S10 op het Plein en groene golven aan zee

Ode ode ode

Samen met Yve naar zomerexpositie Ode aan het water in de Kunstuitleen Alkmaar. Met heel veel werk. Zoveel dat ik besluit om nog een keertje gaan. Ogen tekort dus. Ik zie werk van onder andere Horden & Schimmel, Susanne Edam, Sandra Cramer, Saskia Kemperman, Ellen van der Prijt-Verbart, Monique Bruin en Susana Mulas Lastra. Susana haar werk is ook te zien in de Grote Kerk Alkmaar. Zij exposeert nu in de consistorie. Mirjam Oosterbaan en ik vertrokken maandag en Susana ging inrichten.
Met de zomersalon doe ik mee met een mini werk, Narcis - droge naald, van 3 x 10cm.
Omdat de expositie in de Grote Kerk zo mooi is nam ik Yve ook mee naar het koor voor de expositie Ode aan dagen van wijsheid van Laurence Aëgerter.

Daar gaan de verhalen

Gisteren was de laatste dag van de expositie Waar verhalen blijven van Mirjam Oosterbaan en mij. Vandaag opruimen en dat voelt altijd alsof er iets wordt dichtgedaan, afgesloten. Een leegte. Het proces van vertrekken na een expositie is ook altijd zo snel. De weg ernaartoe duurde bij deze expositie ongeveer acht maanden. Het inrichten en de installatie met pissebedden en draden in de kerk zelf duurde drie dagen. Het afbreken slecht een paar uurtjes.
Voor ik mijn werk terug naar mijn atelier bracht keek ik nog even naar de prachtige expositie van Laurence Aëgerter. Ook een installatie met damast. Dat van haar is nieuw gemaakt voor deze expositie. Het damast voor mijn werk is tweedehands en gebruikt, en met vlekken. Waar ik dan weer verhalen bij verzin. Verhalen over anderen. Want bij ons thuis zijn er geen kersttradities gemaakt.
Zo mooi hoe het licht door de vele kerkramen op het werk van Laurence Aëgerter valt. En hoe leuk is het als je naam Laurence is en de naam van de kerk Grote Sint-Laurenskerk is.

Naar de sterren en op de kerkmuur

Naar de sterren en daar voorbij! Een zin die dan opkomt als ik met een oude vriend afspreek om de expositie van Mirjam en mij 'Waar verhalen blijven' in de Grote Kerk Alkmaar te gaan bekijken. Hij werkt met sterren, planeten en de tijd. Als ik tijdens het wachten de schaduw van een boom opzoek zie ik ineeens een zonnewijzer op de zijkant van de kerk. Das toch een mooie verbinding.

Klappen voor Jennifer

De klaprozen in de tuin staan open en het podium in De Alkenaer ook. Een klein podium, met grote talenten. De avond begon met een fijn piano concert van de 16 jarige Miquel Praat en eindigde, waar ik voor kwam, met de billen van Jennifer van der Schaaf. Nee, ik kwam voor heel haar optreden. Door mijn nieuwsgierigheid naar haar tomeloze energie en inspirerende zijn. Had Jennefer net tien dagen terug ontmoet en wilde meer van haar zien. Het podium staat haar goed. Het was een fijne sfeervolle avond.

Bijkomstigheid

Soms vind ik woorden ineens heel leuk. Vandaag is het het woord bijkomstigheid. Onverwacht bezocht ik een aantal apotheken, zo ook die van het Ziekenhuis in Alkmaar. In de gangen kwam ik velden vol klaprozen tegen en ook kunst van Gígja Reynisdóttir. In de vitrinekasten oude instrumenten. In de parkeergarage stond een gele Corvette, ook een leuke bijkomstigheid.

Meesterwerk in de kerk

Het zal de docent in mij zijn, maar ik heb het gevoel dat ik de dingen die ik doe uit moet leggen. Mijn werk en mijn (onze) tuin. Vanmorgen kreeg ik een compliment over de tuin, over de grassen. Daarna de opmerking 'Veel werk hè, de tuin onderhouden' en vanmiddag de vraag over mijn installatie in de consistorie Grote Kerk Alkmaar 'En wat moet ik hier aan begrijpen?'. De buurman, die de opmerking over de tuin maakte, heb ik uitgelegd dat ik een grote liefde voor vogels heb en dat ik het gras laat groeien, de tuin laat verwilderen, om insecten te lokken en dat is voer voor de vogels. De jongen die in de kerk de vraag stelde, beantwoorde mijn gevoel dat ik mijn werk uit moet leggen. De meester in mij hield zich in en ik heb geantwoord dat ik ook vast niet alles van zijn leven begrijp.
Ik zie trouwens in mijn installatie met draden een grasveld, zoals in de tuin. De bodem is de basis van ons ecosysteem en pissebedden zijn de allerbeste en hele belangrijke recyclers in onze natuur. Heeft de meester in mij toch nog gesproken.

Oude tafellakens bekijken in de kerk

Met Alda in Alkmaar afgesproken om mijn expositie in de consistorie Grote Kerk te bezoeken. Een tijdje terug kreeg ik van haar de vraag of ik haar oude tafellakens van damast kon gebruiken. Ja zeker. Nu kon ze de tafellakens terug zien in mijn werk. In de twee installaties zijn haar oude tafellakens verwerkt. Ik ben dol op gebruikt en gekregen tweedehands damast en dol op de vraag of ik het kan gebruiken voor mijn werk. Voor mij is het echt een juweel onder het textiel.
Verder werkte ik aan nieuwe kleine werken uit mijn serie Rare vogels.

Water, boem, regen

Als je onder water tekent zoals Inge van Hooff Koetzier, en het thema van onze expositie te maken heeft met water, dan kun je een flinke hoosbui verwachten. Vanmorgen begon de dag bijzonder goed. In onze tuin staat de eerste klaproos in bloei. Plus nagenieten van de cadeaus van gisteren. Bloemen van Rik, boek van Monique en de kauw nr4 van de Tekenpartij van Mariëtte Ciggaar.
Daarna met Floortje naar de expositie Waar verhalen blijven van Mirjam Oosterbaan en mij in de consistorie Grote Kerk Alkmaar.
Daarna naar de opening van de expositie van Inge in Hortus Alkmaar. Daar opende maar liefst drie exposities: Beeld & Tuin, expositie Kunstschool Artiance en Kunstuitleen Alkmaar en dat werd dan ook gedaan door twee burgemeesters. Wel wat verlaat. Want er kwam precies op het moment van openen een enorme onweersbui met knallen, regen en hagel naar beneden.
's Avonds met Marcel naar Tolhuistuin voor een concert van Girtkin. Het meest bizarre concert in jaren. Drie muzikanten speelden in een jaren 70 zaal, surfmuziek wat zo uit een western film zou kunnen komen en opgenomen op het terras van een obscure camping. Grappig, soepel en met een vermakelijke speelsheid. Over speelsheid geschreven. De bordjes in de tuin van Hortus, bij het werk van Kunstschool Artiance, vind ik super goed bedacht.

Waar verhalen blijven

De tentoonstelling van Mirjam Oosterbaan en mij in de consistorie van de Grote Kerk in Alkmaar is geopend en tot 12 juli te bezoeken. De opening werd verricht door maar liefst twee directeuren. Door Marieke van Esch van de Kunstuitleen Alkmaar en directeur van Theater De Vest en de Grote Kerk Naud van Geffen.
Het was een mooie opening. Blij met de mensen die ik om mij heen heb. Een groot deel van de aanwezigen had een aandeel in het proces naar de opening van de expositie toe. Ik kop het werk er uiteindelijk zelf in, maar de hulp en voorzetjes komen van vele, van vrienden en familie. Trots op al die lijntjes.

De zeespiegel

Ineens begreep ik het woord zeespiegel. Zie hoe mooi het licht en de wolken reflecteren in het natte zand bij de branding. Vandaag in de Kunstuitleen Alkmaar, geholpen met het inrichten van de nieuwe expositie 'Beestig'. 's Avonds mijn keramiekoven uitgeruimd. Voor zonsondergang deed ik nog een strandwandeling. Het moest. De wolken riepen me, kom naar buiten! Ik luisterde en het was een wolkenfeest. Naast het wandelen, kijken, foto's maken kwam het nieuws in gedachten langs. Woede, tegen het AZC, die ik op het nieuws zag. Wat doe ik met woede? Of angst? Van de week was ik woedend en voelde me in mijn kruis getast. Ik ging met vrienden praten. Ik zette muziek op en ging stofzuigen. Daarna was de woede omgezet in een schoon huis en krachtige energie. Die brachten inspirerende ideeën voor mijn nieuwe werk. Dat voelde als winst.
Wat doe ik als ik angst voel? Toen ik als twintiger voor studie alleen in Amsterdam woonde was ik wel eens bang, met name 's nachts voor geesten. Dan sloeg ik het dekbed over mijn hoofd en viel met een veilig gevoel in slaap. Verder heb ik nog vele andere angsten. Angst om te vallen, angst om te falen. Hoogtevrees, angst om dieren dood te rijden, angst om stom, dom, verrader, verklikker, slappeling, onbetrouwbaar of lui en slecht te zijn. Een kleine opsomming als het gaat om mijn angst. Nu is daar een nieuwe angst bij gekomen. Angst voor extreem geweld in mijn omgeving, extreem geweld tegen onze en mijn democratie, vrije mensen, hulpverleners en strijders voor ons vrije land. Ik ben ongerust. Ik ben bang. In mijn angst zoek ik tegengeluid. Die vind ik en dat is fijn. Mensen die als tegenreactie chocoladerepen gaan brengen naar het AZC. Daar knapt toch iedereen een beetje van op. Verder lees ik dat wij met meer zijn. En dat geeft hoop. De liefde voor de medemens vind ik terug in vele berichten. Ik doe graag mee met compenseren in strijd voor vrede en vrijheid.

Nog een keer - Tot wie wij zijn - Nog een keer

Na het zien van de voorstelling 'Tot wie wij zijn' van Joost Oomen, twee weken terug in theater De Kampanje in Den Helder, wilde ik het direct nog een keer zien. Meteen opgezocht dat hij 8 mei in de Vest in Alkmaar speelt. Steeds twijfelde ik of ik op een latere datum wilde gaan. Geïnspireerd door mijn vroege verjaardagscadeau appte ik Astrid en ja we gingen. Het werd haar verjaardagscadeau. Weer geraakt, geroerd en geïnspireerd door Joost Oomen zijn voorstelling. Zo veelzijdig en zo goed knoopt hij de voorstelling in elkaar en het leven van kiezen voor kunst in je oren. Ik ben fan.
Overdag deed ik maar weer aan nieten en gieten. Even op de foto gezet dat ik altijd gebruik wat er voor handen is. Om de genaaide pissebed in het midden van het ronde frame te krijgen zet ik vier streepjes. Voor de afstand gebruik ik het deksel van het krijtpotlood en ik vond de wolk die toen langskwam leuk en ook de bloemen in het Bolwerk, achter het theater.

Crimineel goed cadeau

Alvast voor mijn verjaardag kreeg ik een concert van Fun lovin' criminals van Floortje cadeau. Al dagen luisterde ik naar de muziek en ging lekker terug in de tijd, terug naar de jaren 90. Het zijn inmiddels ook oude mukiek boefjes. Terwijl er toch echt een grote projectie 'Stilte tijdens de show a.u.b.' op de muur stond deden de bandleden dat dus niet. Ze speelde keihard door hun show heen. Ze heten niet voor niets Fun lovin' criminals. Het zijn dan dus eigenlijk bendeleden.
Opvallend was dat het leek of ze muzikanten te kort kwamen. De zanger toetste en toeterde gelijktijdig met het zingen. Knap lastig, maar Brian Leiser deed het met verve. Een feest der herkenning toen ze de oude hits speelden. Daarmee zette ze Podium Victorie op z'n kop. Een goed vroeg verjaardagscadeau.