Stralende expositie

Vanmiddag bezocht ik de tentoonstelling Winterzon in de expositieruimte van Kunstuitleen Alkmaar. Een expositie waar je energie van krijgt. Of het nu komt door mijn Mexicaanse Maya kin nr.40, gele zon, of door mijn energie(behoefte), geen idee waarom ik dol ben op geel. Ik ben het. Onze overloop is geel, de kozijnen, mijn schoenen, onze vijzel en onze citroenen zijn geel. Ik heb nu m'n oog laten vallen op een zeer aantrekkelijk werk uit de expositie. Kijken of het zo blijft. In de expositie is onder andere werk te zien van Marianne Roodenburg, Esther Jiskoot, Jasper de Graaf en Sanne Bax.
Vanavond weer een fijne online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar gevolgd.

Even vergeten

Dik ingepakt ga ik m'n hoofd leeg wandelen. Het duurt even. Ik wandel eigenlijk te snel terug, want met de wind in de rug begonnen en denk dat ik spijt ga krijgen als ik te ver doorloop. Draai me om, stop nog even om mezelf gelijk te geven in een kwestie, om een foto te maken van een dode vis. Ik las eens ergens. Dat alleen een dode vis met de stroom mee gaat. Vond ik belangrijk om te onthouden, met mijn koppige, boze kop. Deze dode vis ligt stil op het strand. Heb ik nu gelijk of toch niet? Terwijl ik foto's schiet vliegt er een witte ballon met een plastic lint langs. Dat witte lint is echt slecht voor de natuur en mijn favoriete vogels. Ik stop m'n camera weg en doe een sprintje. De ballon vliegt harder richting het Noorden. Ik bekijk in de verte het vrolijke tavereel en geef er aan toe. Ik ren, de ballon vliegt. Dan zie ik de vaart van de ballon even verminderen en mijn kansen vergroten. Ik ga het pakken. Loop nog vele meters achter de ballon aan en dan ineens kan ik op het lint gaan staan.
Op de ballon staat een romantische tekst: " I love my grandma Gigi and grandad John" met een hart eronder.
Ik loop tegen de wind in terug. Het is gelukt. Mijn knoop is uit mijn hoofd. Met nieuwe inzichten loop ik het duin weer op. Halverwege zet ik snel een aantekening in mijn notities. Eigenlijk ben ik mezelf vergeten.

Zilver licht en sneeuw aan zee

Na mijn nieuwe troostende zacht zijn voor je tand ontbijt ritueel van warme pap met griesmeel, brinta, kokosmelk en veel kaneel naar zee. De sneeuw ligt nog op straat en in de tuin. Nieuwsgierig naar hoeveel er aan zee ligt. Koude wind van uit het Oosten, dus wandel ik dicht langs de duinen, die vormen van windscherm. Maar als er dan een overvloed aan meeuwen in de branding zijn, dan trotseer ik toch de snijdende wind voor een foto sessie. Ik heb wel eens gelezen dat eenden hun bloedvaten in de poten kunnen aan- en uitschakelen. Hopelijk kunnen meeuwen en strandlopertjes dat ook, want brrrrrr wat moet dat koud zijn in het zeewater met die ijskoude Oostenwind er op.
De enorme hoeveelheid vogels zag er spectaculair mooi uit. Enorm genoten van dat licht op die witte vogels en de sneeuw in de duinen.

Duizeling wekkend veel inspiratie

Voorbereiding voor zomerexpositie in consistorie van de Grote Kerk. Tekst en foto leveren. Het is nog zo ver weg. Ook probeer een selectie te maken van mijn duizend ideeën. Ik schuif, maak composities en foto's. Uiteindelijk kom ik er door te doen. In beweging zijn, dat werkt bij mij. Net als water, verhalen, rituelen en mijn mond. Oh nee juist niet nu. Ik eet al sinds dinsdag zacht voedsel. Want ik vind het lastig kauwen na een pittige behandeling bij de tandarts. Niet dat ik nu pijn heb, maar angst daarvoor. Dus maak ik zachte wortel-bloemkoolsoep. Ontbijt ik met warme brinta-griesmeel pap. Met veel kaneel en vanmorgen was er nog kokosmelk van de soep van gisteren over, daar deed ik een scheutje van in mijn pap. Verrukkelijk. De warme pap met een laag kaneel werkt verwarmend en troostend. Ik doe nog even wat langer alsof ik bang ben voor pijn in mijn tand.

Kamer nr. 4 is ingericht

De wekker ging en het is buiten nog donkergrijs, dat zag ik zelfs door de gordijnen heen. De weersvoorspellingen waren koud, met sneeuw, wind, storm zelfs geloof ik. Het vooruitzicht van kou deed me verlangen naar een winterslaap.
Ontbijten, koffie, auto inpakken en op weg naar galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Wat een leuke dag was het geworden. Het moest zo zijn, die naam, mijn werk. Daar hoort sneeuw bij.
Galerie Klein Zwitserland, met dertig kunst kamers, is vijf dagen per week te bezoeken. Woensdag tot en met zondag van elf tot vijf. Ga kijken, het is een inspirerend uitje daar in het duingebied van Schoorl.

De datum

Sneeuw, zon, strand, meeuwen, wolken en 's avonds online art journal van Mariëtte Ciggaar en dat allemaal op zes januari, de datum van de drie Koningen. Voelt toch op de één of andere manier een beetje mijn dag. Mocht dat nu ook het thema zijn van de online workshop, mijn dag.

Thuis post

Geluk heb ik! Bij thuiskomst na twee weken vakantie heb ik hele leuke post. Een nieuwjaars linodruk van Melissa Halley, een slapende opgerolde hazelmuis. Ik ben dol op haar serie van slapende dieren. Het andere postcadeau is een doosje met veertien kleuren aquarelverf met een tekening van Mariëtte Ciggaar waarin ze uit de doeken doet welke kleuren het allemaal zijn. Prachtig! Wat een mooie mensen heb ik om mij heen.

Toerist in Den Haag

Met Teun in Den Haag. We bezoeken museum 1646 en eten warme stroopwafels. Het waait en dat maakt dat de wolken voorbij vliegen, met sneeuw, hagel en zonneschijn.

Een goed begin

Gisteravond terug gekomen uit Ispra, Italië, en bij Teun in Den Haag gaan logeren. Gelukkig dat zij me kon ophalen. Ik had geen idee. Opende mijn NS app en zag dat vanaf acht uur 's avonds de treinen stopten met rijden. Logisch, had er alleen even niet over nagedacht. Ze past daar op een kat. Grappig toeval, ik in Italië op kat Jäger en zij past op kat Willem.
Ik vertrok om half zeven vanuit Milaan en had mooi uitzicht op het vuurwerk beneden mij. Toen we boven Nederland vlogen was het net of ik langer onderweg was, alsof het al twaalf uur was in plaats van half negen. Knallend het jaar uit. Absurd hoeveel en hard er vuurwerk werd afgestoken. Ook in Den Haag.
Vanmorgen bij de traiteur heerlijke koffie en broodjes gehaald. Daarna naar museum Voorlinden. Wat een perfect begin van het jaar. Een prachtige tentoonstelling met onder andere werk van Olafur Eliasson, Jannis Kounellis en als inspirerend hoogtepunt de tentoonstelling Mindstudy van Mark Manders. Och, ohhhh, ontroerend en jubelend mooi.

Laatste dag Ispra

Vandaag vlieg ik terug. Voor de laatste keer wandel ik, langs de appelboom, naar verse broodjes voor het ontbijt. Door Björn en Ynske word ik afgezet op het vliegveld en onderweg wandelen we langs een ander meer in de buurt van het vliegveld.
Teun haalt me op van Schiphol en rijden we naar Den Haag. Waar zij op kat Willem past.
De hoeveelheid vuurwerk is abnormaal. Zo lang en zo veel. Arme vogels. Het blijft ook fascinerend. Ik kan het niet ontkennen dat het me ook altijd opwind. Gelukkig weet ik hoe slim, sterk en vergevingsgezind vogels en andere wilde dieren zijn. Ik ben blij dat dit de laatste harde klap is.
Het contrast is groot. Vanmorgen was ik nog in een winterslapende omgeving langs het grote meer, Lago Maggiore, in een rustig dorp Ispra in Italië.

Nog (niet) meer blijven

Deze dag begon met een Italiaans ontbijtje. Vanmiddag stuur ik Mars een bericht, dat ik nog in Italië blijf. Ik heb een enkeltje geboekt. Dus het is open wanneer ik terugkom. Het bericht verstuur ik tijdens mijn wandeling langs het meer. Ik wandel verder, en nog geen half uur later merk ik dat het genoeg is. Heb tien dagen, in mijn eentje, in totale ontspanning langs het meer gewandeld en het is genoeg. Genoeg van het heerlijke niks. Klaar voor meer.
Na de online art journal tekenworkshop van Mariëtte Ciggaar, die overigens dol is op de Bonte kraai, die ik elke dag aan dat meer zag, zo ook vandaag, net als de aalscholver, is ze ook dol op, weet ik, boek ik de terugreis voor morgen.

Langs het meer

Vandaag wandelen Björn, Ynske en ik op verschillende plekken langs het meer. Mysterieuze plekken, wonderlijke plekken, heilige plekken en touristische plekken. Daar valt ook zeker De onderwater kerststal van Laveno Mombello onder. We zijn er vandaag meerdere keren langsgekomen. Wonderlijk bedacht om een joekel van een kerststal in het water te laten zakken.

Helder, er zijn bergen

Gisteren trok de mist op. Vandaag heeft het gevroren, is het windstil en helemaal helder. Ineens zie ik in de verte en overal waar ik kijk besneeuwde bergtoppen. Ik ben op vakantie. Wandel langs het meer en meer doe ik niet. Och ja, ik kijk en zie van alles. Een witte boom of een boom die mooi het witte licht vangt en op de muur met mos zie ik een eekhoorn.

Drie koningen

Het is wat vroeg, maar ik zag ze vanavond op het strand, vlak voor strandtent Woest in Callantsoog. Met Koning als achternaam maak ik zulke flauwe grapjes.
Verder een fazant en wat uilen gemaakt uit mijn serie Rare vogels.

Kamer nr. 4

Bezoek aan galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Al vaker was ik er en nu keek ik met andere ogen. Ik mag er een ruimte/kamer gaan inrichten. Binnenkort is mijn werk er te zien. Hoe bijzonder ook, toen ik voor de tweede keer de ruimte bekeek viel mijn oog op het nummer van de ruimte: nr. 4. Mijn lievelingswoord. Vier, vieren.
Leuk om straks te exposeren met onder andere Willem Schotten, Inge Koetzier van Hooff, Ell Geeh, Marianne Duif, Konstantin Mindadze en Nosrat Mansouri (oud klasgenoot van de Rietveld academie).

Niet op nieuw

Gisteravond drie nieuwe werken uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid op een frame van hout gespannen en geniet. Vanmorgen één van die drie weer los van het frame gehaald, dertig nietjes met een mes en tang eruit peuteren.... stom werk. Het zat niet goed opgespannen, de vogel zat te hoog naar mijn zin. Dus opnieuw.
Omdat ik zo lekker in de uilen zit nog maar twee uilen (af)gemaakt uit mijn serie Rare vogels. Er ligt nog een groot aantal voorbereid om nog te naaien, katoen met vlies achterop gestreken, koppen geknipt en opgeplakt. Klaar om er met de naaimachine een tekening van een lijf op te maken. Pauze strandwandeling, zonder wind, das altijd bijzonder aan zee en 's avonds online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Sneeuwuil en schelp

Eigenlijk raap ik, behalve een paar stukken plastic zwerfvuil, nooit iets op van het strand. Schelpen en gladde houtjes vind ik mooi, maar ik krijg geen inspiratie om er iets mee te maken. Nu het op het strand rustig is, voorlopig tenminste want tijdens de kerstvakantie is het even wat drukker, valt mijn oog al een paar dagen op bijzondere schelpen. Ik verwonder me erover en steek ze ineens ongemerkt in mijn jaszak. Nu heb ik een pot met water vol bijzonder mooie schelpen.
In mijn atelier werk ik aan sneeuwuilen en een eksters.

Een licht voorjaarsgevoel

Het zonnetje schijnt, in huis wordt er gepoetst. Twee keer naar het strand en in mijn atelier werk ik aan uilen en eksters uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid. In de middag was ik al naar het strand geweest, want het was zo stralend mooi en ik ga sowieso bijna dagelijks.
Toen ik rond vijf uur een rode gloei mijn atelier zag binnenvallen ging ik het balkon op om foto's te maken. Soms is dat rode zo kort, ik dacht dat ik het niet zou halen om het op het strand op de foto te zetten. Toch schoot ik mijn klompen aan, liep het huis uit, het duin over en ja! Het lukte. Nog steeds rood boven zee.

Torentjes

Vandaag vond ik allemaal dezelfde soort schelpen op het strand. Hele mooie. Misschien door mijn achternaam, Koning, maar ik zie er torentjes in. Das toch ook Koninklijk om in zo'n schelp te mogen wonen.