Fluitend de dag door

In Oisterwijk heb ik overnacht. Dit vanwege het JXL blokfluitconcert van Jonaske. Het was prachtig, in alles. Jonaske is heel ziek als gevolg van baarmoederhalskanker en hoe zij dit proces doet vind ik bewonderingswaardig, uniek en leerzaam. Zelf was ik zenuwachtig, zo een speciale gebeurtenis dat concert, op de rand van de dood. Want ja ze is ernstig ziek, link met interview met Jonaske. Misschien was de vreugde van vandaag het gevolg van de zenuwen en de ontroering van het concert van gisteren.
Omdat ik vlakbij Tilburg bleef slapen kon ik fijn naar mijn lievelingsmuseum, museum de Pont en naar het Textiel museum, op steenworp afstand van de Pont. Echt erg, ik was er nooit eerder geweest. Dus daar wilde ik ook eens heen.
Vanmorgen kijk ik op mijn telefoon voor een bakker voor het ontbijt. Blijk ik nog geen honderd meter van bakker Robèrt te zijn. Ik had geen idee. Wat een geluk. Had ik daar toch een onverwacht en verrukkelijk ontbijt.
Met mijn logeer-shopper vol eierkoeken, anijsbollen en broden van Robèrt loop ik naar mijn auto. Maar wat zie ik voor kunstwerk met keramiek boven mij? Is dat niet het Europees Keramisch Werkcentrum. Ja hoor! Nog meer toeval. Met m'n eierkoeken in de hand stap ik binnen. Wat wilde ik daar toch altijd graag voor een maand of drie werken. Vroeger zat het in Den Bosch. Een feest van herkenning. Na een gezellige ontmoeting borrelt het verlangen om er voor een bepaalde periode te kunnen werken weer op.
De Pont is altijd fijn, al waren er wel heel wat muren wit. Maar daar hou ik van en ik fantaseerde dat die plekken vrij zijn voor mijn werk. Ik zag de tentoonstelling van Hamza Halloubi en This youiiyou van Tino Sehgal, met live performance, dans. Die mij soort van uitnodigde om ook te dansen. Natuurlijk dacht ik dat. Ik waan mezelf graag als danser.
Mooi werk gezien van Giuseppe Penone en Thomas Schütte en gegrepen door de intrigerende video-installatie I See a Woman Crying van Rineke Dijkstra.
Door naar het Textiel museum. Zo zeg! Die machines en materialen! Totale inspiratie. Ook al zo'n fijne werkplek. Duizend foto's nam ik van de weefgetouwen. Plus ik zag werk van Regula Maria Müller, haar ken ik van galerie De Kapberg. Op de foto's is nog het werk van Karin van Dam en Manon van Kouswijk te zien. Gelukkig was de koffie en soep vies en de terugreis lang en langzaam, anders was ik gaan vliegen van de dopamine die ik vandaag opdeed in het zuiden.

Dutch Design Week geeft licht

Dag twee van ons bezoek aan Eindhoven. Mars en ik beginnen bij de afstudeertentoonstelling van de Design Academie Eindhoven. We zijn er iets voor openingstijd en het is als een popconcert. Er staat een lange rij voor de entree. Met z'n allen naar binnen is even wennen. Na een tijdje ben ik gewend en kan ik gaan kijken naar het werk. Wat een feest. Ik vind het mooi, betoverend, verlichtend, spiegelend, leerzaam, jong, fris en wil zelf zo terug naar de academie. De expositie gaat onder het gebouw verder. Ik loop achter wat mensen aan en zonder dat ik het door heb sta ik in een prachtige audiovisuele tentoonstelling. Pas later besef ik dat ze 'gewoon' de lichten van de parkeergarage uit hebben gedaan en dan is het ineens een expositieruimte. Knap gedaan.
Foto's onder andere van werk van: Abby (Shu Fan) Yang, Capucine Boury, Leto Keunen, Ysabel Rumkorf, Ethen Wu Ben Abda, Kimia Amir-Moazami en Guillermo Cárdenas.
We gaan via een aantal DDW-vlaggen, Philips museum, Emma District naar Strijp - S en Het Klokgebouw.
Op de terugweg stoppen we bij Victor zodat ik kan deelnemen aan de online tekenles van Mariëtte Ciggaar.
Het woord van Inktober is Blast, tekening geïnspireerd op de scheikunde lessen op de Middelbare school.

Pers, cake en Jan Mankes

De dag begon bij buuf Ank, zij is de dochter van de bakker, buurmeisje van mijn vader, nu van mij en een kennis van vroeger van het saxofoonspelen in Provadja Alkmaar. Waar ik in de jaren tachtig elke zaterdag bij Charley Nanlohy in zijn jazz workshop speelde. Verrukkelijke boterkoek had ik al eens bij haar mogen leren. Nu leerde ze me chipolata cake bakken, een recept geïnspireerd op een recept van haar vader.
Daarna gingen Mars en ik in Friesland een stevige etspers kopen en omdat we toch aan de overkant waren bezochten we de Jan Mankes expositie in museum Belvédère gewoon nog een keer. Want na het verlengen van de expositie was er nu de toegift. Een fijn inspirerende expositie. De expositie in de andere vleugel bezochten we ook nog een keer, met onder andere video-installaties van Nicolás Rupcich en Clint Baclawski. In de beeldentuin van het museum staat werk van Henk Visch.
Terug thuis was de cake bij Ank uit de oven gekomen en die moest geproefd. Verrukkelijk.

Spreeuwen euforie

Grauw, grijs en nat was het. Rond vijf uur brak de zon door. Tijd voor een wandeling. Na een wandeling langs het strand, waar ik wederom gouden bergen en schuimgebak in zee zag, liep ik via het Dorpsplein naar huis. Een enorme zwerm spreeuwen zag ik vliegen. Vreemd genoeg hoorde ik kauwen. Veel kauwen. Kan ook. Die zitten hier in de duinen ook veel. Nieuwsgierig ging ik achter de zwerm aan. Ja, wauwwwwwww, zo veel spreeuwen! Ze zochten een slaapplek in de bomen. Even een paar keer testen en toen gingen ze nog even verder zoeken.
Dat geluid van over vliegen das echt onbeschrijvelijk mooi. Geluk had ik dat ze het een aantal keren deden. Over mijn hoofd. Ook een geluid van vallende kledders poep. Ach, het was het meer dan waard was mijn gedachte. Maar één kleddertje zat er op mijn mouw. Geen punt. Wel voor een week gelukshormonen aangemaakt. Wat was dat mooi zeg.

Eén van de tien dagen spelen op de DDW

Met muziek zeg je het ook, spelen. Zo hoor ik mezelf vaak tegen Mars zeggen, als ik een muzikant op de tv zie, leuk, daar heb ik nog bij De Oktopedians van Herman de Wit in het Bimhuis mee gespeeld. Spelen doe je als volwassene gemakkelijk in de muziek. Ik ben er dol op. Fijn ook dat ik vandaag allemaal spelende volwassenen tegenkwam in Eindhoven en als toetje in Carré. Daar speelde Wende, zie je, ik schrijf het al weer, speelde. Dat is ook wat ze wil neerzetten met deze voorstelling Vrijplaats, een eigen plek om te spelen.
Ik zag het ook bij Atelier NL, zij doen het met klei. Dylan van Dael en Mick Thörig doen het met Pokka. Maartje Boer met de Knittomaton. Ton Zwerver speelt met poppen en biljartballen. Frits Achten inspireerde me met joekels van beelden van papier-maché. Mark Vrinzen speelt met lijnen en stenen. Véronique Driedonks heeft alleen al een speelse naam (ik lees drie ezels... tja das sowieso een sprookje op zich) maar ook inspireerde ze me weer met haar werk van papier. Harm en Elke hun werk en studio zijn jaloersmakend en inspirerend fijn. ARTeCHÓ speelt met AI Crypto Art, Bubble en Mais. Robin Beekman zet de kelder onder water en maakt nieuwe ruimtes van licht, een speelse en ook spannende show. Tot slot was het werk Fiera del Suono van een groep enthousiaste en jonge makers van Dropstuff media in de grote zaal van het Koelhuis echt heeeel koel. Een audio tour over de kermis. Alle zintuigen werden geprikkeld. Ik weet ook zeker dat ik op het eind van de audio tour suikerspinnen en donker rode wijnballen rook. Ik was echt op de ouderwetse kermis.
Van de kermis ging ik naar het circus, circus Carré. Voor Floortje haar verjaardag gaan we vanavond naar Wende haar show Vrijplaats. Linda bracht me van Eindhoven naar Carré Amsterdam. Wende speelt, danst, plaagt, vraagt, vertraagt, vermaakt, boeit en raakt. haar gast van vandaag was Roos Reebergen van Roosbeef, wat een feest. Ze zong en ik schoot vol. Samen met Wende en Nils zongen ze ook nog over het kunstenaar zijn. Wat anderen daar van vinden en zo. Heel grappig en speels zongen ze het. Carré staat ook voor vierkant. Nu is vier mijn favoriete woord. Twee keer vier is vieren. Mijn dag is rond.

Big Art

Big Art deed z'n naam eer aan en de expositie gaf mijn zondagmiddag kleur. Met werk van Koen Dudink, Adalbert Gans, Rutger de Vries, Jimi Kleinbruinink, Barbara Helmer, Esmee Seebregts, Lex Pott, Marja Kennis, Marjolijn Boterenbrood en Aletta Bos. Een inspirerend bezoek aan een oud, bijzonder inspirerend en groen bedrijventerrein.

Live concert Kovacs

Zo dat was fijn, een heus live concert. Kovacs zit met tussenpozen al een jaar in Palmela, bij André Amaro, in Portugal. Van daaruit gaf ze vanmiddag een concert. Dat er wel wat mis ging, mede door eenaantal dieren in en rond het bed in de slaapkamer, maakte het nog dichterbij. Heel persoonlijk gemaakt ook met verhaaltjes tussen de mooie muziek door en wat heeft ze toch een mooie stem.

Lichtpuntjes dag twee

Al langere tijd ben ik me met mijn blog op de lichtpuntjes aan het concentreren. Gister zocht ik ze ook en vandaag ga ik er mee verder. Wel fijn dat de zon een beetje helpt.
Naast werken zijn we gaan opruimen en naar de vuilstort gereden. Daar zelfs in de file gestaan. Er waren zelfs verkeersregelaars aan het werk.
In mijn atelier had ik nog steeds een kleine worsteling met een nieuw werk, met kruis en vogel. Ik haal niet vaak werk uit, want ik hou wel van imperfectie. Toch ging de vogel in het rood onder het tornmes. Ik haalde een groot deel uit. Ik denk dat ik ga monoprinten op het kruis, zin in. Sinds kort ben ik op Facebook vrienden geworden met Wil Fritsma. Bij Wil deed ik jaren terug, in het Kant Museum in Limburg, een 'Experimentele textiel workshop' van twee of drie dagen. Dat was zeer inspirerend. Daar heb ik nog steeds stukjes stof van over. Zo ook op één van mijn favoriete werken, die met kruis. En juist die gebruik ik als inspiratie voor dit nieuwe werk met kruis.
Nieuw werk met minimale lijnen opgespannen. Zo blij dat ik tijdens mijn werkproces Marcel van zijn klus moest ophalen en dat ik bij thuiskomst zag dat het af was. Niet dat de kabouters aan het werk waren gegaan, nee zo minimaal vond ik hem prachtig. Deze drie werken, uil, spreeuw, kauw, zijn geïnspireerd op de spreeuw van 10x10cm, die ik nog even zelf hou. Hier de link naar die mooie spreeuw.
Ik deed vanwege het thuiswerken ook een binnenkijken filmpje. Die zet ik hier ook onder. Want als we toch thuis zitten, dan deel ik graag waar ik me zo'n beetje heel de dag in thuis voel, in mijn thuis atelier.

Bijzonder Levenslicht

Bijzonder. Je moet wel lef hebben. Dat zei ik toen ik thuis kwam van het kunstwerk van Daan Roosegaarde, Levenslicht - Holocaust monument.
Ik was in m'n eentje. Beetje bang en rustig tegelijk. Dat kan. De ademhaling benam me evengoed ook mijn adem. Met m'n schoenen die wegzakte in het zompige gras stond ik onwennig op het verlaten terrein van het crematorium van Schagen.
De oma van mijn vader was fout in de oorlog. Geen idee waarom ik dit in de tekst zet. Het moest gezegd. Het is iets wat me zo af en toe bezig houdt. Zoals vanavond bij het monument 'Levenslicht'. Wat zou ik zelf doen? vraag ik me af. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Wie weet nog wel ergere dingen of juist hele liefdevolle. Heldhaftige lijkt mij niet. Maar ja, wat doet een kat in het nauw, vreemde sprongen maken. Misschien had de oma van mijn vader wel heel veel monden te voeden. Een grijs gebied.
Wat ook het levenslicht gaat zien vandaag is de Brexit. Daarom tekende ik de Engelse bull terriër op dag IX van mijn teken tiendaagse. Onze Moos, die tekende ik als eerste, je. Ik kon merken dat ik vaker vogels naai, dat is ook een soort tekenen met de naaimachine, dan dat ik honden stik. De vorm zat nog niet in mijn vingers. Bij het nestje en de andere bull terriër ging het al iets beter. Wat zijn ze leuk, die puppy's. Niet te vaak naar kijken. Voor ik het weet ga ik om en zit ik met een nieuwe pup in huis.