Het strand weer terug

Regen, kippevel, juveniel meeuw dood aan zee. De zee was weer een beetje van de mensen uit het dorp. Zo voelde het. Een leeg strand, regen, wind, geen toerist. Terug gegeven aan de dorpelingen. Opgegroeid aan zee, maar net niet zo dichtbij als waar ik nu woon. Ik zal nooit een dorpeling zijn. Ik zal er nooit bij horen. De zee, ik ken het goed. Ik herken het goed. Ik voel me er goed. Toch ben ik er niet thuis. Thuis ben ik nooit. Toch was het vandaag weer ons strand. Van ons samen.
Tegen wil en dank veel gewerkt achter de naaimachine. De pissebedden die ik afgelopen winter op oude zakdoeken naaide, stikte, borduurde, ik heb er nog geen favoriete term voor, in ieder geval heb ik een overbelasting op beide schouders van het naaien. Met name het draaien aan de knop om de naald naar beneden te zetten, fijn en voorzichtige stukjes en het trekken aan het textiel heeft pijn veroorzaakt.
Vanavond weer online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Tekenen met aantekeningen: twee grote ogen, neus beetje op links, rechter oor slap, linker oor ei, slanke hals, opgetrokken lip op rechts, streep, bruine neus, zwarte pupillen, bruine ogen, rose oor rechts. Haas: één oog, witte buik, drie strepen poten voeten, soort schoenlepel rechter oor, links heeft flapje, schouder links schaduw.

Roodborstje en wolken

Wolken, wat zijn ze weer mooi. Op de duinen kon ik vanmiddag allemaal plukken regenbui zien. Ik trok ook weinig kleding aan. Ik wilde wel weer eens kou en kippenvel ervaren. Kreeg ook nog een bui toen ik net aan zee was om te wandelen.
Het roodborstje maakte ik van papier uit tweedehands prentenboek, met naaigaren op een stukje ongebleekte katoen.

Roodborst naar Klein Zwitserland

Vanmiddag een aantal nieuwe werken gebracht naar galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Een nieuw roodborstje uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid. IJsvogels, tureluur, uilen en kippen uit mijn serie Rare vogels. Plus twee oprolpissebedden. Die hangen aan een draad en kunnen los gekocht worden. Anders dan de pissebedden van mijn wand-installatie, die veertig werken zijn samen één installatie.
Nog een rondje door het gebouw. Natuurlijk even kijken hoe het bij Marcel zijn expositie is, precies boven mijn Kunstkamer nr.4. Een fijne ruimte heeft hij.
Bij nog een aantal mooie kamers gaan kijken waaronder die van Willem Schotten. Fan van zijn werk, wat lijkt op de kijkkistjes van Joseph Cornell. Het werk op de foto met vissen is Afgehaakt, goeie titel, ik grinnik er ook een beetje om.

Kip kip kip kip

Omdat ik dus dat uit één lijn naaien zo leuk vind, gisteren weer eens deed bij kippen, maakte ik er gewoon nog een aantal. Kleine werken van 5,5cm x 9cm tweedehands papier en textiel uit mijn serie Rare vogels. Voor ik smolt heb ik vandaag, met de gordijnen dicht als een vorm van siësta, Zomergasten met Elmer / Merel Pauw als gast terug gekeken. Wat een koele gast. Ook zo niet koel en dat maakt haar nog meer koel. Door haar koelheid verdween de hitte bijna, echt zo niet. Dat deed de duik in zee rond half negen vanavond. De presentator Janine Abbring vind ik een perfecte zomergastvrouw. Nog twee weken terug te zien. Doe dat vooral. Door Merel Pauw ben ik soort van trots om raar te zijn. Das toch bijzonder. Of toch niet? Want doorsnee, dat past meestal niet bij mij.

Maan, schaduw en kippen

Roodborstjes, uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid, lagen al een tijdje in mijn atelier om af gemaakt te worden. Vandaag gedaan, nu alleen nog op een frame spannen en nieten. Twee kippen in één lijn genaaid. Dus beginnen met naaien en niet meer stoppen. De maan voor de zon, ook soort van in één lijn. Want al is de maan veel kleiner dan de zon, toch kan de maan de zon verduisteren. Adrie van het Planetarium legt dat in een video heel helder uit. De maan is vierhonderd keer kleiner dan de zon. De zon staat vier honderd keer verder dan de maan.
Voor de verduistering stonden we eerst op ons balkon, liepen toch even naar zee. Want met z'n alle turen is wel zo speciaal.

Het lichtjes over doen

Thuis doe ik de workshop van Baukje Duin, monoprinten met gelli plate, lichtjes over. Om de tips en trics in mijn vingers te krijgen. Na een aantal experimenten besef ik dat het nog jaren duurt voordat ik een behoorlijke druk produceer. Logisch. Maar wel een beetje frustrerend, dat ik geen super talent heb voor gelli plate monoprinten.

Georganiseerd werken tijdens afkoelen

Wachten tot de biscuitstook is afgekoeld. Met de zon op mijn atelier lijkt het eeuwen te duren. Dus wat deed ik, ik ging plaatjes plakken. Het voelde heel georganiseerd, al die plaatjes met kleuren op de potten. Daarna mijn afgekoelde bekers glazuren, drogen in de buitenlucht en oven inpakken. Nog extra nachtje drogen en dan glazuur stoken op 1130 graden. Allemaal voor de kunstmarkt op het Dorpsplein tijdens het Strand & Land festival. Heel benieuwd naar het resultaat. Altijd zo spannend dat glazuren.

Met twee maten meten

Kramen meten met Mirjam Bakker. We zijn echte rolmaten. Macraméën, bekers in keramiekoven voor biscuitstook en stekjes in de potjes doen die ik op voorraad had van toen ik nog een winkel Op had. Allemaal voorbereiding voor het Strand & Land festival van zaterdag 11 juli.

Zongedroogde bekers

Voor de kunstmarkt van zaterdag maak ik nog wat extra bekers uit mijn serie Zeee. Deze zijn, als tomaatjes of rode pepers, zongedroogd in een frisse zeewind. Dat hoort ook wel bij bekers die geïnspireerd zijn op de zee, het strand en de kust van Callantsoog in de kop van Noord-Holland. Pip en de kat van de buren zijn ook gezellig bij mij in de tuin.

Proces ijsvogel

Voor Artacasa, Kerkstraat Amsterdam, ben ik op verzoek roodborstjes en ijsvogels uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid aan het maken. Het maakproces van deze ijsvogel ging zo:

Magische school

Vandaag mocht ik weer een gastles geven op de BSG in Bergen. Wat is dat toch een fantastische school. Het puilt uit van de creativiteit. Zoveel kunst en cultuurvakken. Het is dat het een middelbare school is en ik niet heel dol ben op systemen zoals die van een school, anders zou ik in het handvaardigheidlokaal gaan wonen. Ik vind het er zo fijn. Al die machines en mogelijkheden.
De workshop ging over de magische bonen die Sjakie kreeg voor hun koe. De leerlingen maakten een bijzondere bonenstaak, van karton en tape. De grafitti op het eind verrichte ook wonderen.

Duin in zicht en blauwe lijn

Ontbijt in de tuin met uitzicht op het duin blijft bijzonder en uniek. Alle dagen vakantie. Ik moest wel werken tijdens mijn vakantie. Heb gewerkt aan ijsvogels voor Artacasa, Amsterdam.
's Avonds weer online art journal tekenworkshop van Mariëtte Ciggaar. Ik zat in de ijsvogels, dus mijn tekening werd met name blauw. Koele kleur, al hielp het weinig. Die duik achter de duinen, in zee, na het eten hielp beter.

Klappen voor Jennifer

De klaprozen in de tuin staan open en het podium in De Alkenaer ook. Een klein podium, met grote talenten. De avond begon met een fijn piano concert van de 16 jarige Miquel Praat en eindigde, waar ik voor kwam, met de billen van Jennifer van der Schaaf. Nee, ik kwam voor heel haar optreden. Door mijn nieuwsgierigheid naar haar tomeloze energie en inspirerende zijn. Had Jennefer net tien dagen terug ontmoet en wilde meer van haar zien. Het podium staat haar goed. Het was een fijne sfeervolle avond.

Bekers uit de zee

Voor Blauwdruck glazuur ik nieuwe bekers uit mijn serie Zeee. Dag drogen en morgen glazuurstook.

De zeespiegel

Ineens begreep ik het woord zeespiegel. Zie hoe mooi het licht en de wolken reflecteren in het natte zand bij de branding. Vandaag in de Kunstuitleen Alkmaar, geholpen met het inrichten van de nieuwe expositie 'Beestig'. 's Avonds mijn keramiekoven uitgeruimd. Voor zonsondergang deed ik nog een strandwandeling. Het moest. De wolken riepen me, kom naar buiten! Ik luisterde en het was een wolkenfeest. Naast het wandelen, kijken, foto's maken kwam het nieuws in gedachten langs. Woede, tegen het AZC, die ik op het nieuws zag. Wat doe ik met woede? Of angst? Van de week was ik woedend en voelde me in mijn kruis getast. Ik ging met vrienden praten. Ik zette muziek op en ging stofzuigen. Daarna was de woede omgezet in een schoon huis en krachtige energie. Die brachten inspirerende ideeën voor mijn nieuwe werk. Dat voelde als winst.
Wat doe ik als ik angst voel? Toen ik als twintiger voor studie alleen in Amsterdam woonde was ik wel eens bang, met name 's nachts voor geesten. Dan sloeg ik het dekbed over mijn hoofd en viel met een veilig gevoel in slaap. Verder heb ik nog vele andere angsten. Angst om te vallen, angst om te falen. Hoogtevrees, angst om dieren dood te rijden, angst om stom, dom, verrader, verklikker, slappeling, onbetrouwbaar of lui en slecht te zijn. Een kleine opsomming als het gaat om mijn angst. Nu is daar een nieuwe angst bij gekomen. Angst voor extreem geweld in mijn omgeving, extreem geweld tegen onze en mijn democratie, vrije mensen, hulpverleners en strijders voor ons vrije land. Ik ben ongerust. Ik ben bang. In mijn angst zoek ik tegengeluid. Die vind ik en dat is fijn. Mensen die als tegenreactie chocoladerepen gaan brengen naar het AZC. Daar knapt toch iedereen een beetje van op. Verder lees ik dat wij met meer zijn. En dat geeft hoop. De liefde voor de medemens vind ik terug in vele berichten. Ik doe graag mee met compenseren in strijd voor vrede en vrijheid.

Oprolpissebedden, ik zie ze overal

Keramiekoven stoken, de geverfde stroken van tweedehands damast strijken en op mijn werktafel liggen van het strand verzamelde stukken glas. Die moesten even opzij geschoven en mijn oog viel op de cirkel en ja, ik zag er weer een oprolpissebed in. Waar de focus ligt dat ga ik overal in zien. Vanavond weer een fijne online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Wassende water

Verkleurde damast tafellakens die ik had gekregen waren lichtblauw verkleurd. Om ze bij ander damast te laten passen wilde ik ze een klein tintje oud geven. Het zijn ook immers oude tweedehands tafellakens. Dat moet dan ook direct. Dus ik koffie gezet, water gekookt, theezakjes zwarte English breakfast tea in het hete water gehangen, zout erbij en uit de kast haalde ik ook nog twee flessen met restjes rode wijn. Na een tijdje was het een prima kleur geworden.
Voor het slapen nog even m'n hoofd leeg laten zandstralen, of eigenlijk leeg waaien. Het zandstralen kreeg ik er bij. Wat een rijkdom. Wonen, werken en wandelen aan zee.

Kop op

Ik stond op met een goeie kop, in de krant die op de mat lag. Waar je aandacht aan schenkt dat groeit. Of waar je mee bezig bent daar valt je oog op. Ik loop heel de tijd na te denken over wat voor woorden ik aan mijn werk moet geven. Hele boeken volgebedacht, bladen beschreven, digitale aantekeningen, papieren memo's liggen overal, appjes over en weer, e-mails, gesprekken, video-gesprekken, in mijn dromen zelfs ben ik bezig met welke woorden en betekenis ik moet geven aan mijn nieuwe installaties. Het haalt me van mijn werk. Mijn hoofd loopt er van over. En dan lees ik van Alex van Warmerdam, een inspirerend groot voorbeeld in geniaal, goed en ook maf zijn, deze kop op de mat. Het hele artikel moet ik nog lezen. Na één alinea hou ik het niet meer en ga aan de slag.
Weer worden er briefjes volgeschreven, maar nu met nieuwe ideeën. Dat ik gisteravond nog een keer naar de voorstelling van Joost Oomen, in de Vest Alkmaar, ben geweest hielp daar vast ook bij.
Tussendoor een fijne (inhaal) online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Die ging ook over koppen. 's Avonds ging de zon met een rode kop koppie onder en de afvoerbuis van strandpaviljoen De Toko lijkt in mijn ogen op een stuk van een oprolpissebed.

Nog een keer - Tot wie wij zijn - Nog een keer

Na het zien van de voorstelling 'Tot wie wij zijn' van Joost Oomen, twee weken terug in theater De Kampanje in Den Helder, wilde ik het direct nog een keer zien. Meteen opgezocht dat hij 8 mei in de Vest in Alkmaar speelt. Steeds twijfelde ik of ik op een latere datum wilde gaan. Geïnspireerd door mijn vroege verjaardagscadeau appte ik Astrid en ja we gingen. Het werd haar verjaardagscadeau. Weer geraakt, geroerd en geïnspireerd door Joost Oomen zijn voorstelling. Zo veelzijdig en zo goed knoopt hij de voorstelling in elkaar en het leven van kiezen voor kunst in je oren. Ik ben fan.
Overdag deed ik maar weer aan nieten en gieten. Even op de foto gezet dat ik altijd gebruik wat er voor handen is. Om de genaaide pissebed in het midden van het ronde frame te krijgen zet ik vier streepjes. Voor de afstand gebruik ik het deksel van het krijtpotlood en ik vond de wolk die toen langskwam leuk en ook de bloemen in het Bolwerk, achter het theater.