Slappe lach

Dussssss alle soorten zakken .... van mannen. Ik sta te grinneken, of eigenlijk keihard te lachen bij de kassa van de Vomar. Vandaag is het Uitmarkt in Schagen en ik erheen voor de prijsuitreiking van KCARS cultuur stimuleringsprijs en voor het concert van Halina Retico in de Grote kerk. Tussendoor even boodschappen doen. Oh, en oef ik lig nog steeds plat van het lachen. Wachten bij de kassa was nog nooit zo leuk.

Met feministische vrienden op schoolreis

Vanmiddag was ik bij de jubileum voorstelling van de Neven. Jos van Venrooij heeft naast dat hij huisvader is veel neven activiteiten. Waaronder liedjes schrijven en zingen. We gingen samen als schoolreis ouders naar Uffelte. Het was september 2007. Even twee foto's uit het fotoboek toegevoegd. Ik maakte tijdens de schoolreis een video-verslag. En iedereen ging verkleed. Ik droeg niet zomaar een witte jurk, ik was een wit wief. In Uffelte ontstond een band tussen Maarten en Jos. Ook tussen Jos en mij. We hebben zelfs een heel jaar elke woensdag gewerkt aan animatiefilmpjes onder de naam Poëzinema. Dat was een bijzondere samenwerking. Jos kan dat goed, samenwerkingen opzoeken en warm houden. Zo ook met Maarten Overtoom.
Tijdens de bonte avond op die eerste schoolreis van ons deden de ouders ook een optreden. Een lied van Jos. Een soort van vrouwen tegen de mannen optreden. Uit boosheid, anders willen zijn en anders willen doen was ik kamp man. Mijn verzet tegen het aanrecht.
In een vol Scagon theater, van Markt 18 Schagen, vierden de Neven hun meerderjarigheid. Liedjes over tijd, liefde, kinderen, geluk, verlies en hoe erg het is om ongelukkig te zijn. Laat ik het daar mee oneens zijn. Dat iedereen geluk zoekt. Nee, ik niet. Eigenlijk hang ik er altijd wel lekker in, in dat imperfectie, dat miserabele gevoel van niets kunnen en alles kwijtraken. Alles en iedereen stom vinden. De blues horen, en de blues in me kwam op. Blauw, en dat terwijl ik zo lekker in een rode periode zit. De garen die ik gebruik zijn rood en de inhaal online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar deed ik ook in het rood. Rood van rauw vlees. Al was het vlees van de dode aangespoelde bruinvis, vanmorgen, niet rood. Ook niet bruin. Het was wit. Het leven in mijn hoofd is een toverbal. Wat muziek toch met je stemming kan doen.

Ze laat de sporen na

Drieëndertig jaar terug lukte het haar dan toch, om te stoppen met leven. Toen snapte ik het, dat het beter was, klaar met de pogingen. Nu doet het meer verdriet dan ooit. Misschien wel door de worsteling bij jonge meisjes en vrouwen, waar ik nu weer vaker over hoor en lees. Brenda was kort mijn vriendin, als je het vergelijkt met de tijd die nu voorbij is. Het waren wel belangrijke jaren, vanaf de brugklas zaten we bij elkaar in de klas en werden we al snel vriendinnen. Ze was mijn beste vriendin op de middelbare. Ik herinner me de slimme, grappige en vrolijke kant, de angstige, bange en onzekere kant nam het over. Ik vind het nu stom. Ze zou nu ongeveer zo oud zijn als Hannie was, haar moeder, toen ik haar leerde kennen. Een prachtige vrouw was ze geweest. In mijn hoofd is ze jong en levend. Misschien daarom ook wel dat het me nu verdrietig maakt. Dat ik (wel) oud word.
Ik werk aan een ekster, ik ben dol op verhalen, sprookjes en extra (verzonnen) betekenis. De ekster staat voor nogal wat symbool. Ook symbool over de verbinding tussen hemel en aarde. In de aarde geloof ik, hemel niet, want dat is voor de boontjes, daar val ik niet onder. Dus ben ik er principieel tegen. Ik vind dat de ekster vandaag symbool staat voor verbinding twee leven en dood. Zo makkelijk regel ik dat. Ik verbind ook graag, zo ook de sporen op het strand. Die komen goed van pas in mijn verhaal. Over zand geschreven. Ik zag ook nog een soort landkaart-dierfiguur op het strand.

Een tiende deel uitpakken

Vandaag ben ik begonnen met een vierdaagse grafiek seminar in het Grafisch Atelier Alkmaar. Een cadeau, aan mezelf, die mede mogelijk gemaakt is door de stimuleringsprijs van KCARS die ik in september won. De eerste dag was super. We gingen steendrukken. Omdat ik vorig weekend een ekster had getekend tekende ik de jonge ekster vandaag opnieuw, maar dan op steen. Daarna een heel proces met aan het einde fabriekje spelen. We mochten ons werk gaan afdrukken. Wat een geluk! Ik ben dol op herhaling. Ik heb gewoon tien afdrukken gemaakt.
De nieuwe expositie in Grafisch Atelier van werk van Carola Rombouts is trouwens een aanrader. Dat oranje in haar werk, zo mooi. Ik had bijna de ekster in oranje afgedrukt, zo beïnvloed was ik geraakt. Prachtig.
Het woord van Inktober van vandaag is Award. Het is de laatste dag van oktober, dus de laatste tekening van Inktober. Na wat onderzoek kon ik niets zinnigs bedenken, ja Sifan Hassan stond als aantekening in mijn agenda, maar dat leek me veel te moeilijk. Ineens dacht ik aan een troostprijs, tja, waarom ook niet en zo kwam ik op de Poedelprijs. Ha! Super grappig toch.
Een mooie dag is het. Een afsluiting van een maand lang elke dag een tekening met inkt maken en vandaag begonnen met het grafiek seminar. Vier dagen, vier, vieren, daar ben ik ook al zo dol op.

Werk naar Kunstuitleen Alkmaar

Vijftien oktober was Brenda Looij, mijn vriendin van de middelbare school, jarig. In 1992 maakte ze er een einde aan. Jaren aan strijd gingen daar aan vooraf. Vanmiddag haalden Astrid en ik fijne herinneringen op in het café: Afgebrande verjaardagskaarsjes stiekem de slagroomtaart in duwen en die daarna aansnijden en uitdelen. Naar de serie North and South kijken, toen er heel even een tv in hun huis was. Meestal was die er niet, want er werd in de woonkamer gedanst. Er was ook veel ruimte. Ze hadden een lichte, ruime en witte woonkamer. Toen ik daar voor het eerst was geweest kwam ik thuis met het idee dat we dat bij ons ook moesten doen. Mijn moeder noemt het nog wel eens op. Het ging overigens niet door. Misschien daarom is het sinds ik op mezelf woon ook ruim en licht, met zonder vitrage voor de ramen. In 1986 werd door Brenda en mij bij ons thuis het liedje van The Communards, met Sarah Jane Morris - "Don't Leave Me This Way" honderd keer meegezongen en op een cassettebandje opgenomen. Wat vond ik Sarah Jane Morris toch stoer. Haar kleding, manier van bewegen, maar vooral die volle lage stem die uit die grote rode mond kwam, maakte dat ik haar wilde zijn.
We deden ons best, As en ik, om er blij mee om te gaan. Toch even die tranen en het verdriet, dat gaat nooit weg. Wel minder, nooit weg.
Vanmiddag mocht ik nieuw werk naar de Kunstuitleen Alkmaar brengen. Heel veel Rare vogels, vijf werken uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid en voor in de zak van Sinterklaas heb ik tetraprints gebracht. Althans dat is mijn associatie. Ik heb de prints op een karton genaaid, zoals de kleding van Barbie vroeger op een karton zaten vastgemaakt. Eigenlijk vond ik dat het mooiste van het cadeau, hoe alle onderdelen, schoenen, tasjes, sokken of wat dan ook op een karton waren bevestigd met een (ijzer)draad. Dus eigenlijk de achterkant van de verpakking, daar maakte je me blij mee.
Omdat ik er toch was bezocht ik nog een keer de expositie van Himmelsbach in de expositieruimte van de Kunstuitleen. Twee series zijn er te zien waaronder zeventig houtgesneden portretten, Een Papieren Monument voor de Papierenlozen.
Het woord van vandaag van Inktober is Ragged. Ik wist het niet heel goed. Dus het werd mijn oude saxofoonkoffer weer. Want die is eigenlijk wel geschikt om bij dat woord te passen, gerafeld, gehavend, rafelige randjes. Het geluid uit mij Conn uit 1913 klonk eigenlijk ook altijd het mooist als het wat rafelig klonk.

Bloeiende tijden

Aan het genieten van de KCARS stimuleringsprijs die ik zondag won. Op de keukentafel staat een joekel van een bos bloemen als herinnering van het winnen. Mijn telefoon staat niet stil en internet stroomt over van mooie, en lieve berichten aan mij. In mijn atelier strijk ik mijn werk met pissebedden en de tuin staat nog steeds te bloeien, zelfs met nieuwe bloemknoppen.

Gewonnen! KCARS Stimuleringsprijs

Ik heb hem! riep ik naar mijn moeder die in het publiek stond. Ben blij en ontroerd.
Vanmorgen deed ik een strandwandeling om mijn hoofd wat te ontspannen. Keek naar de schelpen in de branding en vroeg me af hoeveel vier duizend eigenlijk is. Want de Stimuleringsprijs van KCARS is vier duizend euro. Mijn lievelingsnummer is vier. Twee keer vier is vieren.
Ik liep nog wat in de wind en was klaar voor de prijsuitreiking. Via mijn ouders ging ik naar het Hoofdpodium van Uitmarkt Schagen.
Eerst werd het juryrapport door de vakjury voorzitter Marianne van Beek voorgelezen en daar was ik al door ontroerd. Wethouder voor cultuur Puck de Nijs riep na tromgeroffel mijn naam. Friso Teerink overhandigde mij de check en daarna kreeg ik van Puck de Nijs een joekel van een bos bloemen. Jubel, jubel. Felicitaties. Meteen door voor een video-interview voor Schagen Plus door Joop Luten en daarna even rust en genieten van harp concert van Indy Nieborg en Halina Retico in de Grote kerk van Schagen.
Mijn moeder had de bloemen mee naar huis genomen en toen ik ze ging halen had ik ineens enorm zin om net als zij vroeger bij de berk in de achtertuin op de foto te gaan. De knipselmap werd erbij gehaald en dat was ook zo leuk. Die oude krantenartikelen van mijn ouders terug te zien van de tijd dat ze wonnen met handboogschieten.
Marcel, Teun en ik topten de dag af bij strandpaviljoen Struin in Camperduin met een heerlijke maaltijd met knalrode zonsondergang en een wonderbaarlijke maansverduistering. Wat een mooie dag. Ontzettend blij met al die mensen die mij steunen.

Duo expositie op 5 & 6 juli

Samen met Inge Koetzier van Hooff mocht ik dit weekend exposeren in de aula van Oldskoel, in Burgerbrug. Het is een voormalige lagere school. Met vijf ateliers, is dat nu het kunst en cultuur centrum van gemeente Schagen. Met Inge exposeerde ik al eens vaker, zoals drie jaar terug in de expositie ruimte van Kunstuitleen Alkmaar.
Het werk van Inge is voor een deel onder water tijdens het snorkelen gemaakt. Het andere werk is daar op geïnspireerd. Mijn werk is geïnspireerd op de biologielessen op de middelbare school. Het gaat ook over liefde voor de natuur, water, ritmes, herhalingen en exacte vakken.

Trakteren

Wie jarig is trakteert. Ik werk tijdelijk en parttime bij Miniot in Schagen. Morgen jarig. Dus maakte ik vanavond bonbons van dadels, amandelmeel, kaneel, chocolade en walnoten. Natuurlijk veel te veel. Want daar ben ik dol op.

Goede zorg

Start de dag weer met een glas kleefkruidthee. Goed voor mezelf zorgen. Dat leert ziekte van een ander mij, in dit geval is de ander mijn pa.
De gezaaide wede meegenomen uit Friesland na workshop van Claudy Jongstra komt op. Claudia Busson, chef tuin, gaf als tip om de zaden apart te zaaien. Om ze goed te kunnen bestuderen. Dus in een bak gezaaid. Het voelt als een verlengstuk van de workshop die ik volgde. Verbonden gebleven door de wede.
Door de ziekte van mij pa is er veel contact met de familie. Zo hoor ik veel familieverhalen, ook nieuwe verhalen, of herhaal verhalen. Nieuwsgierig vraag ik weer eens hoe dat nou zat met mijn overgrootmoeder. Was zij fout in de oorlog? Wat deed ze precies. Mijn vader is in 1945 geboren. Hij heeft het NSB gedrag van zijn oma niet zelf meegemaakt. Er werd over gezwegen. Dus helaas is er naast een vage schaamte en nieuwsgierigheid bij mij niets meer te vertellen dan dat zij Duitse producten verkocht in haar winkel.
Op deze dag, 4 mei dodenherdenking, zou ik graag willen weten of het gevolg heeft gehad op de familie van mijn vader, op zijn leven en wellicht op ons leven. Als je zwijgt is het er dan niet? Om het een plek te geven stel ik me voor dat ze het deed om haar kinderen te kunnen voeden of zelfs haar familie te kunnen redden.

Doei Ellis

Dubbel, ik gebruik het om mijn leven te vereenvoudigen, of eigenlijk m'n beslissingen te vergemakkelijken. Wat een lang woord. Bestaat het eigenlijk wel? Niet kunnen kiezen, of niet willen kiezen. Hoe dan ook door te werken met dubbel valt het me ook meer op. Vandaag mag ik afscheid van Ellis nemen, op de verjaardag van Hannie. De moeder van Ellis en Brenda. De tiende van de tiende.
Ik brak twee naalden. Wat gek is. Want ik breek er nooit niet eens eentje. Vervang ze regelmatig. Werkt namelijk fijn, scherpe naalden. Het weer doet ook aan dubbel, regen en stralende zon. Mijn verdriet is ook dubbel, met het afscheid van Ellis neem ik weer een stukje meer afscheid van mijn vriendin Brenda Looij. Dat afscheid is al weer meer dan dertig jaar terug. De herinneringen vervagen en zelfs haar stem hoor ik niet meer helder in mijn hoofd.
Toen we ongeveer zestien jaar oud waren hebben we eens een bandje opgenomen met dat wij zongen op 'Don't leave me this way' (1986) van The Communards met Sarah James Morris en oww wat vond ik haar knap en stem prachtig laag. Maar niet te doen zo slecht als ik kon zingen. De kwaliteit van het zingen van Brenda weet ik niet meer, want tja, dat is wat je doet, alleen maar de focus op je eigen, slechte, zang. Wat zou ik dat cassettebandje toch graag terug willen vinden en luisteren. Ergens in al die verhuisdozen, die nu op onze nieuwe zolder staan, zit het. Het duurt nog wel een tijd voor ik daar aan toe ben.
Vandaag naai ik witte vlinders op tweedehands witte kussenslopen. Met vlekken. Imperfectie en verhalen, dat roert mij. Boeit mij. Vlekken van de geschiedenis, verleden. Vlinders en wit zijn verbonden met Brenda, Hannie en Ellis. En ruimte. Dansen in de lege woonkamer, een platenspeler in de boekenkast, niet van het aanrecht eten, want kat liep daar ook. Uitwaaien aan zee, dansen in de Lantaern, Piet Pann en de Boerderij, David Bowie, Parijs, New York, Schagen en Amsterdam en ook Ajax en Feijenoord onder dat meidendak.
Doei Ellis.

Opvliegen, landen en muziek

Vogels plezier overal. In Schagen en in Callantsoog.
Vanavond in Alkmaar zagen we de broers van 4B2M. Fijn concert in de tuin van Victorie, of het park van Karavaan. Een lekker optreden. Een goede combinatie. Werk en concertbezoek.

Zee van geluk

's Morgens in de achtertuin in Schagen heeft de klaproos nog een slaapmuts op. In Callantsoog groeit de rucola gewoon voor ons huis op straat. De muren worden mooi gestuct en in de duinen loopt een haas. Het is mooi.

Een rondje langs de velden

Voor mij lijkt en is het zo gewoon, de bollenvelden in bloei. Elke dag langs rijden en zien dat er weer meer kleur is ontstaan. Vanavond was het licht prachtig dus deed ik even een foto rondje langs de bollenvelden rond Schagen. Ik heb genoten.