Mariëtte kwam met de leukste soort hond, een miniatuur bull terrier, Sherlock langs. We dronken eerst koffie om daarna naar het strand te gaan. Donkere lucht in het Noorden. Dat zagen we wel. Maar optimistisch had ik het idee dat die al was over gewaaid. D'r bleek er nog eentje te zijn, een dikke donkere wolk vol regen. Die kwam precies naar beneden toen wij zo'n beetje halverwege onze strandwandeling waren. Dus zeiknat kwamen we terug. Het was wel heerlijk. Ik kan het niet anders schrijven. Ben dol op een regenbui. Je voelt dan alles zo goed. Je broek die irritant aan je benen plakt. Druppels aan je neus. Allerlei voel dingen. Ik hoef ze niet perse dagelijks, maar zo af en toe vind ik het wel mooi. PLus ik was met een bruisend gezelschap en er lag een jonge zeehond op het strand. Die ook nog even met z'n flipper zwaaide. Dit om op te warmen, maar wij vonden dat het een groet aan ons was. De jonge zeehond had al een eigen bord met informatie erbij staan. Die zet de man van strandtent De Toko altijd neer. Om de mensen er op te wijzen dat zij en hun honden afstand moeten houden. Zodat het jonge dier rustig even op adem kan komen.
We gingen natuurlijk ook tetra printjes maken. Want de etspers in de woonkamer staat er nu eenmaal klaar voor.
Met Mariëtte haar nieuwe gereedschap maakten we fijne doosjes van karton. Nog even experimenteren of ze misschien de kleine lijsten die ik voor mijn serie Rare vogels gebruik kunnen vervangen.
Met het afschuwelijke en enge nieuws waar we de dag mee begonnen, en aan ons hing, plukten wij onze lichtpuntjes op deze zwarte dag.
