Al een tijdje weet ik van haar project en ik voelde al een poos dat ik een verrassing voor Mirjam bij de paal wilde achterlaten, een knipoog, een groet. Vandaag gedaan. Eens gaf ze een eerbetoon aan de gebroken en nooit opgeraapte of verzamelde kapotte schelpen. Vanmiddag zag ik veel stukken schelp. Ook nog in wit. Dus raapte ik spontaan heel veel van die witte stukken op.
Ik ben benieuwd of Mirjam het in het echt gaat zien. Ze gaat nog steeds dagelijks naar de paal, op wisselende tijden. Het kan maar zo zijn dat ze me voor was. Misschien gaat ze het hart van kapotte stukjes schelp nooit zien. Is het al weer weg gevaagd door de zee, de wind of door de strandbezoekers.
Vanmorgen begon deze dag van de liefde zo toepasselijk met de vorm van de verse gember die ik voor mijn thee afsneed. Vanmiddag kreeg ik van Ynske en Björn, buurjongen van de Beatrixstraat, een fantastisch cadeau. Twee dozen vol met doosjes met garen. Die doosjes! En dan staat er ook nog Stranded op een deel van die doosjes. Och wat hou ik toch van doosjes, van draden, garen, van herhaling en van veel. Dat kreeg ik vanmiddag allemaal. Geluk met paal en dozen.
