De mevrouw, kunstwerk Flora van Pauline Eecen, in de tuin van museum Kranenburgh stond net als ik weer te juichen van plezier. Er mocht weer werk van mij naar de museumwinkel van
museum Kranenburgh. Meteen even een rondje door het museum. Marit Törnqvist haar illustraties zijn te zien. Wat vind ik haar werk mooi. Het ontroerde me. Bracht me terug in de tijd. De tijd dat ik onze dochter Teun elke dag, meestal voor het slapen gaan voorlas. Ook uit prentenboeken met illustraties van Marit Törnqvist, zoals 'Jij bent de liefste'. Ik ben dol op prentenboeken, waarschijnlijk omdat ik voor dat onze dochter geboren werd trauma's had om voor te lezen. Brrrrr. Op de lagere school was er een soort spel wat meer op een wedstrijd leek. De hoofdmeester vond het een goed idee om te kijken wie het langst kon voorlezen. Lezen tot je een fout maakte. De spanning steeg, ik volgde wie er voorlas, hoorde amper wat de andere kinderen voorlazen, en stikte altijd al bij het eerste woord. Afschuwelijk vond ik het. Lezen tot je een fout maakte was voor mij een drama. Nooit dorst ik het. Tot Teun er was en ik haar ging voorlezen. Ik deed het, genoot ervan en leerde voorlezen. Maart 2025 heb ik zelfs voor een zaal vol mensen, die op de opening van mijn expositie kwamen, een tekst over mijn werk en expositie voorgelezen. De expositie 'Verborgen verhalen' bracht me terug naar het intieme en warme moment van het jarenlang dagelijks voorlezen.
Het werk van Dirk Filarski bracht me ook terug in de tijd. Veel van zijn werk deed me denken aan de borduurwerken uit de jaren zestig en zeventig. Nu nog steeds terug te vinden in de kringloopwinkel. Aandoenlijk vond ik de soldaat met scheve blik en rode oren.
