Daar gaan de verhalen

Gisteren was de laatste dag van de expositie Waar verhalen blijven van Mirjam Oosterbaan en mij. Vandaag opruimen en dat voelt altijd alsof er iets wordt dichtgedaan, afgesloten. Een leegte. Het proces van vertrekken na een expositie is ook altijd zo snel. De weg ernaartoe duurde bij deze expositie ongeveer acht maanden. Het inrichten en de installatie met pissebedden en draden in de kerk zelf duurde drie dagen. Het afbreken slecht een paar uurtjes.
Voor ik mijn werk terug naar mijn atelier bracht keek ik nog even naar de prachtige expositie van Laurence Aëgerter. Ook een installatie met damast. Dat van haar is nieuw gemaakt voor deze expositie. Het damast voor mijn werk is tweedehands en gebruikt, en met vlekken. Waar ik dan weer verhalen bij verzin. Verhalen over anderen. Want bij ons thuis zijn er geen kersttradities gemaakt.
Zo mooi hoe het licht door de vele kerkramen op het werk van Laurence Aëgerter valt. En hoe leuk is het als je naam Laurence is en de naam van de kerk Grote Sint-Laurenskerk is.