De eerste klaproos

Vanmiddag ging ik een rondje fietsen en ineens moest ik op de rem. Een klaproos. De eerste van het jaar. Dat er nog maar veel mogen openklappen.

Veel geniet

Voor een installatie in de consistorie in de Grote Kerk ben ik honderd genaaide pissebedden op een rond frame van hout aan het nieten. Ik ben dol op kusjes en kruizen. Terwijl ik aan het nieten ben valt mij waarschijnlijk daarom ineens op dat de achterkanten van het werk allemaal een x, kus, of kruis krijgen. Soort van zegening. Gezegend met liefde. Owhw ... wat weet ik toch weinig van kerk-dingen. Vind het blijkbaar wel leuk om erover te schrijven, in een onwetendheid. Na het werk nog even langs de bollenvelden gefietst.

Zo kan ik het ook

Dat verhaal van dat Jezus over het water loopt, daar twijfelde ik altijd aan. Maar natuurlijk kan dat wel, als het bevroren is. Hij is gewoon voor deze gelegenheid van zijn kruis gestapt.
Dat is zomaar een gedachte die ik dan heb als ik dat kruis op het ijs zie liggen, tijdens mijn wandeling. Wandelen over water.

Haas, haas roodborstjes

Werk Rood (Roodborstjes) en zes kleine werken uit serie Rare vogels gebracht naar galerie Artacasa in de Kerkstraat Amsterdam. Fijn ontvangst, mijn werk is weer in goed gezelschap. In het werk Rood zitten allemaal lievelingsdingen in rood verwerkt. Gemaakt van tweedehands textiel en papier. Een rood kruis, roodborstjes, een met rode lak verzegelde brief (zo romantisch), waslabel met rode letters, bloedkoraal (van papier natuurlijk, vond ik als kind al zo prachtig), rood met witte stippen paddestoelen en een lieveheersbeestje.
Op de terugweg lino's met slapende haas afgegeven bij Pakje Kunst Alkmaar in de Bibliotheek centrum Alkmaar. Deze zijn speciaal voor het rijtje schoencadeaus.

Blauwe weelde

Ik kan heksen. Duizend emoties. Hoeveel zijn er eigenlijk? Ik had ze alle duizend. Woorden die door mijn hoofd gaan. Vandaag een workshop gevolgd bij Claudy Jongstra. Ik ben fan. Ik ben graag in haar omgeving en tegelijkertijd ook ongemakkelijk. Claudy is activist. Omdat ik altijd maar wat doe voelt haar sterke wil om de wereld te verbeteren als iets waar ik in tekort schiet. Dat ik ook zou moeten willen. Ik doe het wel, mini macro. Zij doet het maximaal. Claudy Jongstra trekt iedereen er met de haren bij. Ze verbindt. Dat merk je ook op deze workshop dag. Ze vraagt, zoekt, kijkt, gluurt, vangt en wint nieuwe energie. Nieuwe bronnen om de wereld bewuster, schoner en duurzamer te maken.
Ze gebruikt schapenwol en biologische planten als actiemodel. Kunst zet ze in om haar ideeën te verspreiden.
Duizend emoties omdat ik zo enorm enthousiast verlangde om naar Loads, haar bedrijf, studio, werkplaats, stagebedrijf, leslokaal en inspiratiebron te gaan. Sinds ik haar in 2018 voor het eerst zag op het ITGWO festival op Vlieland, wist ik het zeker. Ik wil iets voor haar doen. Helpen. Onderweg ernaartoe voelde ik me ook bevoorrecht. Vol verwachting veel te vroeg aangekomen luisterde ik naar de woorden over het verlies aan kennis over de natuur. De leegte van de producten in de supermarkt. De vervuiling van de zee. Heel verdrietig. Claudy hangt niet in verdriet. Ze leert hoe het anders kan. Op een natuurlijke manier. Doorgeven, verspreiden, verbinden, kennis vergaren en delen.
Na haar introductie mochten we aan de slag in haar atelier. Alles zelf beleven. Vol nieuwe verhalen en kennis ging ik terug naar huis. Rode konen van het natvilten, verven en kaarden. Een dag om serieus te nemen. Op naar meesterlijke hekserij. Al zijn de stappen piepklein. Ik neem ze bewust richting meer puur natuur.
Over puur natuur gesproken. Het vilt is nog nat. Buiten drogen. Al snel zat er een koolmees op, om wol te verzamelen.

Doorstikken

Ook bij twijfel gewoon doorwerken. Voor komende expositie in februari bij galerie Zône in Leiden ben ik aan het twijfelen. Doorwerken werkt voor mij het beste. Wandelen om de boel in beweging te krijgen en dan weer doorwerken achter mijn naaimachine in mijn atelier.

Kruis en makreel weet ik veel

Vis, kruis, wit en rode letters geborduurd in onhandige steken. Dat rood met wit, een paar letters geborduurd, waarschijnlijk vanwege de wasdienst in een zorgcentrum of bejaardentehuis. Ik ben er dol op. Het werk met kruis is een proces van jaren geweest. Steeds werkte ik er even aan en ging het aan de kant. Want over dit werk kwamen er nogal eens vragen en twijfels in mijn hoofd op. Past het, nog, wel in wat ik nu doe? Ik hou er van. Maar waarom. Ik ga er nog wat kleine dingen aan doen en dan opspannen en het is klaar. Het antwoord op dat waarom komt misschien ooit. Ik vind het mooi. Kruis en makreel, weet ik veel.

We maken een Keep van Jute

Voorbereidingen van gastlessen op de onderbouw van een basisschool. Zo veel zin in. Thema is kleding en we gaan, vanwege de tijd van het jaar, de zak van Sinterklaas veranderen tot kleding. We maken een keep van jute! Joepie!

Gouden tijden in mijn atelier en ook in onze tuin.

Bergen opslag ruimte

Mijn oude Mac is nogal traag. Helemaal vol. Dus tijd om gestructureerd op te slaan. Gezien de traagheid van het overzetten kan ik er iets naast doen. Knippen uit tweedehands prentenboeken. Lekker bergje nieuwe plaatjes voor mijn collages.

Lichtpuntjes dag twee

Al langere tijd ben ik me met mijn blog op de lichtpuntjes aan het concentreren. Gister zocht ik ze ook en vandaag ga ik er mee verder. Wel fijn dat de zon een beetje helpt.
Naast werken zijn we gaan opruimen en naar de vuilstort gereden. Daar zelfs in de file gestaan. Er waren zelfs verkeersregelaars aan het werk.
In mijn atelier had ik nog steeds een kleine worsteling met een nieuw werk, met kruis en vogel. Ik haal niet vaak werk uit, want ik hou wel van imperfectie. Toch ging de vogel in het rood onder het tornmes. Ik haalde een groot deel uit. Ik denk dat ik ga monoprinten op het kruis, zin in. Sinds kort ben ik op Facebook vrienden geworden met Wil Fritsma. Bij Wil deed ik jaren terug, in het Kant Museum in Limburg, een 'Experimentele textiel workshop' van twee of drie dagen. Dat was zeer inspirerend. Daar heb ik nog steeds stukjes stof van over. Zo ook op één van mijn favoriete werken, die met kruis. En juist die gebruik ik als inspiratie voor dit nieuwe werk met kruis.
Nieuw werk met minimale lijnen opgespannen. Zo blij dat ik tijdens mijn werkproces Marcel van zijn klus moest ophalen en dat ik bij thuiskomst zag dat het af was. Niet dat de kabouters aan het werk waren gegaan, nee zo minimaal vond ik hem prachtig. Deze drie werken, uil, spreeuw, kauw, zijn geïnspireerd op de spreeuw van 10x10cm, die ik nog even zelf hou. Hier de link naar die mooie spreeuw.
Ik deed vanwege het thuiswerken ook een binnenkijken filmpje. Die zet ik hier ook onder. Want als we toch thuis zitten, dan deel ik graag waar ik me zo'n beetje heel de dag in thuis voel, in mijn thuis atelier.

Op de kruising

Zo leuk! Weer een opdracht via het trekken van een kunstwerk van mij uit de automaat van Pakje Kunst. Ik ben blij met mijn deelname aan Pakje Kunst.
Ik maakte een lievelingshond.
Hoe werkt dat dan in mijn hoofd. Hoe ontstaat dit werk? De vraag was of ik een miniatuur kon maken. Ik direct enthousiast en vraag naar voorkeuren. Mag het een lievelingsdier zijn? Of iets met kruizen (ben ik ook dol op) Of een collage geïnspireerd op het werk van Jeroen Bosch?
Het lievelingsdier is een vuilnisbakkenras en kruizen spreken eigenlijk ook wel aan.
Ik weet al dat er een paar uitgescheurde pagina's met hele kleine afbeeldingen van honden op mijn werktafel liggen, nog van de Schijnen in 2020 actie. Ik pak de resten van de kruizen die ik maakte voor Pakje Kunst tijdens het Textiel Plus festival in de Brabanthallen in Den Bosch. En dan ineens weet ik het. Een vuilnisbakje, is een kruising. Dus ik maak ze beide. Ik hou van combineren en van dubbel.
Ik begin met het maken van de achtergrond, een kruis (of een kus). Zoek een aantal hondenplaatjes bij elkaar en knip ze, leg ze, verleg ze en dan is er een nieuw ras. Mijn eigen vuilnisbakkenras van papier. Een kruising, uhmm.. Een collage van een Basset Hound, Duitse Herder en een Welsh springer spaniël. Dit opgespannen op een houten frame van 5x5cm.

Ingezonden werk Textiel Plus wedstrijd

Dit is mijn ingezonden werk 'More than a view times I've changed' voor Textiel Plus wedstrijd 'Met hart en ziel: geef kleur aan je passie'.
Hieronder de bijbehorende tekst en de verkorte versie te lezen op het Textiel Plus festival en een fotoserie van het werkproces. Misschien leuk om te zien hoe de dingen bij mij ontstaan en veranderen tijdens het werkproces. Mijn werk ontstaat zonder plan. Ik begin gewoon.
De eerste dag dat ik aan het werk begon was 25 juni 2019 en de laatste, was de dag voor de deadline van de Textiel Plus wedstrijd 'Geef kleur aan je passie' 30 september.

"Als kind vond ik wit kant al mooi. Als tiener versierde ik de ligplanken van mijn kledingkast met gehaakt kant.

Zo ook het fijn en glanzend geborduurde bloemen op de witte kussenslopen op het bed van mijn ouders.

Sieraden in mijn geheugen.

Ik verzamel schoonheden, niet alleen voor in mijn hersenen, ook letterlijk als ik naar de kringloopwinkel ga.

Kopjes met bloemen, borduurwerk, wit kant, witte servetten en dan het liefst met een vlek.

Niet altijd om in mijn werk te gebruiken. Ook ter inspiratie om fijn in een hoekje in mijn atelier te liggen.

Mijn binnenste maakt werkelijk sprongetjes bij het zien van vlekken op textiel. Zo zag ik ooit een trouwjurk

met op de voorkant een chocoladevlek. Helemaal gelukkig maakt mij dat. Hoe ging dat op die bruiloft? Morste ze

een stuk van de bruidstaart? Snoepte ze stiekem haar lievelings-chocolade, werd betrapt en liet het pardoes vallen.

Nog meer geluk toen ik een nieuw idee had voor een kunst-installatie waarin ik kon de jurk gebruiken. Hij hing er

nog en ik kon de trouwjurk kopen.

Ik zoek schoonheid en wil het graag delen.

Ik hou van ritme, van rood, van vogels en van verhalen. Met name verhalen in de vorm van gebeurtenissen, die aan

tafel of die tijdens het borduren van het in de kringloopwinkel achtergelaten, borduurwerk. Zoveel uur werk,

zoveel emoties, zoveel verhalen zijn er in het werkproces voorbij gekomen. Daar hou ik van.

Ook onhandig geborduurde initialen, misschien door mannen die nooit eerder borduurde en vanwege een verzorgingshuis-

wasservice dat moeten doen met hun textiel, gaan mee naar huis en worden vaak verwerkt in mijn textielkunst.

Ik hou van vogels. Sinds ik een paar jaar geleden een zwerm distelvinken zag wil ik ze wel elke dag zien. Ook bij het

horen van dat gezellige putter pruttel geluid en het zien van de putter in het vooruitzicht maakt dat mijn binnenste

springt van geluk.

Al die kleine gelukjes die ik zie en opzoek in mijn dagelijks leven verwerk ik in mijn werk."

“More than a view times I’ve changed”

39 x 47 cm

2019

Materiaal:

Oud en gebruikt textiel, borduurwerk, servetten, kussensloop, bladzilver en een knoop

Ik verzamel schoonheden. Kopjes met bloemen, borduurwerk, wit kant, servetten en dan het liefst met een vlek. Mijn binnenste maakt blije sprongetjes bij het zien van vlekken op textiel.

Zo zag ik ooit een trouwjurk met op de voorkant een chocoladevlek. Hoe ging dat op die bruiloft? Morste ze een stuk van de bruidstaart? Snoepte ze stiekem haar lievelingschocolade, werd betrapt en liet het pardoes vallen?

Ik hou van sprookjes, wit, ritme en vogels. Van onhandig geborduurde initialen, misschien door mannen die nooit eerder hebben geborduurd en vanwege een was-service dat doen met hun textiel.

Bij het horen van een putter en het zien van de putter in het vooruitzicht maakt dat mijn binnenste springt van geluk.

Kleine gelukjes, in mijn dagelijks leven, verwerk ik in mijn werk.

Judith Koning