De zeespiegel

Ineens begreep ik het woord zeespiegel. Zie hoe mooi het licht en de wolken reflecteren in het natte zand bij de branding. Vandaag in de Kunstuitleen Alkmaar, geholpen met het inrichten van de nieuwe expositie 'Beestig'. 's Avonds mijn keramiekoven uitgeruimd. Voor zonsondergang deed ik nog een strandwandeling. Het moest. De wolken riepen me, kom naar buiten! Ik luisterde en het was een wolkenfeest. Naast het wandelen, kijken, foto's maken kwam het nieuws in gedachten langs. Woede, tegen het AZC, die ik op het nieuws zag. Wat doe ik met woede? Of angst? Van de week was ik woedend en voelde me in mijn kruis getast. Ik ging met vrienden praten. Ik zette muziek op en ging stofzuigen. Daarna was de woede omgezet in een schoon huis en krachtige energie. Die brachten inspirerende ideeën voor mijn nieuwe werk. Dat voelde als winst.
Wat doe ik als ik angst voel? Toen ik als twintiger voor studie alleen in Amsterdam woonde was ik wel eens bang, met name 's nachts voor geesten. Dan sloeg ik het dekbed over mijn hoofd en viel met een veilig gevoel in slaap. Verder heb ik nog vele andere angsten. Angst om te vallen, angst om te falen. Hoogtevrees, angst om dieren dood te rijden, angst om stom, dom, verrader, verklikker, slappeling, onbetrouwbaar of lui en slecht te zijn. Een kleine opsomming als het gaat om mijn angst. Nu is daar een nieuwe angst bij gekomen. Angst voor extreem geweld in mijn omgeving, extreem geweld tegen onze en mijn democratie, vrije mensen, hulpverleners en strijders voor ons vrije land. Ik ben ongerust. Ik ben bang. In mijn angst zoek ik tegengeluid. Die vind ik en dat is fijn. Mensen die als tegenreactie chocoladerepen gaan brengen naar het AZC. Daar knapt toch iedereen een beetje van op. Verder lees ik dat wij met meer zijn. En dat geeft hoop. De liefde voor de medemens vind ik terug in vele berichten. Ik doe graag mee met compenseren in strijd voor vrede en vrijheid.