Made voor lief

Lief en ei. Gebroken ei en madelief.

Draad en vissen

Lijntje uitgooien, of voortrekken, meeliften. Vliegen en zwemmen. Op zee of in het bos.

In ieder geval, werk in uitvoering. Collages van textiel en papier uit prentenboeken van de kringloopwinkel. Knip en naaiwerk.

Facemask en bokkepruik

Zo'n titel ontstaat. Woorden gaan in mijn hoofd hun eigen gang. En ik pik ze dan op. Op school zat het me in de weg. Soms nog als ik een boek lees. Dan zitten er zoveel gedachten op een enkel woord. Dan moet ik de bladzijde wel drie of vier keer overlezen voor ik in het verhaal zit. Zoveel fantasie op enkel tekst. Wat was ik vroeger toch altijd bang om een tekst klassikaal te moeten lezen. Dat de meester dan vroeg, of eigenlijk zei: Is iedereen klaar. Ik was dan pas halverwege, want ik moest elk woord spellen. Mijn leestempo was zo traag en durfde dat niet toe te geven. Dus ik mistte eigenlijk altijd de clou. Eigenlijk thema van mijn leven. Waar gaat het over. Wat kan één collage veel losmaken. Zet een kindertekening een masker op in de vorm van een vogelkop en er is een hele geschiedenis die vrij komt.

Nog heb ik er last van. Dan krijg ik tekst toegestuurd, of ik kom zelf iets tegen en daar staat dan leestijd 2 minuten. Dan schrik ik al. Zou er iemand nu zitten te klokken en me veroordelen om mijn leestempo?

Traag bloed. Die titel kreeg ik in 2000 van medestudent op Media Academie. Zo is het. Als er zoveel in een hoofd omgaat, dan denkt de buitenwereld dat je traag bent. In mijn hoofd gaat alles razendsnel. Dan moet ik mezelf vastgrijpen, als in een achtbaan. Of zoiets. Hahaha, nou in ieder geval. Nieuw werk gemaakt dus.

Nieuw werk uit de serie 'Stofwisseling'. Collages van papier uit oude prentenboeken op textiel genaaid. Thema is geïnspireerd op het Antonius drieluik van Jeroen Bosch.

Terwijl ik aan het werk ben zie ik in de verte Pip op het grasveld liggen. Ze zou haar best kunnen doen, hier binnen. In m'n beneden atelier, waar mijn keramiekoven staat, zitten muizen. Ze knagen heel mijn kast kapot. Mijn atelier grenst aan de tuin, en dus ligt daar altijd veel vogelvoer. Pelpinda's, krenten en strooivoer. Buiten is er ook genoeg te snaaien voor de muis. Ga daar lekker zitten muizen.

Ik kwam er net achter dat heel mijn pot pelpinda's leeg is. Echt knap. Het zat in een oude koffiekan, zo eentje van vroeger, kan van glas met filter er op. Best groot voor een muis, om daar met een bek vol pelpinda weer uit te klimmen. Had ik best getuigen van willen zijn. Hoeveel de muis, of muizen eruit hebben kunnen halen weet ik niet exact. Wel dat er nog een flink laagje in zat. Dus zeker twintig pelpinda's mee naar onder mijn kasten genomen. Als ze maar niet misselijk worden, of een gal aanval krijgen van al die pinda's.

Serieus spelen

Nieuwe collages uit de serie 'Stofwisseling' aan het maken. Het woord voor deze serie is ontstaan, niet vanwege hoe je eten door je lichaam gaat. Wel vanwege de combinatie van stof en papier uit de kringloopwinkel. De serie is ontstaan na het zien van het Antonius drieluik van Jeroen Bosch. In Lissabon notabene. De humor die ik zag in het werk, tijdens mijn vakantie, gaf me inspiratie om meer te spelen. Ik ben al serieus genoeg. Het leven ook.

Twee kleine werken (8,5 x 5,5cm) meeuw en grote bonte specht, bewerkt. Ik had ze met lichtgrijze garen genaaid en nu vond ik dat het te vaag was. Dus deed ik dat vandaag over met zwarte garen. Ze staan nu in mijn webshop www.opschoorl.nl. Heb een serieus rare dag.

Twee seizoenen in een wandeling

Four seasons in one day, ik had er twee tijdens de wandeling. Blauw van de kou met bloemen en bloesem van de lente. Ineens is daar ook de dotter. Ik had er vorige week al naar uitgekeken. Nu staat hij er. Nog niet helemaal op volle sterkte. Wel volop aanwezig aan de waterkant.

Roerig vette shit

Vandaag een heuse oorkonde ontvangen voor het maken van vette shit. Het leek zelfs wel feestelijk in Hal 25, Alkmaar. Met een drankje en een voordracht van Gerben Hermanus terwijl wij kunstenaars van de dertig omgevormde dixi's toekijken vanuit die eenpersoons-dixi-tribune. Het roerde me in ieder geval.

Buiten was het ook roerig met vette shit. Zon, regen, hagel, wind en kou. Al dagen loop ik met twee nummers in m'n hoofd rond, 'Sometimes it snows in april', van Prince en 'Four seasons in one day' van Crowded house. Ik zal ze eens opzetten.

Blij hoofd

De keramiekoven kon na het stoken en een dag afkoelen weer open en uitgepakt. Berg nieuwe borden. Ik zie direct favorieten en wil meteen weer nieuwe maken. Als jullie nu allemaal bij Blauwdruck in Zwolle gebaks- en ontbijtborden, gemaakt door mij, gaan kopen, dan maak ik weer fijn nieuwe. Ik blij.

Glazuren

Glazuren en de oven weer vullen voor glazuurstook. Weer met allerlei kunstgrepen, met stukken op elkaar gestapelde ovenplaat, om zoveel mogelijk borden in één stook te stoken. Veel werk, wel fijn werk.

Biscuitjes gebakken

Biscuit gestookte oven uitpakken. Ontbijtbordjes en gebaksbordjes.

Witten donderdag

Op zo'n katholieke feestdag kun je goed zien dat Mars als rooms katholiek is geboren. Vandaag alles wit. Wij deden de eucharistie met croissantjes met kaas en kadet met eiersalade. Gemaakt door Amira en Teun. Wel in de middag, tja, avondklok. De wijn sloegen we over. We namen een kop thee. Daarna gingen we weer witten. Amira en Teun gingen zwarten en groenen. Ook dat kan op Witte Donderdag.

Puzzelen en mallen maken

Nieuwe gietmallen gemaakt voor bekers en biscuitstook oven ingepakt en aangezet. Dat puzzelen in Corona tijd blijft er goed inzitten. Om zoveel mogelijk borden in de oven zien te krijgen was ik aardig aan het puzzelen. Allerlei bouwstreken haalde ik uit en het is gelukt.

Omdat de voor mij zeer essentieel winkels nog altijd alleen op afspraak open zijn haalde ik alles uit de kast om de mallen voor bekers te kunnen maken. Zelfs de kleurige foam stickers die al jaren in de knutselkast liggen en de tape die ik jaren terug gebruikte voor de hoelahoeps die ik maakte kwamen nu te pas.

Bloesem post

Rondje bloesem tijdens bestelling webshop op de post doen. Ook even de mooie lage iep (een soort haag) opzoeken. Elk jaar weer prachtig hoe de zaden met een paarse gloed uit de takken knallen. Over knallen gesproken. Zie die putter daar eens tussen de takken uit knallen met z'n vel rode kop (zoekplaatje eerste linker foto).

Vanavond even rondje over de camping, ook wel volkstuin genoemd. Het voelde zo lekker camping. Was ik gewoon even op vakantie met Monique.

Monoprint borden fabriek

Engobe monoprinten op natte klei en daarvan borden maken. De zon schijnt, dus mijn werkruimte is vergroot tot in de tuin.

Monoprinten op natte klei

Verslavend voor mij. Als ik een wens kan doen, dan zou ik wensen om alleen maar werk van klei te maken. Misschien wat overdreven. Het was immers volle maan en kon ik echt niet de rem vinden.

Vandaag mocht het weer werken met klei. Want Blauwdruck Zwolle heeft nu ook keramiek van mij in de verkoop genomen. Zooo blij mee! Nu mag ik weer nieuwe ontbijt borden maken.

De techniek leerde ik kennen op een keramiek markt. Olga de Ruiter demonstreerde het daar. Ik ging direct bij haar op les. Het is als monoprinten, maar dan met engobe. Vond ik op de academie ook heel leuk om te doen. Ik liet er nog al eens een theorieles voor schieten. Bleef ik fijn bij Lies, werkplaats assistent, aan het werk in het grafieklokaal.

Collages maken

Door dat gepuzzel aan het begin van de Corona crisis leek het maken van de collages vandaag op puzzelen. Lekker werken.

Blauw en bloesem

Blauw, zelfs als ik naar de bloesem omhoog kijk, is het blauw. Werk opnieuw opgespannen.

Blij met een dooie vis

Dus fietste ik er vandaag nog een keer langs. Plus pannekoeken als ontbijt. We weten toch niet meer welke dag het is. Dus doen we alsof het zondag is. Of dat het pannekoekendag is. Hebben we dat alvast gehad. Kunnen we even afrekenen.... Toren C zit in het collectief geheugen: betalen pannenkoek.

L eerzaam

De schoonheid blijven zoeken en vinden. Leerzame dag. Hoe kan het dat ik schoonheid zie in een dode vis, op z'n kop in de vijver? Soms hoef ik de antwoorden niet te weten. Soms is het moeilijk. Waarom. Dat maakt ook niet uit. Sterren genoeg. Schouders recht, kop omhoog en daar staan ze. Daar waar ik zo van hou. Realisatie. Die kleine stipjes in het donker. Die er altijd zijn. Diep in mijn hart. Heel groot en stralend. Blijven kijken naar dat wat er toe doet. Omhoog, recht vooruit en soms naar beneden. Diep, een afgrond in. Of was het de macht die uit de hoogte kwam vallen. Dat was geen vraag. Zeker van wat belangrijk is en de rest is relatief achterlijk.

Tulp maan mal

Tulpen zijn uitgebloeid en nu op z'n mooist. De bloesem is van de rode beuk van de buren. De maan is van niemand. Die kreeg ik er bij.

Vandaag druk geweest met mallen maken. Eentje is er af. Ik herkende de werkwijze van mijn pa erin en dat vond ik leuk. Ik vond het zelf namelijk nogal goed dat ik steeds weer opnieuw probeerde om de mal precies zo te maken zoals ik voor ogen had. Niet de mal. Wel het eindresultaat. M'n pa is echt knap in het verzinnen van handige dingen met handige kneepjes. Daar dacht ik van de week over na toen ik op het IJsselmeer kitesurfers bezig zag. Mijn pa houdt van zeilen en andere jongensdingen. Vaak gingen we na schooltijd surfen of zeilen. Mijn vader knutselt graag hele inventieve dingen. Dat heb ik niet, dacht ik vrijdag nog. Vandaag herkende ik toch wat van mijn pa. In ieder geval doorzetten tot er een oplossing is.

Eén spreeuw, twee keer

Laura Zwaneveld volg ik op Instagram via Blauwdruck Zwolle, ons verkooppunt. Ik word ook steeds enthousiast door haar aanstekelijke enthousiasme voor zwermen spreeuwen. Vrijdagochtend tijdens het inpakken van mijn nieuwe werk voor Blauwdruck zag ik een spreeuw in onze tuin. Nooit zitten er spreeuwen in onze tuin en ik vind het zo mooi en klinken zo leuk. Daar moest even tussendoor een foto van gemaakt worden.

Bij Blauwdruck maak ik een rondje door de winkel, nog een rondje. Zoveel mooie spullen daar, ik moest wel iets kopen. Drie rondjes. Ik kan niet kiezen. Tot Jorien mij koffie aanbied en ik het van de toonbank pak. Daar staat ie! Die ene spreeuw! Ik kan niet anders. Ik kan echt niet een zwerm van Laura Zwaneveld kiezen nu. Ik ben gevallen voor deze.

Nieuw servies afgewassen. We hebben volgens Marcel nu een zondagsservies. Zaterdag kocht ik bij Rataplan drie borden met gele roos. Thuis had ik direct verlangen om heel het servies te kopen. Dat deed ik dan ook.

Vanmiddag gaf ik het werk van Laura een plek in mijn atelier en ineens kwam het moment van vrijdagmorgen terug. Die ene spreeuw. Wat een toeval en de vrijdag was al zo goed. Daarom ook nog even een dubbele foto. Die was ik vrijdag vergeten te posten. Gouden randjes in Kampen, wolken en één vogel in de lucht.

Liefdevol met een traan

Werkproces van een bijzondere opdracht. Dit oma, moeders, zussen, baby erfstuk vermaken tot een kunstwerk. Hou ik de vorm in de soort van hoefijzer? Eerst wel. Toch de schaar er in. Poeh, dat doen voelt nog moeilijker dan het knippen in iemands arm. Kijken, verstellen, kijken en naaien. Nog niet tevreden. Weer terug in de vorm van die halve cirkel. Ja zo? Nee. Even nachtje over slapen. Even iets anders doen. Later weer kijken wat ik wil met de vorm.

De kant rand los gehaald en gaan werken met rechte lijnen. Klaar om op te spannen. Frame van hout zagen. Opspannen, blijkt er een knoest van het frame af te breken. Nog een latje zagen en weer vast nieten en weer opspannen. Het bleek een acht stappen proces. Soms is vierkant rond.

Het was een eer om dit te mogen doen. Ik voelde het door heel het proces heen. Liefdevol met een traan.