Op een witte wolk

Er vallen mensen weg, ook in de familie. Ook ome Ed. Afgelopen dagen mijn ouders beide in het ziekenhuis. Ik loop met het liedje 'Niemand in de stad' van De Dijk in m'n hoofd, en dan die ene zin "Iedereen gaat maar dood". Angstig, gespannen, met een zekere rust van vertrouwen en wellicht standje overleven, rijd ik van het ziekenhuis, naar de huisarts, weer naar het ziekenhuis om mijn ouders te brengen en of weer op te halen.
Focus op de lichtpuntjes, is wat ik voor mezelf herhaal. Ik zie het op verschillende plekken. Soms heel eenvoudig. Gewoon een lichtstraaltje op de muur in de keuken of mooie witte wolken. Over wit geschreven, ook de zorg door zorgverleners voor mijn ouders is hartverwarmend. Een ander mooi voorbeeld was op donderdag. Autopech. Bij garage Nordicar vriendelijk en goed geholpen. Met een lieve glimlach toe. Mijn (bloedend) hart smolt daar op de stoep van de garage.