Kip en een olifant

Door mijn grappige hoofd zie ik overal olifanten, zo ook in de wolken. Met mijn hoofd in de wolken liep ik wederom een olifant tegen het lijf.
Twee kippen uit mijn serie Rare vogels streek ik glad, plette het onder een stapel boeken en plakte er karton achter. Klaar om er uit te kukelen.

Helder, er zijn bergen

Gisteren trok de mist op. Vandaag heeft het gevroren, is het windstil en helemaal helder. Ineens zie ik in de verte en overal waar ik kijk besneeuwde bergtoppen. Ik ben op vakantie. Wandel langs het meer en meer doe ik niet. Och ja, ik kijk en zie van alles. Een witte boom of een boom die mooi het witte licht vangt en op de muur met mos zie ik een eekhoorn.

Ze laat de sporen na

Drieëndertig jaar terug lukte het haar dan toch, om te stoppen met leven. Toen snapte ik het, dat het beter was, klaar met de pogingen. Nu doet het meer verdriet dan ooit. Misschien wel door de worsteling bij jonge meisjes en vrouwen, waar ik nu weer vaker over hoor en lees. Brenda was kort mijn vriendin, als je het vergelijkt met de tijd die nu voorbij is. Het waren wel belangrijke jaren, vanaf de brugklas zaten we bij elkaar in de klas en werden we al snel vriendinnen. Ze was mijn beste vriendin op de middelbare. Ik herinner me de slimme, grappige en vrolijke kant, de angstige, bange en onzekere kant nam het over. Ik vind het nu stom. Ze zou nu ongeveer zo oud zijn als Hannie was, haar moeder, toen ik haar leerde kennen. Een prachtige vrouw was ze geweest. In mijn hoofd is ze jong en levend. Misschien daarom ook wel dat het me nu verdrietig maakt. Dat ik (wel) oud word.
Ik werk aan een ekster, ik ben dol op verhalen, sprookjes en extra (verzonnen) betekenis. De ekster staat voor nogal wat symbool. Ook symbool over de verbinding tussen hemel en aarde. In de aarde geloof ik, hemel niet, want dat is voor de boontjes, daar val ik niet onder. Dus ben ik er principieel tegen. Ik vind dat de ekster vandaag symbool staat voor verbinding twee leven en dood. Zo makkelijk regel ik dat. Ik verbind ook graag, zo ook de sporen op het strand. Die komen goed van pas in mijn verhaal. Over zand geschreven. Ik zag ook nog een soort landkaart-dierfiguur op het strand.

De zee is een toverbal

Ongelofelijk hoeveel kleur er te zien is aan zee. De wolken, het strand, de zee en de duinen lijken wel een toverbal. Ik kan niet stoppen met omhoog kijken. Het moet wel, ik loop vlak voor de strandopgang nog een paar keer heen en weer, om de tijd op het strand nog tot het uiterste te rekken, maar moet terug voor de online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Fijn was het, aan zee en de workhop.

Zand duinen

Wandelen en op verzoek werken uit mijn serie Rare vogels maken voor galerie Arta casa, in de Kerkstraat Amsterdam. Ik zie echt zo vaak ergens een gezicht in. Zo ook bij deze ijsvogel. Ik een gezicht met baard.

Zand en water

Eigenlijk ben ik een kleuter. Zo gedraag ik me graag. Doe niet zo kinderachtig is een compliment. Ik kijk graag naar licht, zand en water. In mijn fantasie zag ik een paard in het patroon van het zeewater en zand, in galop, met wapperende manen.
In mijn atelier ben ik een meeuw uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid, van papier en textiel aan het maken.

Rode kool en zwarte ooievaar

Het woord van vandaag van Inktober is Shredded. Ik hou van doorgesneden groente. Omdat het nu kolencampagne is koos ik er voor om gesneden rode kool om te tekenen. Eerst stempelde ik de doormidden gesneden kool in mijn tekenboek. Daarna tekenende ik stukjes en kwam niet meer van dat gezicht af wat ik in de tekening zag. I see faces. Pip dacht dat het zou helpen als ze op mijn tekening een tukje ging doen.
In mijn atelier maakte ik het werk met een zwarte ooievaar, uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid, af.
In mijn pauze deed ik een strandwandeling, donkere wolken met een streep licht aan de horizon.

Ik ben een vogelspotter

Ze zijn overal, dat vind ik ook altijd zo leuk. Waar je ook bent, er is altijd wel een vogel te zien of te horen. Ik zie ze zelfs als ze er niet zijn. Zoals vanavond in het Kooibosch, gewoon via mijn hersenen. Een boomstronk met knalgele schimmel, en ik zie er een vogel in. Wil je zelf ook vogels spotten? Dat kan heel eenvoudig in de Kerkstraat, Amsterdam. De flamingo en het roodborstje zijn te koop bij Artacasa.

Tulpen oren

De bos tulpen die ik vorige week kreeg beginnen nu flink hun bloembladeren te verliezen, heel dramatisch en fotogeniek. Vanwege de paasdagen, of vanwege mijn hoofd, kan ook, zie ik er de oren van een haas in, de oren van een paashaas. Grappig genoeg zag ik dit weekend best veel mensen met 'verkleed' oren rondlopen. Ik ben bezig met werk uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid.

Rare radio

Werken, wandelen, workshop van Mariëtte Ciggar en 's avonds te horen op de radio. Karin van Bodegom belde tijdens de uitzending, van haar radioprogramma Kunst compleet, om over de expositie in Galerie De Kapberg, in Egmond aan den Hoef te praten. Heel aardig die aandacht van RTV80 voor de expositie van Suzanne van Baarsen, Max Hofer en mij.
Drie werken uit mijn serie Rare vogels gemaakt, geplet en op karton geplakt. Weer zie ik een gezicht in één van de lijven van de vogels.

Werk en waaien

Uitwaaien, hoofd leegmaken. Das soms fijn. Soms wil ik juist inspiratie, soms wat ruimte. Ik kwam het strand op en zag direct dat ook de leeuw zin had om z'n kop leeg te waaien. Met een tevreden blik en wapperende manen stond die daar met de kop in de wind. Ik zag het in het zand.
Verder aan het werk voor expositie in Galerie De Kapberg, Egmond aan den Hoef. Over twee weken en drie dagen is de start. Eind van de middag weer een fijne online workshop art journal tekenen van Mariëtte Ciggaar.

Om Vrolik van te worden

Vandaag waren Teun, Mars en ik in Museum Vrolik in het AMC Amsterdam. Een museum met een collectie van menselijke en dierlijke anatomische preparaten. Er zijn skeletten en er staat van alles op sterk water. Teun studeert voor operatie assistent en wij kenden het museum nog van toen we op de academie zaten en er wel eens tekenles kregen. Of geschiedenisles. Of wat voor les dan ook. We kwamen er wel eens toen we nog op de academie zaten.
Als kind in Artis was ik altijd al onder de indruk van zo'n soort collectie. Die toen ergens boven bij het aquarium stond. Volgens mij als je de trap op kwam, dan stond daar een enorme kast met anatomische preparaten en skeletten. Vond ik eigenlijk mooier dan de dieren in een kooi. Wat me er in trok weet ik niet. Maakt ook niet uit, toch. Ik keek omhoog naar al die dieren. Volgens mij stonden er ook nog opgezette dieren tussen. Ook zo mooi. Ook hier zie ik ze liever levend. Maar, dat geldt niet voor alle dieren. Ik weet nog van een omhoog springende krokodil. Wowww, toen was het hekje bij de krokodillen nog heel laag. Ik neem aan dat dit nu anders is. Ben er al jaren niet geweest. Iemand hing over dat hekje om een foto van de krokodillen te maken. Zo'n mazzel had die persoon. In een fractie van een seconde kwam de krokodil omhoog en hapte maar net mis. Dat was ook indrukwekkend. Goed. Genoten van het museum. De skeletten en potten zijn prachtig uitgelicht een juwelier is er niks bij. Het leek wel te gaan om diamant. Het is ook waardevol als goud. In het museum zag ik dat het maken van foto's niet mocht. Op de gang zag ik dat niet. Dus daar maakte ik er een paar. Ik ben ook zo dol op glazen atributten. Doet me denken aan de biologie- en scheikunde lessen van de middelbare school.
Thuis nog even mijn atelier in. Maak ik een foto van het werk. Zie ik in de schaduw / reflectie van m'n theeglas een apenkop. Tja, waar je mee om gaat, of wat je ziet, daar word je mee besmet.

De putter, Wasbar en de haai

Bezig met The Artist's Way, nog eens. Deed het zo'n twaalf jaar terug ook. Of veertien jaar terug. Dat kan beter. Qua tijd en zeven jaar cyclus. Ik ben wel dol op cirkels, rituelen (van een ander, meer als beschouwer het mee te maken) en gewoontes. Net op of na het weggaan bij RTL. Toen wilde ik een creatiever leven. De afgelopen maanden adviseer ik het iedereen om mij heen. Toen ging er een lichtje branden. Ik heb er zelf weer behoefte aan. Dus bestelde het boek weer en begon. Nu week drie. Ik weet niet of er iets verandert, wel zie ik haaien op mijn pad. Het pad naar zee wel te verstaan. Ook tepels zoals die van een hond die zoogt en olifanten. Olifanten zie ik dagelijks en overal, in.
Ik kreeg een verzoek om een putter / distelvink uit mijn serie Rare vogels, één van mijn lievelingsvogels. Dus maakte ik er nog wat nieuwe bij. Zoals deze. En weer een fijne tekenles gekregen van Mariëtte Ciggaar. Een heel toepasselijke. Ik tekende onder andere Wasbar. Een leuk concept winkel. Je kunt er je was doen. Maar ook naar de kapper, krant lezen en of een kop koffie drinken. Een fantastisch concept vind ik.

Koffie, keramiek en cake

Voor twee verzoeken ben ik bekers aan het gieten. Dat gaat prima buiten. Buuf Ank komt morgen met de Vrouwen van Nu. Als traktatie voor bij de koffie morgen, voor de dames, bakt ze koek. Nu bracht Ank cake. Voor ons. Mazzel dat ik alleen ben. Eet ik heel de dag cake. Drie dagen achter elkaar denk ik. Hmmmm. Echt de meest verrukkelijkste cake ooit, ook dat nog. Natuurlijk zie ik een uil in de afgesneden plak. I see faces. Speciaal voor de twee groepen die morgen komen heb ik door heel het huis een expositie met mijn werk ingericht.
Het valt me de laatste dagen op dat mijn eten er vaak uitziet als een gebakje of een cadeau. Dus zet ik het maar op de foto. Lichtpuntjes aan mezelf geven.

Giraf gezicht

Het is me weer gelukt. Ik zie een kop van een giraf het lijf van de groenling die ik maakte. Daarna heb ik het wel verprutst. Want ik wilde er van af. Van die kop in mijn hoofd. Morgen nog maar wat werken aan dat werk. Of afkeuren.

Kikker en de varkenspest

Het schijnt met je soort van hersenen te maken te hebben of je het ziet of niet. Ik heb ze, dat soort. Ik zie ze overal, gezichten. Zo ook in mijn werk. Heel vaak zie ik in het werk uit mijn serie Rare vogel een olifant of ander dier. Best raar. Vraagt de serie natuurlijk ook om. Vandaag naaide ik een pestvogel en ja hoor precies bij deze zie ik een varkenskop. Heel wat stiksels gingen er nog overheen. Het eindresultaat laat ik na het persen tussen een stapel boeken zien.
De ijsvogel die ik maakte heb ik poten gegeven van een kraanvogel, althans daarop geïnspireerd. Waarom lijken die dan op de poten van een kikker? En die loopt helemaal niet zo. Gek. Oh nee raar.