Witte schoonheid en rare vogels

Zo ontzettend lief dat ik zo af en toe een bericht krijg van iemand, die ik niet ken, en mij gebruikt textiel wil geven. Vandaag mocht ik langs, om uit een erfenis, de prachtigste stukken gebruikt textiel te ontvangen. Och wat een groot cadeau. Wat een schoonheid. De vrouw was zelf ook zo mooi. Zelf ook kunstenaar, met een bijzonder warm hart. Wat voel ik me vereerd.
Bij de winkel en kunstuitleen van museum Kranenburgh in Bergen mocht ik vanmiddag tien nieuwe werken brengen. Een lepelaar uit de serie Schijnen in kwetsbaarheid en negen vogels uit mijn serie Rare vogels. Alle werken op de naaimachine met een persvoetjes gemaakt van tweedehands papier, ongebleekte katoen en naaigaren.
Ik ben een geluksvogel.

Ode ode ode

Samen met Yve naar zomerexpositie Ode aan het water in de Kunstuitleen Alkmaar. Met heel veel werk. Zoveel dat ik besluit om nog een keertje gaan. Ogen tekort dus. Ik zie werk van onder andere Horden & Schimmel, Susanne Edam, Sandra Cramer, Saskia Kemperman, Ellen van der Prijt-Verbart, Monique Bruin en Susana Mulas Lastra. Susana haar werk is ook te zien in de Grote Kerk Alkmaar. Zij exposeert nu in de consistorie. Mirjam Oosterbaan en ik vertrokken maandag en Susana ging inrichten.
Met de zomersalon doe ik mee met een mini werk, Narcis - droge naald, van 3 x 10cm.
Omdat de expositie in de Grote Kerk zo mooi is nam ik Yve ook mee naar het koor voor de expositie Ode aan dagen van wijsheid van Laurence Aëgerter.

Proces ijsvogel

Voor Artacasa, Kerkstraat Amsterdam, ben ik op verzoek roodborstjes en ijsvogels uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid aan het maken. Het maakproces van deze ijsvogel ging zo:

Meesterwerk in de kerk

Het zal de docent in mij zijn, maar ik heb het gevoel dat ik de dingen die ik doe uit moet leggen. Mijn werk en mijn (onze) tuin. Vanmorgen kreeg ik een compliment over de tuin, over de grassen. Daarna de opmerking 'Veel werk hè, de tuin onderhouden' en vanmiddag de vraag over mijn installatie in de consistorie Grote Kerk Alkmaar 'En wat moet ik hier aan begrijpen?'. De buurman, die de opmerking over de tuin maakte, heb ik uitgelegd dat ik een grote liefde voor vogels heb en dat ik het gras laat groeien, de tuin laat verwilderen, om insecten te lokken en dat is voer voor de vogels. De jongen die in de kerk de vraag stelde, beantwoorde mijn gevoel dat ik mijn werk uit moet leggen. De meester in mij hield zich in en ik heb geantwoord dat ik ook vast niet alles van zijn leven begrijp.
Ik zie trouwens in mijn installatie met draden een grasveld, zoals in de tuin. De bodem is de basis van ons ecosysteem en pissebedden zijn de allerbeste en hele belangrijke recyclers in onze natuur. Heeft de meester in mij toch nog gesproken.

Oude tafellakens bekijken in de kerk

Met Alda in Alkmaar afgesproken om mijn expositie in de consistorie Grote Kerk te bezoeken. Een tijdje terug kreeg ik van haar de vraag of ik haar oude tafellakens van damast kon gebruiken. Ja zeker. Nu kon ze de tafellakens terug zien in mijn werk. In de twee installaties zijn haar oude tafellakens verwerkt. Ik ben dol op gebruikt en gekregen tweedehands damast en dol op de vraag of ik het kan gebruiken voor mijn werk. Voor mij is het echt een juweel onder het textiel.
Verder werkte ik aan nieuwe kleine werken uit mijn serie Rare vogels.

Wassende water

Verkleurde damast tafellakens die ik had gekregen waren lichtblauw verkleurd. Om ze bij ander damast te laten passen wilde ik ze een klein tintje oud geven. Het zijn ook immers oude tweedehands tafellakens. Dat moet dan ook direct. Dus ik koffie gezet, water gekookt, theezakjes zwarte English breakfast tea in het hete water gehangen, zout erbij en uit de kast haalde ik ook nog twee flessen met restjes rode wijn. Na een tijdje was het een prima kleur geworden.
Voor het slapen nog even m'n hoofd leeg laten zandstralen, of eigenlijk leeg waaien. Het zandstralen kreeg ik er bij. Wat een rijkdom. Wonen, werken en wandelen aan zee.

Vrij genieten

Vandaag begon ik met overleg over expositie tekst. Daarna m'n dagelijkse portie genieten. Honderd rolpissebedden, die ik op tweedehands damast heb gestikt, niet ik op een rond frame van hout. Het is al een aardige stapel. Ik zal de nietjes van één werk eens tellen.
46 nietjes tel ik op één zo'n rond frame. Met een aantal mis geniete nietjes zit ik op 5 000 nietjes. Met een pijnlijke rechterschouder verdeel ik het nieten over een langere periode. Anders geniet mijn schouder niet meer.
Tussen de opkomende klaproos blaadjes gluurde ik of ik al knoppen zag zitten, nog niet. Ik kijk de bloemen bijna de grond uit.
Vanavond weer fijne online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Morgen weer genieten.

Strijk een poos

Heel de dag bezig geweest met mijn genaaide oprolpissebedden in stijfsel leggen, ophangen en strijken. Iets van honderd deed ik er vandaag. Het was een soort van 'Strike a pose', maar dan als een lopende band strijkfabriek. Lekker kreatief werk. Nee! Soms is het achterlijk en stom werk wat nodig is om tot een kunstwerk te komen. Woedend maakt het me als mijn proces onderschat wordt. Waarom is dat? Waarom wil ik het bewijzen? Iemand overtuigen? Aan mezelf iets bewijzen? Eén blik, één opmerking, één gedachte haalt me onderuit. Ik wil zo graag niet meer woedend zijn. Geen vuurspuwer. Gewoon een ontspannen persoon, die alles vriendelijk weglacht en licht opneemt. Nee, ik doe het zwaar en moeilijk. Strijken tot ik mijn knieën niet meer krom krijg en dan pas een strandwandeling gaan maken. Te laat. Want de pijn gaat na een paar kilometer strandwandeling niet meer weg.
Terug over het duin hoor ik de fazant. Die zoekt verkering. Roept de hele buurt bij elkaar. Ik hoor hem in huis zelfs. Gezellig geluid. Ik maak wat foto's en meneer fazant vond het tijd voor een brul. Geluk dat ik net klikte toen hij de brul deed met de vleugels open. Vast voor extra kracht te zetten. Om alles in de brul te leggen. Herkenbaar. Alles er voor geven. Hij voor de voortplanting, ik voor de expositie.
Na het eten nog een stuk of twintig pissebedden strijken. De pijn zit er nog. Die heb ik niet uit mijn knieën gelopen. Strijken deed ik net een te lange poos.

Patronen en Heldentroost

Voor de helden die ons (land) willen redden. Daar is mijn serie Heldentroost voor gemaakt. Zet je tijdens het oefenen half Nederland in de fik. Wat moet dat afschuwelijk voelen. Al het landschap kapot. Jonge vogels dood gebrand, de nesten, vleermuizen, al het beginnend leven in één oefening kapot gemaakt. Die helden hebben ook troost nodig. Daar is mijn werk uit ontstaan. Troost voor helden in de verdediging.
Een aantal van die werken hangen in galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Vandaag was ik er om nieuw werk op te hangen. Zeven kleine werken uit mijn serie Rare vogels.

Een Wildrijk proces

In het proces van maken voor komende expositie, start 29 mei, wil ik het nieuwe werk met een klein aantal mensen delen. Nog niet hier. Dus dacht ik om wat werk te delen dat Artacasa van mij verkoopt. Omdat Wiebke vandaag een roodborstje verkocht deel ik wat werk uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid bij Artacasa, in de Kerkstraat Amsterdam.
Een wielewaal, flamingo, veldleeuwerik en blauwe reiger. Die vond ik wel mooi passen bij de boshyacinten. Ja ik fietste vanavond weer naar het Wildrijk in Sint Maartensvlotbrug. De hyacinten roken vanavond sterk. Dat had ik de vorige twee keer niet zo sterk geroken. Waarschijnlijk omdat ik vanwege het gifspuiten in het land ernaast mijn neus wat had gesloten. Of de hyacinten hadden gewoon lekker hun geurspoor aan staan. Het licht was mooi, het blauw-paars-groene tapijt lag er goed bij.

Pissebedden machine

Vandaag mocht ik de hulp van Dorien in ontvangst nemen. Of hoe schrijf je zoiets? Ik ging naar haar toe om met haar hulp veel pissebedden op tweedehands damast te maken. Dit voor mijn komende expositie in Alkmaar. We deden wat testen en toen gingen we los. We waren samen een pissebed fabriek geworden. Zelfs het restmateriaal vind ik mooi. Heel blij mee.

Licht vogels

Nieuwe werken uit mijn serie 'Schijnen in kwetsbaarheid' op een frame van hout gespannen. Mooi licht op het strand.

Spreeuw aan zee

Hier in Callantsoog zitten echt veel spreeuwen. Nu is het de tijd dat ze zich verzamelen. Wat ik ook bijzonder vind is dat ze in onze tuin komen om uit de voersilo's te eten. Ik maakte er eentje uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid, van tweedehands papier en stukken damast en ander gebruikt textiel.

Veertien werken naar Amsterdam

Das toch toevallig, 14. Niet afgesproken, wel het aantal werken wat Wiebke van galerie Artacasa uitzocht.
Twee werken uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid en twaalf kleine werken uit mijn serie Rare vogels. Beide gemaakt van tweedehands textiel en papier. Oh ja, voor wie het niet direct linkte. Hier een uitleg. Mijn hoofd linkt 14 aan Johan Cruijf en die link ik aan Amsterdam. Artacasa zit in de Kerkstraat in Amsterdam. Zeven is voor vele een geluksgetal. Ik hou van dubbel. Dus is veertien ook favoriet. Over veertien geschreven. Een tijd terug ontdekte ik dat ik op mijn facturen viertien schreef. Jaren gedaan. Nooit iemand over gehoord. Ik ontdekte het zelf. Zo dol op vier dat ik veertien ook gewoon als viertien schreef. Heb het wel veranderd.