Bekers voor Blauwdruck

Weer een voorraad bekers Pier en Kokkel opgestuurd naar Blauwdruck Zwolle. Heel blij en trots dat ook daar m'n servies uit de serie Zeee wordt verkocht. Voor Blauwdruck ben ik ook weer witte bekers van de soort Pier aan het maken. Zodra die klaar zijn gaan die ook richting Zwolle. 

Stok oude laatbloeier

Die enige stokroos die hier opkomt is er eentje met de kleur oud-roze. De eerste ooit. Ik werd vorig jaar vijftig en na mijn verjaardag verschenen de eerste bloemen. Toen ook laat in het jaar. Ik denk om nog even extra aan te geven dat vijftig echt wel oud is. Om dat nog even kracht bij te zetten is hij niet alleen oud-roze van kleur, het is ook nog eens een laatbloeier. Ook dit jaar zijn er afgelopen week pas bloemen aan ontstaan. Laatbloeier. Het bloeit me niks.

Haha! Of wellus? Ja. Nee. Beide. Ik hou wel van dubbel. Wat ik mis is dat losse, blije, vrije, onnozele, complete, pure, naïeve, speelse, onafhankelijke, dromerige, van jongen mensen. Toen ik zeventien was dacht ik, en ik weet nog waar ik liep, op het schoolplein van de middelbare, deze leeftijd is goud. Voor altijd wil ik zeventien jaar blijven. 

Misschien voelde ik toen aan wat er ging gebeuren. Drama's volgden elkaar snel op. Een zelfmoord poging (haar eerste) van mijn beste vriendin. Gedwongen opnames van vrienden in psychische nood. Meer zelfmoord pogingen.  Verdenking van sex met een docent. Twee keer in een trein met dodelijk ongeval. Waaronder twee meisjes van een jaar of tien, en als treinpassagier alles kon zien van het opruimen van het spoor.

Voor mijn zeventiende was ik vast te dromerig en met mijn fantasiewereld bezig om de drama's om mij heen te zien, te herkennen. Ik zag op die leeftijd ook vaak geen ernst in de dingen. Vanmorgen een moment van bewustwording. Terug fietsend, met ontbijt van de supermarkt, zag ik slingers en ballonnen in een raam. Een verjaardag, drie jaar. Dat maakte me sentimenteel. Puur kind zijn. De spanning, de aandacht, de tijd voor de verjaardag, iedereen die bezig is met de jarige, de liefde en vriendschappen en families bij elkaar om samen feest te vieren.

De croissantjes waren weer heerlijk en daarna kon ik mijn thuis giet fabriek weer opstarten. Vier onderdelen van het servies Zeee is nu ook bij de museumwinkel van Kranenburgh, Bergen, te koop. Mijn voorraad aanvullen. Zo ging ik weer fijn aan het werk. Meters gieten en daarvan genieten. Want zo is het ook, ik ben blij met klein geluk. Heerlijk werken in mijn thuis atelier. Laat die stokoude roze lekker laat bloeien. En we eten spruitjes, die vind ik nu dus heerlijk, als kind niet. Dus, is dat dan een winstpunt op ouderdom?

Strand breedtegraad

Op zoek gegaan naar de geografische coördinaten van één van mijn favoriete plekken aan het strand. Gevonden, en ook José. Bij Zilte Zucht. Heerlijk samen een biertje met de zonsondergang.

Den gans

"We gaan naar Den Bosch toe, met zoete lieve Floortje. ... zoete lieve Gerritje". Altijd een liedje in m'n hoofd. Met mist, alpacawol en bossche bier, op het terras aan het water, met ganzen in overvloed toe.

Muzeeeeeum winkel Kranenburgh

Vandaag vier onderdelen van het pronk servies van de serie Zeee naar de museumwinkel van Kranenburgh in Bergen gebracht. Wat een aardige ontvangst weer. Het museum is in expositie-ombouw en dat maakte mijn bezoek nog meer speciaal dat ik daar dan naar binnen mocht met mijn kratten met servies. Blij met dit verkooppunt. Heel blij. Op de terugweg leek de muziek ook wel swingender. Ik nam de toeristische route terug naar huis. Lekker lang nagenieten van de mooie ontmoeting met Marieke van Esch en haar collega's. Heel bij. Hoezeeee!

Lichtpuntjes vlakbij

Thuis werken en genieten van het licht. De lichtpuntjes waar ik mezelf al jaren bewust op focus. Ook cadeau pakket verzenden en wonderwolken.

Big Art

Big Art deed z'n naam eer aan en de expositie gaf mijn zondagmiddag kleur. Met werk van Koen Dudink, Adalbert Gans, Rutger de Vries, Jimi Kleinbruinink, Barbara Helmer, Esmee Seebregts, Lex Pott, Marja Kennis, Marjolijn Boterenbrood en Aletta Bos. Een inspirerend bezoek aan een oud, bijzonder inspirerend en groen bedrijventerrein.

Zeeën van vriendschap

Thuis, hier naar het strand. Ook genieten van de vriendschap en uitwaaien met Monique. Vogels zie ik graag levend. Maar dood, zo schoon als een zee-engel-meeuw, daar heb ik ook een zwak voor. Deze ligt er toch echt prachtig bij. Het was, zeker na de warmte van Lissabon, koud en gelijk heerlijk.

Daarna werk uit de serie Zeee afwerken en oven vullen. Morgen biscuitstook stoken.

Luminous Matter in Museu Berardo

Vandaag de dag begonnen zoals elke ochtend hier in Lissabon, koffie met uitzicht op toren en het paleis. Daarna de kunstboekenkast van Yve ingedoken en mezelf helemaal vol gezogen met inspiratie met een dikke glimlach. Want wat lees ik voorin in het boek van Banksy? "Copyright is for losers", vind ik grappig. Want wat een toestand toch altijd, van wie wat is en wat van wie is. Ook ik heb daar zo af en toe last van, ik ben ook net een mens.

Na de buiten de deur lunch met Yve en Teun loop ik naar Museu Berardo. Daar is een tijdelijke expositie over licht en daar ben ik dol op. De vaste collectie zag ik al eerder, ook heel inspirerend. Dus ga ik rond vijf uur richting het museum met de collectie van Berardo. Ik loop onder andere langs het klooster van  Jeroen ofwel Mosteiro Jerónimos, het planetarium en Museu de Marinha, gevangen in prachtig helder Lissabon licht.

De meeuwen in de fontein, die uitstaat, trekt ook mijn aandacht maar voel dat ik door moet lopen naar het museum. De trappen op richting de entree Museu Berardo en waar loop ik nu toch in? Eén of andere show van Porsche. Op mijn slippers en zomerjurk val ik redelijk uit de toon. Toch doe ik hetzelfde als alle Porsche fans. Ik geniet van dit moment en maak foto's van de scheurmonsters op wielen.

In het museum vind ik werkelijk alles mooi. Neem alles in me op. Ik geniet, inspireer en schrik me bijna een hartaanval. Het thema is licht en er staat een kunst installatie die is geïnspireerd op wat we als kind al leerden. Na de flits aftellen tot de donder. Want dan weet je hoever de onweer weg is. De flitsen en donder zijn extreem heftig en hard. Waarschijnlijk door het tijdstip loop ik bijna alleen door het museum. De emoties liggen kaal en helder aan het oppervlak. Dus die eerste knal, die knalde mij bijna omver. Wat een indrukkend werk. Met een hartslag van driehonderd vervolg ik mijn route door het museum.

Wat heb ik dit gemist. Moderne kunst, video-installaties, installaties, fotografie, tekeningen, beelden, alles komt in overvloed bij me binnen. Andy Warhall, Jeff Coons, Joseph Cornell, Picasso, Christo, Francisco Tropa, André Gomes, Aino Kannisto, Salvador Dali, Piero Manzoni. Werkelijk alles is mooi.

Tevreden loop ik na de expositie terug de berg op. Waar we samen koken en heerlijk eten. Verrukkelijk. Alles verrukkelijk.

Perzische en antieke juwelen

De dag begon als alle dagen in Lissabon, met koffie bij het raam, de vogels, de toren en het paleis. 's Middags gingen we naar het Museu Nacional de Arte Antiga voor het schilderij 'Antonius drieluik' van Jeroen Bosch. Mijn inspiratiebron voor de serie Stofwisseling. Toen ik dat daar zag in 2014 ben ik aan de serie begonnen. De humor die ik zag deed mij realiseren hoe grappig het leven en een kunstwerk kan en mag zijn. Een soort toestemming om het leven en mijn werk luchtiger te laten zijn. Het leven is al serieus genoeg.

Wederom een aardige tijd voor het schilderij doorgebracht. Telkens weer nieuwe ontdekkingen van vreemde wezens, combinatiedieren, rare taferelen en grappen en grollen, ook trollen. Verderop stond ook nog een beeldhouwwerk van August Rodin. Van zijn werk blijf ik ook altijd fan. Zelfs zijn naam in het steen vind ik mooi. En naast al dat pronkwerk zag ik een lieve Maria. Je zou haar toch zo mee naar huis nemen.

Na het museum wandelden we terug en onderweg, want toch in de buurt, namen we een afslag bij Belém voor een Pastéis de Belém, hmmmmmmmmmmm. Krakend en kakelvers, hmmmmm.

's Avonds samen bakken, koken en eten. Vanwege een schouderblessure van de gastheer mocht ik zijn rechterarm zijn. Het brood kneden en vouwen. Fijn werk en voelde heel verantwoordelijk. Op de foto zie je het resultaat. En inderdaad er ligt een schaar. Dat is volgens Mario de beste methode om een stuk focaccia te verkregen. Op de Pippi Langkous spaghetti eten manier: knippen. Ook maakten we Perzische juwelenrijst. Alleen al om de naam ben ik verliefd op deze maaltijd. Het is dan ook mijn favoriete rijst gerecht. Als kind at ik al graag de korst van de nasi van bodem van de pan. Die was ontstaan bij het voor de tweede dag opwarmen van de nasi. Hier is dat de bedoeling. Verrukkelijk. Wederom een verrukkelijke dag.