Eerst croissantjes halen. Ik had het wat uitgesteld, het regende behoorlijk. Een aantal klusjes gedaan, vaatwasser uitgeruimd, borden op tafel. Die bui zou ik even afwachten.
Droog, ik naar de appie. Das 350 meter verderop. Precies halverwege rijdt eerst een auto vlak langs me door een plas. Grom, rechter broekspijp nat. Twee tellen later gaat de kraan open, alsof er met emmers water gegooid wordt. De bellen staan op straat. Tja.. Geen afdakje te bekennen. Het regent kneiterhard. Ik sta er middenin en kan in mijn ongemak alleen maar lachen. Wat een bui. Mijn broek is tien centimeter langer en in de appie kan ik met gemak even heel de winkel dweilen. Ik grinnik nog wat na.
Thuis droge kleding aan en we eten warme croissants. Het is zondag.
