To taal paniek

Vrijdag is hier, in Callantsoog, op het strand Kunstroute Zijpe geopend. Vanmorgen ging ik even kijken bij een aantal strandtenten. Er is ook door kunstenaars gewerkt op basisscholen en ik wilde dat ik nog steeds zelf 11 of 12 was. Zo veel onbezorgder was mijn belevingswereld. Beetje naar school, in het weekend en op woensdagmiddag naar een knutselclub. In de zomer elk weekend weg met de caravan, mijn ouders gingen dan wedstrijden handboogschieten en ik ging dan knutselen bij Bep in de caravan, met de honden wandelen of met de kinderen naar het zwembad.
En ik was veel alleen, sprak weinig, aaide en verzorgde graag dieren. Stoepranden met de buurmeisjes. Schommelen en madeliefjes zoeken om er een ketting van te maken. Ik maakte of zat in mijn fantasievolle hoofd. Dat was het, ik. Meer niet.
Al die verlangens kreeg ik bij het zien van de kindertekeningen op het strand. Nu is het anders. Maken omdat ik het wil, dat doe ik nog steeds. Maar maken met vergaderingen, overleggen, spreken over mijn werk en tentoonstelling dat is er bijgekomen. En dat is stom. Heel erg stom. Ik ben voor buutvrij. Sowieso vrij. Wat was ik vrij. Een vrij kind. In een vrij land, in een vrij Europa, in mijn ogen in een vrije wereld.
Vanavond weer online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. In de les alle vrijheid om de opdracht te interpreteren zoals ik wil, en wat zit er mij dan in de weg? Taal. Door die vrijheid van kind ik heb ik de lessen Nederlands gemist. De verhalen speelden zich af in mijn hoofd. Daar heb ik dan nu last van. Direct paniek wanneer er woorden worden geroepen als: werkwoord. Help. Werk me hier weg!