Heel de dag bezig geweest met mijn genaaide oprolpissebedden in stijfsel leggen, ophangen en strijken. Iets van honderd deed ik er vandaag. Het was een soort van 'Strike a pose', maar dan als een lopende band strijkfabriek. Lekker kreatief werk. Nee! Soms is het achterlijk en stom werk wat nodig is om tot een kunstwerk te komen. Woedend maakt het me als mijn proces onderschat wordt. Waarom is dat? Waarom wil ik het bewijzen? Iemand overtuigen? Aan mezelf iets bewijzen? Eén blik, één opmerking, één gedachte haalt me onderuit. Ik wil zo graag niet meer woedend zijn. Geen vuurspuwer. Gewoon een ontspannen persoon, die alles vriendelijk weglacht en licht opneemt. Nee, ik doe het zwaar en moeilijk. Strijken tot ik mijn knieën niet meer krom krijg en dan pas een strandwandeling gaan maken. Te laat. Want de pijn gaat na een paar kilometer strandwandeling niet meer weg.
Terug over het duin hoor ik de fazant. Die zoekt verkering. Roept de hele buurt bij elkaar. Ik hoor hem in huis zelfs. Gezellig geluid. Ik maak wat foto's en meneer fazant vond het tijd voor een brul. Geluk dat ik net klikte toen hij de brul deed met de vleugels open. Vast voor extra kracht te zetten. Om alles in de brul te leggen. Herkenbaar. Alles er voor geven. Hij voor de voortplanting, ik voor de expositie.
Na het eten nog een stuk of twintig pissebedden strijken. De pijn zit er nog. Die heb ik niet uit mijn knieën gelopen. Strijken deed ik net een te lange poos.
