Maan, schaduw en kippen

Roodborstjes, uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid, lagen al een tijdje in mijn atelier om af gemaakt te worden. Vandaag gedaan, nu alleen nog op een frame spannen en nieten. Twee kippen in één lijn genaaid. Dus beginnen met naaien en niet meer stoppen. De maan voor de zon, ook soort van in één lijn. Want al is de maan veel kleiner dan de zon, toch kan de maan de zon verduisteren. Adrie van het Planetarium legt dat in een video heel helder uit. De maan is vierhonderd keer kleiner dan de zon. De zon staat vier honderd keer verder dan de maan.
Voor de verduistering stonden we eerst op ons balkon, liepen toch even naar zee. Want met z'n alle turen is wel zo speciaal.

Kunstkamers in Schoorl

Even langs galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Mijn muur installatie, met veertig oprolpissebedden genaaid op tweedehands zakdoeken, aan een vriendin laten zien. Samen vormen de zakdoeken met pissebed een geheel die een hele wand van mijn Kunstkamer nr4 beslaan. Vandaag viel mijn oog op een werk met pissebed en werd favoriet. Het is er eentje met soort van naïeve klaprozen met onder andere blauwe borduurgaren.
Samen deden we nog een rondje langs de vele Kunstkamers, op de foto's is een schilderij in blauw van Harold van Geerestein, initiatiefnemer, kok en kunstenaar van Klein Zwitserland. Voor mij nieuw is de kamer met werk van Anna Groot. Zij heeft ook, net als ik, een wand gevuld met losse kunstwerken die een connectie hebben. Deze zijn van klein formaat, zodat ze in een doosje van Pakje Kunst passen. Daar doet ze ook aan mee, ook al net als ik. Ik zie een verbinding.

Een Koosnaampje

Op sociale media zag ik een oproep langkomen met de vraag of er iemand, tijdens Koninsgdag/opening Badseizoen, vrijwillig in het pak van Callant'Koos wilde. Direct had ik daar zin in. Maar hoe kwam ik in contact? Via via contact-formulier gevonden. Maar voor Koos kon ik niet meer kiezen. Na vier jaar inwoner te zijn van Callantsoog vond ik dat ik best wat voor het dorp mocht doen. Dus geen Koos, dan koos ik voor verkeersregelaar tijdens de optocht.
Vanmorgen kwam ik bij het Dorpshuis aan en vroeg waar ik me kon melden. Bij die meneer, was het antwoord. Het was al een vrolijke boel, dat had ik wel direct door. Dus enthousiast meldde ik toch nog even dat ik eigenlijk in het pak wilde. Oh, wacht even.... Er was overleg. En ja hoor, daar kwam mijn buuf Barbara. Ik mocht in het pak.
Wat heb ik genoten van de ochtend in het pak van Callant'Koos. Ik zag geen bal, had het stikheet, het was bijna onmogelijk om met die grote dassen-poten te lopen, maar ohwwww ik had het naar mijn zin. Ik heb echt een afwijking. Hoe dan dat ik gelukkig word van zo'n pak aantrekken? Haha. Ik heb nog napret. Over 'na' geschreven. Na de optocht en het openen van het Badseizoen door de Burgemeester van gemeente Schagen, ging ik gewoon aan het werk bij Dorien in Sint Pancras. Om samen in haar werkruimte te werken. Van het oranje strandfeest in dassenpak naar textielwerkplaats voor oprolpissebedden. Het was me een genoegen. Alle dagen Koningsdag.

Groen, taart en wolken aan zee

Taart aan zee voor ontbijt voor mijn zus haar verjaardag. 's Middag levendige lezing over groen van Marianne Roodenburg in Kunstuitleen Alkmaar. 's Avonds nog een strandwandeling met wolken en vogels.

Trekkers en gala

Na het eten ging ik nog even naar het strand. In de verte bij strandpaviljoen De Stern stonden trekkers in een halve cirkel. Meteen stond ik aan. Trekkers zijn mijn favoriete vervoermiddel en dan ook nog eens op het strand. Een favoriete buiten plek. Het hoort bij mijn jeugd. De koolcampagne, paardrijden, hooi van het land halen, het trekkerrijbewijs van mijn zus, waar ik stikjaloers op was. Zij moest dat voor haar school halen. Zij wel. Dichterbij de Stern rook ik diesel, (alcoholvrij) bier en zag ik meiden in galajurken heen en weer rennen. Er werden foto's genomen en met trekkers en een brommer door het zand gereden. Daarna gingen ze naar binnen. Ik liep naar huis. Fijn dat ik er als toeschouwer een beetje van mocht meemaken. De laatste schooldag vieren met een dansje en met elkaar. Een mooie afsluiter van een begin.

Mars heeft mus in zijn naam

Mars is vandaag jarig en ik maakte als cadeau een uil en een mus (plus baby) op zijn nieuwe, tweedehands, trui. De uil is nagemaakt van een werk uit mijn serie Rare vogels en de mus, met baby mus op de rug, is van een kindertekening van Teun. Op tafel lag een A4'tje en daarop las ik Mars zijn volledige naam. Tot mijn vreugde zag ik dat hij mus in zijn naam heeft. Nooit geweten/beseft. Super leuk. Nu ga ik dus na duizend jaar dat ik hem ken als Marcel, Mars en Tinus Mus noemen. Kijken of hij daar naar wil luisteren.

Weer een joelende Flora

Flora, het werk van Pauline Eecen stond weer te joelen in de tuin van museum Kranenburgh in Bergen. Blij dat ik weer vier nieuwe werken uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid bij de museumwinkel en kunstuitleen mocht afgeven. De werken ontwikkelen zich van een eenvoudige lijntekening van naaigaren tot een meer ingevuld beeld.
Natuurlijk nog een rondje langs de exposities. Nog een keer genoten van de inspirerende exposities van Marit Törnqvist en Dirk Filarski.

Jarig bloemetje

Mijn moesje is vandaag jarig. Ze viert het niet. Dus ging ik gewoon op de koffie. Er was gewoon taart bij de koffie.
Jonaske kwam langs met een mooi wild boeket, ruikt verrukkelijk, en deed mee met de online tekenworkshop van Mariëtte Ciggaar. Dat was fijn.

Teun is jarig

Vandaag is onze dochter jarig. Vijfentwintig jaar terug is ze geboren. Meteen stapel verliefd, als dat kan op je eigen dochter. Zoveel liefde voor haar, alsof mijn liefde dertig jaar heeft gewacht tot Teun er was om al mijn liefde aan te geven.

Rustig zeewater

Voor mijn dagelijkse strandwandeling kijk ik even op waarneming.nl of de beloega in Callantsoog zwemt. Nee die zwemt meer Noordelijk vandaag. Het is te zien op het strand, geen kip, geen hond, geen mens. Het is ook heel koud met een snijdende wind, brrrr.
In mijn atelier ga ik verder aan mijn serie pissebedden. Ze zijn ineens gemaakt met rode garen. Ben ik ook dol op, rood op wit.
In de woonkamer vangen de kopjes van Mirjam Oosterbaan mooi het lage winterlicht en tussen de bladeren van de pannenkoekenplant zie ik de eerste bloemetjes verschijnen. Ook al doet de plant dat elk jaar, het blijft feestelijk.

Ja!!!! Ik heb de beloega gezien

Gelukt op dag vier, rond vier uur! Ik ben dol op vier. Al drie dagen was het mislukt om de beloega te zien. Ik had vandaag al een paar keer op de site waarneming.nl gekeken, nog geen meldingen. Trump zijn speech was online live te volgen. Ineens was ik dat aan het doen. Gruwelijke was het. Na een minuut of twintig dacht ik ineens weer aan de beloega. Hoe zou het daar mee gaan?
Ja hoor, twee meldingen, hier in Callantsoog. Trek m'n jas aan en spurt het duin over. Ik voelde de spanning. Waar dat vandaan kwam, geen idee. Ik wist het, ik ga het dier zien. Koos een grote enthousiaste groep vogelaars uit om bij te gaan staan, want ja samen zijn we sterk en ja! Met aanwijzingen en een verrekijker, die ik van de enthousiaste gast uit Ede mocht lenen, zag ik de walvis. Alles was mooi: de beloega, de mensen, de zee, de kou zelfs en het kopje thee met verse cake van buuf Mirjam. Ik stond tussen mensen uit Ede, Maastricht, Callantsoog en België. Met dank aan hun enthousiaste aanwijzingen zoals "links van de groene boei", "Tussen de twee boten in", "Laag aan de horizon", "Achter de tweede branding", die term was nieuw voor mij, maar ik snapte precies waar ik moest kijken. Het was perfect.
Ik moest er bijna van huilen. Dat kwam misschien ook door die enge speech van Trump. Een foto heb ik niet. Want ik heb weinig zoom. Maar aan zee met de mensen en de walvis voelde compleet, verbonden en onbeschrijvelijk mooi, daar in onze achtertuin aan zee.

Brood , zee en Rare vogels

Ontbijt met brood van Robèrt uit Oisterwijk. Gisteren was ik daar per toeval om de hoek. Na een nachtje in de buurt van Tilburg, vanwege blokfluit concert van Jonaske, zocht ik een bakker voor het ontbijt en zag dat ik nog geen honderd meter van de tv-bakker met de zachte g verwijderd was. Wat een geluk. Nam in het Proeflokaal een heerlijk ontbijt. Daarna door naar de winkel en met mijn shopper vol liep ik terug naar de auto.
Strandwandeling en bezoek aan mijn expositie in kunstkamer nr.4 bij galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Naast groot werk uit mijn nieuwe serie Heldentroost is er ook klein werk te zien. Een stuk of twintig miniaturen uit mijn serie Rare vogels zijn er ook.

Toerist in Den Haag

Met Teun in Den Haag. We bezoeken museum 1646 en eten warme stroopwafels. Het waait en dat maakt dat de wolken voorbij vliegen, met sneeuw, hagel en zonneschijn.

Laatste dag Ispra

Vandaag vlieg ik terug. Voor de laatste keer wandel ik, langs de appelboom, naar verse broodjes voor het ontbijt. Door Björn en Ynske word ik afgezet op het vliegveld en onderweg wandelen we langs een ander meer in de buurt van het vliegveld.
Teun haalt me op van Schiphol en rijden we naar Den Haag. Waar zij op kat Willem past.
De hoeveelheid vuurwerk is abnormaal. Zo lang en zo veel. Arme vogels. Het blijft ook fascinerend. Ik kan het niet ontkennen dat het me ook altijd opwind. Gelukkig weet ik hoe slim, sterk en vergevingsgezind vogels en andere wilde dieren zijn. Ik ben blij dat dit de laatste harde klap is.
Het contrast is groot. Vanmorgen was ik nog in een winterslapende omgeving langs het grote meer, Lago Maggiore, in een rustig dorp Ispra in Italië.

Langs het meer

Vandaag wandelen Björn, Ynske en ik op verschillende plekken langs het meer. Mysterieuze plekken, wonderlijke plekken, heilige plekken en touristische plekken. Daar valt ook zeker De onderwater kerststal van Laveno Mombello onder. We zijn er vandaag meerdere keren langsgekomen. Wonderlijk bedacht om een joekel van een kerststal in het water te laten zakken.

Kamer nr. 4

Bezoek aan galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Al vaker was ik er en nu keek ik met andere ogen. Ik mag er een ruimte/kamer gaan inrichten. Binnenkort is mijn werk er te zien. Hoe bijzonder ook, toen ik voor de tweede keer de ruimte bekeek viel mijn oog op het nummer van de ruimte: nr. 4. Mijn lievelingswoord. Vier, vieren.
Leuk om straks te exposeren met onder andere Willem Schotten, Inge Koetzier van Hooff, Ell Geeh, Marianne Duif, Konstantin Mindadze en Nosrat Mansouri (oud klasgenoot van de Rietveld academie).

Elf november is de dag...

Vanavond was het weer liedjes zingen voor een snoepje, Keuvelen met je keuvel noemen we dat. Het was bij ons rustig dit jaar. Dus onze voorraadkast ligt nu vol. Hmmm, ik blijf zingen voor die kast.
Verder vandaag nog wat poten van de meeuw zitten naaien, stukje wandelen aan zee en vanavond weer een online tekenles van Mariëtte Ciggaar. Ik doe enorm mijn best om Sophie Straat haar nummer Vrijheid, Gelijkheid, Zusterschap op nummer 1 te houden en te krijgen van alle hitlijsten. Vandaag tekende ik een deel van de songtekst. Super leuk toch om Sophie Straat hoog in de hitlijsten te zetten. Leve het kleine verzet.

Een tiende deel uitpakken

Vandaag ben ik begonnen met een vierdaagse grafiek seminar in het Grafisch Atelier Alkmaar. Een cadeau, aan mezelf, die mede mogelijk gemaakt is door de stimuleringsprijs van KCARS die ik in september won. De eerste dag was super. We gingen steendrukken. Omdat ik vorig weekend een ekster had getekend tekende ik de jonge ekster vandaag opnieuw, maar dan op steen. Daarna een heel proces met aan het einde fabriekje spelen. We mochten ons werk gaan afdrukken. Wat een geluk! Ik ben dol op herhaling. Ik heb gewoon tien afdrukken gemaakt.
De nieuwe expositie in Grafisch Atelier van werk van Carola Rombouts is trouwens een aanrader. Dat oranje in haar werk, zo mooi. Ik had bijna de ekster in oranje afgedrukt, zo beïnvloed was ik geraakt. Prachtig.
Het woord van Inktober van vandaag is Award. Het is de laatste dag van oktober, dus de laatste tekening van Inktober. Na wat onderzoek kon ik niets zinnigs bedenken, ja Sifan Hassan stond als aantekening in mijn agenda, maar dat leek me veel te moeilijk. Ineens dacht ik aan een troostprijs, tja, waarom ook niet en zo kwam ik op de Poedelprijs. Ha! Super grappig toch.
Een mooie dag is het. Een afsluiting van een maand lang elke dag een tekening met inkt maken en vandaag begonnen met het grafiek seminar. Vier dagen, vier, vieren, daar ben ik ook al zo dol op.

Ik hoor stemmen

Vanmorgen werd ik wakker met deze tekst in mijn hoofd, ik hoor stemmen. Het kan ook niet anders, want de afgelopen maanden hoor ik ook niets anders dan stemmen. De Tweede kamer verkiezingen van 29 oktober 2025 is vandaag. In de duinen hier in Callantsoog staan heel veel rozenbottels, van de Rimpelroos, en die worden momenteel druk bezocht door vinken, distelvinken/putters en groenlingen. Die hebben toch leuke stemmen. Heel gezellig vind ik het geluid dat ze maken. Logische keuze is dan ook om op de Partij voor de Dieren, de vrouw op nummer vijf op de lijst, te stemmen. Het liefst stem ik op nummer vier natuurlijk, dat heeft mijn voorkeur qua naam, over naam geschreven, natuurlijk stem ik ook graag op Christine Teunissen, want onze dochter haar naam is Teun. Dat heb ik meerdere keren gedaan. De Partij voor de Dieren staat in de peilingen op vier zetels, ik volg het advies op om meer vrouwen in de Tweede kamer te krijgen. Dus krijgt Debbie Mathijsen mijn stem.
Het woord van Inktober van vandaag is Lesson. De schoolposters in het biologielokaal hebben mij geïnspireerd om deze tekening te maken.

Lang zal ze jarig zijn

Moon was jarig in februari. Vandaag pakte ze haar cadeau uit. Omdat ze enorm fan is van het werk van Rosemin Hendriks kreeg ze een tekenworkshop in het atelier van Rosemin cadeau van mij. Eerst mochten we Rosemin en haar werk begin april al bezoeken tijdens kunstplatform Vouch. Nu gingen we naar haar atelier in Arhnem. De wekker ging vroeg. Een paar uurtjes in de auto, met een pan soep voor lunch op de achterbank, een goed idee van Monique, en daar was ze dan, Rosemin Hendriks in haar atelier. Drie uur lang mochten we Monique haar verjaardagscadeau uitpakken. Tekenen in het atelier van Rosemin. Het was fijn. We hebben genoten van de les, de soep, het atelier, de reis en van Rosemin Hendriks.
Het woord van Inktober van vandaag is Inferno/Vel vuur. Na wat onderzoek kwam ik op Jeanne D'arc uit. Zij werd immers, na valse veroordeling, op negentien jarige leeftijd door de brandstapel om het leven gebracht. Afschuwelijke Inferno. Sinds ik het verhaal van Jeanne D'arc ken is ze een inspiratiebron voor mij.