensen tekenen. Dus beide spelen mee, denk ik.
In één van de tekeningen zag ik ineens waar Sophie Straat zaterdag nog over stond te zingen, de mannenbaby. Ik laat me graag beïnvloeden door haar. Wat een sterke, stoere, mooie, activistische, muzikale artiest is zij. Een voorbeeld. Een voorbeeldig type. Zij beïnvloed zo sterk dat ik afgelopen dagen, op het Into the great wide open festival, zo ontzettend veel meisjes en vrouwen heb zien beuken in de (flinta) moshpits en ze zag crowdsurfen. Heel koel dit zij dat teweeg brengt.

Het lichtjes over doen

Thuis doe ik de workshop van Baukje Duin, monoprinten met gelli plate, lichtjes over. Om de tips en trics in mijn vingers te krijgen. Na een aantal experimenten besef ik dat het nog jaren duurt voordat ik een behoorlijke druk produceer. Logisch. Maar wel een beetje frustrerend, dat ik geen super talent heb voor gelli plate monoprinten.

Mono printen met toverplaat

Bij Baukje Duin vandaag een workshop mono printen, met behulp van een gelli plate, gevolgd. Van het verjaardagsgeld van mijn ouders had ik gelli plates gekocht. Gaf mezelf van dat geld ook biologische planten uit de hortus bij het VU. Ik kon ook nog een workshop volgen van het cadeau. Baukje ken ik van de Lutma, Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Ik was dol op het grafisch atelier op de afdeling Tekenen, boven onze afdeling Ruimtelijk/beeldende vorming. Zo kwam het wel eens voor dat ik theorielessen miste omdat ik in het lokaal achterbleef om nog te etsen of te mono printen. Dat mocht dan van Lies, de werkplaats assistent. Langer blijven. Waarschijnlijk niet dat spijbelen.
Wat was het fijn die workshop van Baukje in haar atelier in Amsterdam West. Ook fijn omdat ik een ns-fiets had en zo leek het alsof ik er weer woonde. Want ik fietste door de stad.
Voor onderzoek voor een expositie, over koloniaal verleden, ging ik met Baukje naar het Scheepvaart museum. Leuk om daar het werk van Folkert de Jong te zien hangen. Hij zat bij ons op de Lutma. Pittig onderwerp dat kolonialisme. Mag ik nu lachen om mijn woordkeuze? Of is alles te kwetsbaar? Ik denk het wel. Ik voel een zwaarte en angst om er over te schrijven. Laat staan dat ik daar in mijn werk iets over mag zeggen. Ook op de AHK sloegen we het onderwerp Afrikaanse kunst over. Waarom weet ik niet. Hopelijk omdat de docenten kunst- en cultuurgeschiedenis er te weinig van af wisten.
Over moeilijke onderwerpen geschreven, nu is er World Pride in Amsterdam. De stad is kleurrijk versiert. Het is niet alleen een feest. Ook een protest. Het is serieus belangrijk dat World Pride evenement bestaat. In dat thema is er nu een expositie bij Raam art space: Fecund Ground - Collaboration with Tom of Finland Foundation for World Pride met onder andere werk van Bas Kosters.

IJsvogels zijn raar

Afgelopen dagen in opdracht een aantal ijsvogels uit mijn serie Rare vogels gemaakt. Eigenlijk maak ik ze alleen op verzoek. Ik ben dol enthousiast als ik er eentje zie vliegen. Ongelofelijk hoe die kleur de aandacht trekt. Toen ik voor het eerst ooit een ijsvogel zag jubelde ik aan de kant van de sloot.
Hun lijf, en met name dat achterlijf vind ik onaantrekkelijk om na te maken. Voor dit verzoek heb ik zelfs, (ook) voor het eerst, schetsen gemaakt. Hoe zit dat toch met dat lijf? Met dat rare stompe achterwerk? Toeval is dat mijn serie juist daar over gaat, over imperfectie. Interessante kwestie dat ik dan juist moeite heb met de vorm van dat lijf van die schitterende ijsvogels.

Strand & Land kunstmarkt Callantsoog

Dorpsactiviteiten, ik doe er aan mee. Zo heb ik ook een marktkraam op de Festivalmarkt Strand & Land op het Plein, het Dorpsplein van Callantsoog. Alles uit de kast, van m'n atelier, om een mooie kunst kraam te maken, ook met koopjes. Want dat hoort bij een markt. Nu ben ik niet voor koopjes qua handwerk en kunst. Wel voor opruiming in mijn atelier. Dus is er nieuw werk en zijn er koopjes te koop.
Klein werk heb ik al in plastic zakjes gedaan. Ja, stom. Ik weet het. Maar het is nog stommer als er vingers met mayonaise op mijn kwetsbare werk komen. Dus kocht ik met pijn in mijn buik plastic zakjes.
Zaterdag 11 juli van 12:00 tot 17:00 uur is de Kunstmarkt open. Welkom, kom kijken hoe ik met Mirjam Bakker als mijn buurvrouw winkeltje speel. Het voelt weer zoals toen ik Op had in Schoorl. Ik ben er toch dol op, op dat winkeltje spelen.
Vanavond had ik weer fijn een workshop van Mariëtte Ciggaar en nog verder op de avond was het feest met een dubbele regenboog. Die bleef ook lekker lang staan, hier in het dorp waar het altijd waait. Vandaag was het windstil. Dus een lekkere lange regenboogtijd.

To taal paniek

Vrijdag is hier, in Callantsoog, op het strand Kunstroute Zijpe geopend. Vanmorgen ging ik even kijken bij een aantal strandtenten. Er is ook door kunstenaars gewerkt op basisscholen en ik wilde dat ik nog steeds zelf 11 of 12 was. Zo veel onbezorgder was mijn belevingswereld. Beetje naar school, in het weekend en op woensdagmiddag naar een knutselclub. In de zomer elk weekend weg met de caravan, mijn ouders gingen dan wedstrijden handboogschieten en ik ging dan knutselen bij Bep in de caravan, met de honden wandelen of met de kinderen naar het zwembad.
En ik was veel alleen, sprak weinig, aaide en verzorgde graag dieren. Stoepranden met de buurmeisjes. Schommelen en madeliefjes zoeken om er een ketting van te maken. Ik maakte of zat in mijn fantasievolle hoofd. Dat was het, ik. Meer niet.
Al die verlangens kreeg ik bij het zien van de kindertekeningen op het strand. Nu is het anders. Maken omdat ik het wil, dat doe ik nog steeds. Maar maken met vergaderingen, overleggen, spreken over mijn werk en tentoonstelling dat is er bijgekomen. En dat is stom. Heel erg stom. Ik ben voor buutvrij. Sowieso vrij. Wat was ik vrij. Een vrij kind. In een vrij land, in een vrij Europa, in mijn ogen in een vrije wereld.
Vanavond weer online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. In de les alle vrijheid om de opdracht te interpreteren zoals ik wil, en wat zit er mij dan in de weg? Taal. Door die vrijheid van kind ik heb ik de lessen Nederlands gemist. De verhalen speelden zich af in mijn hoofd. Daar heb ik dan nu last van. Direct paniek wanneer er woorden worden geroepen als: werkwoord. Help. Werk me hier weg!

De zeespiegel

Ineens begreep ik het woord zeespiegel. Zie hoe mooi het licht en de wolken reflecteren in het natte zand bij de branding. Vandaag in de Kunstuitleen Alkmaar, geholpen met het inrichten van de nieuwe expositie 'Beestig'. 's Avonds mijn keramiekoven uitgeruimd. Voor zonsondergang deed ik nog een strandwandeling. Het moest. De wolken riepen me, kom naar buiten! Ik luisterde en het was een wolkenfeest. Naast het wandelen, kijken, foto's maken kwam het nieuws in gedachten langs. Woede, tegen het AZC, die ik op het nieuws zag. Wat doe ik met woede? Of angst? Van de week was ik woedend en voelde me in mijn kruis getast. Ik ging met vrienden praten. Ik zette muziek op en ging stofzuigen. Daarna was de woede omgezet in een schoon huis en krachtige energie. Die brachten inspirerende ideeën voor mijn nieuwe werk. Dat voelde als winst.
Wat doe ik als ik angst voel? Toen ik als twintiger voor studie alleen in Amsterdam woonde was ik wel eens bang, met name 's nachts voor geesten. Dan sloeg ik het dekbed over mijn hoofd en viel met een veilig gevoel in slaap. Verder heb ik nog vele andere angsten. Angst om te vallen, angst om te falen. Hoogtevrees, angst om dieren dood te rijden, angst om stom, dom, verrader, verklikker, slappeling, onbetrouwbaar of lui en slecht te zijn. Een kleine opsomming als het gaat om mijn angst. Nu is daar een nieuwe angst bij gekomen. Angst voor extreem geweld in mijn omgeving, extreem geweld tegen onze en mijn democratie, vrije mensen, hulpverleners en strijders voor ons vrije land. Ik ben ongerust. Ik ben bang. In mijn angst zoek ik tegengeluid. Die vind ik en dat is fijn. Mensen die als tegenreactie chocoladerepen gaan brengen naar het AZC. Daar knapt toch iedereen een beetje van op. Verder lees ik dat wij met meer zijn. En dat geeft hoop. De liefde voor de medemens vind ik terug in vele berichten. Ik doe graag mee met compenseren in strijd voor vrede en vrijheid.

Patronen en Heldentroost

Voor de helden die ons (land) willen redden. Daar is mijn serie Heldentroost voor gemaakt. Zet je tijdens het oefenen half Nederland in de fik. Wat moet dat afschuwelijk voelen. Al het landschap kapot. Jonge vogels dood gebrand, de nesten, vleermuizen, al het beginnend leven in één oefening kapot gemaakt. Die helden hebben ook troost nodig. Daar is mijn werk uit ontstaan. Troost voor helden in de verdediging.
Een aantal van die werken hangen in galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Vandaag was ik er om nieuw werk op te hangen. Zeven kleine werken uit mijn serie Rare vogels.

Met feministische vrienden op schoolreis

Vanmiddag was ik bij de jubileum voorstelling van de Neven. Jos van Venrooij heeft naast dat hij huisvader is veel neven activiteiten. Waaronder liedjes schrijven en zingen. We gingen samen als schoolreis ouders naar Uffelte. Het was september 2007. Even twee foto's uit het fotoboek toegevoegd. Ik maakte tijdens de schoolreis een video-verslag. En iedereen ging verkleed. Ik droeg niet zomaar een witte jurk, ik was een wit wief. In Uffelte ontstond een band tussen Maarten en Jos. Ook tussen Jos en mij. We hebben zelfs een heel jaar elke woensdag gewerkt aan animatiefilmpjes onder de naam Poëzinema. Dat was een bijzondere samenwerking. Jos kan dat goed, samenwerkingen opzoeken en warm houden. Zo ook met Maarten Overtoom.
Tijdens de bonte avond op die eerste schoolreis van ons deden de ouders ook een optreden. Een lied van Jos. Een soort van vrouwen tegen de mannen optreden. Uit boosheid, anders willen zijn en anders willen doen was ik kamp man. Mijn verzet tegen het aanrecht.
In een vol Scagon theater, van Markt 18 Schagen, vierden de Neven hun meerderjarigheid. Liedjes over tijd, liefde, kinderen, geluk, verlies en hoe erg het is om ongelukkig te zijn. Laat ik het daar mee oneens zijn. Dat iedereen geluk zoekt. Nee, ik niet. Eigenlijk hang ik er altijd wel lekker in, in dat imperfectie, dat miserabele gevoel van niets kunnen en alles kwijtraken. Alles en iedereen stom vinden. De blues horen, en de blues in me kwam op. Blauw, en dat terwijl ik zo lekker in een rode periode zit. De garen die ik gebruik zijn rood en de inhaal online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar deed ik ook in het rood. Rood van rauw vlees. Al was het vlees van de dode aangespoelde bruinvis, vanmorgen, niet rood. Ook niet bruin. Het was wit. Het leven in mijn hoofd is een toverbal. Wat muziek toch met je stemming kan doen.

Worsteling in mijn hoofd

Voor wat hoort wat. Voor mijn expositie, eind mei, loop ik nogal eens vast. Conflict in mijn hoofd. Wat wil ik laten zien? Waar gaat het over? Waarom maak ik? Hoe maak ik het? Hoe verhoud ik mij tot de expositie tekst? Zit ik er aan vast? Want het staat er zwart-op-wit, toch? Ben ik wel zo vrij als dat ik denk? Een vrij leven? Een vrije geest? Veel denken. Dus ik maak en ik maak. Dan komt er vanzelf iets. Maar toen waren mijn tweedehands zakdoekjes ineens opgebruikt. Ik was zo lekker aan het maken. Dan zou het vanzelf goedkomen. Want ik was aan het maken. Ik heb bij een aantal kringloopwinkels gekeken, niks. Gisteren bij mijn moeder in de kast mogen kijken. Daar koos ik er twee uit. Twee dunne witte tweedehands zakdoeken. Daar kon ik pissebedden op naaien, dat wat ik al maanden aan het doen was. Maar ik ben gestopt. Want ik ben door mijn voorraad heen. Ik ben nu een paar dagen gestopt. Een breuk in mijn ritme. Verstoring. Daar begon het weer. De molen in mijn hoofd.
Dus ging ik maar poetsen en op het strand wandelen. Beetje schelpen zoeken. Daar heb ik er inmiddels veel van. Terwijl ik dat nog nooit van mijn leven heb gedaan, schelpen verzamelen. Nu wel. En dan met name kapotte. Die grote blauwe schelpen die niemand voor mij opraapte. Ik ben namelijk niet een vroeg in de morgen type. Ik wandel ook meestal in de middag. Al de schelpen zijn dan al verzameld. Alleen de kapotte en imperfecte schelpen liggen er dan nog. Die neem ik dan mee. Precies goed eigenlijk. Want dus daarom.
Regels. Ben ik van de regels? Ik ben vrijheid. Verkeersregels en omgangsregels daar hou ik me graag aan. De rest lap ik graag aan mijn laars. Ik heb geen laars. Ook over regels denk ik de laatste tijd na. Mensen die in de duinen gaan zitten bijvoorbeeld. Mag hier niet. En van mij al zeker niet in het broedseizoen. Moet ik er persoonlijk iets van gaan zeggen? Nee. Laat het dan gewoon los. Maar nee, grom, grom, grommend loop ik over het strand. Dan nog iets. Ik ruim elke dag zwerfvuil op. Er ligt na storm best veel op het strand. Als iedereen twee items oppakt is het schoon. Ik neem me voor om niet alles te hoeven oppakken wat ik zie. Maar ergens is het voor wat hoort wat wat door mijn hoofd gaat. Als ik een mooie schelp wil vinden, dan moet ik al het zwerfvuil oprapen waar mijn oog op valt. Anders ben ik het niet waard. Dat dus.
Vanavond had ik weer fijn een online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Ik ben al vier keer naar de expositie van Marit Törnqvist in museum Kranenburgh geweest en de laatste keer viel mijn oog op een kleurrijke tekening van een, ik denk, hofnar. Instant verliefd op die tekening. Vanavond was dat de inspiratie voor de tekeningen die ik maakte.

Wazig lichtpuntje

Focus op lichtpuntjes in tijden van verbinding, familie, zorg, zorgen en zorgen maken. De toren met ontvangen cadeaus vangen even het voorbij razende zonlicht in de woonkamer. Een bosje vers opgekomen sneeuwklokjes in de tuin van de buren. Een vage foto, maar ik doe het er mee. Genezing, gezondheid en het voorjaar is in zicht.

Vrij werk

Vrij, vogel, vrij als een vogel. Das toch vrijheid. Ik besef hoe belangrijk dat voor mij is, vrijheid en vogels. Op het strand zag ik vanmiddag weer een vliegerparachute boven de duinen. Het gaat mij niet aan en ik ben ook geen konijn, fazant, eidereend, kneu, nachtegaal, kauw of wat voor ander dier dan ook die in de duinen van Callantsoog woont. Toch word ik woest van zo'n gast boven het duingebied. Het gaat mij niet aan. Gaat het jou aan? Nee. Dat gaat door mijn hoofd. Toch voel ik een enorme drang om te onderzoeken of het mag. Zo ja, worden de dieren in het duingebied dan vergeten? Het gaat mij niet aan. Focus je op de schoonheid van de natuur, de zee, de schelpen, het gouden licht van het helmgras, de heldere lucht. Ik word gebeld. Zeewind en bellen is lastig. Maak een terug belafspraak en loop snel weg van het strand. Ik zie het niet, het is er niet.
Na de belafspraak werk ik in mijn atelier ongebakken bekers af uit mijn serie Zeee, vul de keramiekoven en zet die aan. Daarna ga ik verder met het maken van vogels uit mijn serie Rare vogels. Dat gaat mij aan.

Even vergeten

Dik ingepakt ga ik m'n hoofd leeg wandelen. Het duurt even. Ik wandel eigenlijk te snel terug, want met de wind in de rug begonnen en denk dat ik spijt ga krijgen als ik te ver doorloop. Draai me om, stop nog even om mezelf gelijk te geven in een kwestie, om een foto te maken van een dode vis. Ik las eens ergens. Dat alleen een dode vis met de stroom mee gaat. Vond ik belangrijk om te onthouden, met mijn koppige, boze kop. Deze dode vis ligt stil op het strand. Heb ik nu gelijk of toch niet? Terwijl ik foto's schiet vliegt er een witte ballon met een plastic lint langs. Dat witte lint is echt slecht voor de natuur en mijn favoriete vogels. Ik stop m'n camera weg en doe een sprintje. De ballon vliegt harder richting het Noorden. Ik bekijk in de verte het vrolijke tavereel en geef er aan toe. Ik ren, de ballon vliegt. Dan zie ik de vaart van de ballon even verminderen en mijn kansen vergroten. Ik ga het pakken. Loop nog vele meters achter de ballon aan en dan ineens kan ik op het lint gaan staan.
Op de ballon staat een romantische tekst: " I love my grandma Gigi and grandad John" met een hart eronder.
Ik loop tegen de wind in terug. Het is gelukt. Mijn knoop is uit mijn hoofd. Met nieuwe inzichten loop ik het duin weer op. Halverwege zet ik snel een aantekening in mijn notities. Eigenlijk ben ik mezelf vergeten.

Mist op en af

Ik vertrok van huis met een zonnetje. Nog geen tel op het strand en van twee kanten kwam er mist over het duin heen. De mist leek me te omhullen. Een prachtig fenomeen. De wereld om mij heen verdween. Het geluid leek ook weg te vallen. Er waren dan ook weinig mensen aan zee. Hoe lang de mist duurde kan ik terug zien in mijn foto's die ik nam, want wederom wist ik niet welke kant ik eerst moest op kijken, overal was wat te zien. In een paar minuten was het van zonnig naar helemaal mistig.
Toen de mist aan het optrekken was en ik weer door liep waren Jut en Jul meeuw in gesprek. Een super komisch stel meeuwen, die in de branding en weer uit de branding liepen. Tijdens dat gesprek, in continue gesnater, deden ze aan synchroon snelwandelen.
Achter mij hoorde ik hoefgekletter. Training van harddraverij paarden.
Tijdens het volgen van de kwebbelende meeuwen deden de meeuwen ook nog eens aan sychronisatie met de paarden. De meeuwen liepen op en af en precies op de achtergrond keerden de twee paarden.
Terug lopend trekt het helemaal open en met een stralende zon loop ik langs de kust naar huis. In mijn atelier heb ik, zoals zo vaak, het nummer 'Four seasons in one day' van Crowded house in m'n hoofd. Wat was het bijzonder mooi aan zee. Ik ga na een iets te lange wandeling verder met nieuwe Rare vogels maken.

Grafiek seminar dag drie

Vandaag was weer een hele leuke dag tijdens het grafiek seminar bij Grafisch Atelier Alkmaar. Ik ging zeefdrukken. Ik dacht Andy Warhol als inspiratiebron voor het zeefdrukken te hebben. Wat hij deed, dat lukte mij net niet in een eerste dag zeefdrukken. Ik dacht ook dat ik zo ver was dat ik eens iets anders zou willen doen. Dus ik ging eerst allerlei kleuren drukken. Want ik kan altijd nog doen wat ik altijd al doe. In vier drukgangen drukte ik de achtergrond in verschillende kleuren. Wel nagedacht over de kleuren. Namelijk kleuren die voorkomen in de veren van een ekster: groen, paars, geel en oranje. Omdat ik er in de pauze achter kwam dat ik er toch niet helemaal klaar voor bleek te zijn deed ik er na de lunch nog een laatste druk in lichtblauw overheen. Om de kleuren wat af te zwakken. Toen de jonge ekster. In rood.
Tja, ik ben toch het meest enthousiast over de testdrukken op krantenpapier. Met name met de gele ondergrond. Dat geel was een per ongelukje. Zag het, legde het apart in het droogrek. Later moest ook daar de ekster in het rood overheen. Paste net niet, dus het is nu een tweeluik zeefdruk geworden, een bijna nieuwe favoriete druk.
Als allerlaatste drukte ik namelijk toch ook nog een zeef met jonge ekster in rood op wit papier. Dat is toch eigenlijk m'n mooiste druk van vandaag. Sommige dingen verander ik niet. Ik hou van rood, op wit. M'n twee oudste/eerste lievelingskleuren.