Nog een keer - Tot wie wij zijn - Nog een keer

Na het zien van de voorstelling 'Tot wie wij zijn' van Joost Oomen, twee weken terug in theater De Kampanje in Den Helder, wilde ik het direct nog een keer zien. Meteen opgezocht dat hij 8 mei in de Vest in Alkmaar speelt. Steeds twijfelde ik of ik op een latere datum wilde gaan. Geïnspireerd door mijn vroege verjaardagscadeau appte ik Astrid en ja we gingen. Het werd haar verjaardagscadeau. Weer geraakt, geroerd en geïnspireerd door Joost Oomen zijn voorstelling. Zo veelzijdig en zo goed knoopt hij de voorstelling in elkaar en het leven van kiezen voor kunst in je oren. Ik ben fan.
Overdag deed ik maar weer aan nieten en gieten. Even op de foto gezet dat ik altijd gebruik wat er voor handen is. Om de genaaide pissebed in het midden van het ronde frame te krijgen zet ik vier streepjes. Voor de afstand gebruik ik het deksel van het krijtpotlood en ik vond de wolk die toen langskwam leuk en ook de bloemen in het Bolwerk, achter het theater.

Crimineel goed cadeau

Alvast voor mijn verjaardag kreeg ik een concert van Fun lovin' criminals van Floortje cadeau. Al dagen luisterde ik naar de muziek en ging lekker terug in de tijd, terug naar de jaren 90. Het zijn inmiddels ook oude mukiek boefjes. Terwijl er toch echt een grote projectie 'Stilte tijdens de show a.u.b.' op de muur stond deden de bandleden dat dus niet. Ze speelde keihard door hun show heen. Ze heten niet voor niets Fun lovin' criminals. Het zijn dan dus eigenlijk bendeleden.
Opvallend was dat het leek of ze muzikanten te kort kwamen. De zanger toetste en toeterde gelijktijdig met het zingen. Knap lastig, maar Brian Leiser deed het met verve. Een feest der herkenning toen ze de oude hits speelden. Daarmee zette ze Podium Victorie op z'n kop. Een goed vroeg verjaardagscadeau.

Gieten, nieten en wandelen

Ohja en poetsen. Want werken met keramiek is een langzaam, tijdrovend en traag proces. Dus je kunt tussendoor allerlei andere klusjes doen. Dat deed ik dan ook. Voor expositie ben ik pissebedden aan het gieten en omdat ik toch bezig was heb ik de mallen voor bekers Zeee kokkel erbij gepakt om voor Blauwdruck in Zwolle extra voorraad bekers te gieten. Fijn dat alles buiten in zon met een stevige wind kon drogen. Niet alleen de gietklei in de mallen, ook mijn witte was. Super snel werkt dat hier aan zee. Je hoeft het amper op te hangen of het is al droog. Een fijn schoon bed ga ik zo in. Mijn rug heeft daar wel behoefte aan. Ik let zo nooit op als ik aan het werk ben. Vergeet alles. Ook te voelen. Dus dat schone bed zal mijn rugpijn goed doen.
Over schoon bed geschreven. De pissebedden van klei, die uit de gietmal kwamen, kregen vanwege de ronde onderkant ook tijdelijk een zacht bedje. Ik had stukken rest textiel in plastic zakken gedaan, zodat ze goed ondersteund konden drogen. Dat zag er gezellig uit.

Vrij genieten

Vandaag begon ik met overleg over expositie tekst. Daarna m'n dagelijkse portie genieten. Honderd rolpissebedden, die ik op tweedehands damast heb gestikt, niet ik op een rond frame van hout. Het is al een aardige stapel. Ik zal de nietjes van één werk eens tellen.
46 nietjes tel ik op één zo'n rond frame. Met een aantal mis geniete nietjes zit ik op 5 000 nietjes. Met een pijnlijke rechterschouder verdeel ik het nieten over een langere periode. Anders geniet mijn schouder niet meer.
Tussen de opkomende klaproos blaadjes gluurde ik of ik al knoppen zag zitten, nog niet. Ik kijk de bloemen bijna de grond uit.
Vanavond weer fijne online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Morgen weer genieten.

De eerste klaproos

Vanmiddag ging ik een rondje fietsen en ineens moest ik op de rem. Een klaproos. De eerste van het jaar. Dat er nog maar veel mogen openklappen.

Strijk een poos

Heel de dag bezig geweest met mijn genaaide oprolpissebedden in stijfsel leggen, ophangen en strijken. Iets van honderd deed ik er vandaag. Het was een soort van 'Strike a pose', maar dan als een lopende band strijkfabriek. Lekker kreatief werk. Nee! Soms is het achterlijk en stom werk wat nodig is om tot een kunstwerk te komen. Woedend maakt het me als mijn proces onderschat wordt. Waarom is dat? Waarom wil ik het bewijzen? Iemand overtuigen? Aan mezelf iets bewijzen? Eén blik, één opmerking, één gedachte haalt me onderuit. Ik wil zo graag niet meer woedend zijn. Geen vuurspuwer. Gewoon een ontspannen persoon, die alles vriendelijk weglacht en licht opneemt. Nee, ik doe het zwaar en moeilijk. Strijken tot ik mijn knieën niet meer krom krijg en dan pas een strandwandeling gaan maken. Te laat. Want de pijn gaat na een paar kilometer strandwandeling niet meer weg.
Terug over het duin hoor ik de fazant. Die zoekt verkering. Roept de hele buurt bij elkaar. Ik hoor hem in huis zelfs. Gezellig geluid. Ik maak wat foto's en meneer fazant vond het tijd voor een brul. Geluk dat ik net klikte toen hij de brul deed met de vleugels open. Vast voor extra kracht te zetten. Om alles in de brul te leggen. Herkenbaar. Alles er voor geven. Hij voor de voortplanting, ik voor de expositie.
Na het eten nog een stuk of twintig pissebedden strijken. De pijn zit er nog. Die heb ik niet uit mijn knieën gelopen. Strijken deed ik net een te lange poos.