Dik ingepakt ga ik m'n hoofd leeg wandelen. Het duurt even. Ik wandel eigenlijk te snel terug, want met de wind in de rug begonnen en denk dat ik spijt ga krijgen als ik te ver doorloop. Draai me om, stop nog even om mezelf gelijk te geven in een kwestie, om een foto te maken van een dode vis. Ik las eens ergens. Dat alleen een dode vis met de stroom mee gaat. Vond ik belangrijk om te onthouden, met mijn koppige, boze kop. Deze dode vis ligt stil op het strand. Heb ik nu gelijk of toch niet? Terwijl ik foto's schiet vliegt er een witte ballon met een plastic lint langs. Dat witte lint is echt slecht voor de natuur en mijn favoriete vogels. Ik stop m'n camera weg en doe een sprintje. De ballon vliegt harder richting het Noorden. Ik bekijk in de verte het vrolijke tavereel en geef er aan toe. Ik ren, de ballon vliegt. Dan zie ik de vaart van de ballon even verminderen en mijn kansen vergroten. Ik ga het pakken. Loop nog vele meters achter de ballon aan en dan ineens kan ik op het lint gaan staan.
Op de ballon staat een romantische tekst: " I love my grandma Gigi and grandad John" met een hart eronder.
Ik loop tegen de wind in terug. Het is gelukt. Mijn knoop is uit mijn hoofd. Met nieuwe inzichten loop ik het duin weer op. Halverwege zet ik snel een aantekening in mijn notities. Eigenlijk ben ik mezelf vergeten.
