Vanaf zaterdag mijn werk te trekken

De kleine kunstwerken voor Pakje Kunst heb ik vandaag naar Pakje Kunst Haarlem gebracht. Lekker weertje tijdens mijn rit naar regiobeheerder Iris van Zanten, bakken regen met donder en bliksem. Wat een toeval, we kennen elkaar. Iris is in hetzelfde jaar als ik afgestudeerd aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Zij bij tekenen & schilderen, ik beeldende vorming. Een leuke kleine reünie daar in een prachtig oud gebouw in Haarlem.
Vanaf zaterdagmiddag is mijn bijlage, een kleine dubbele foto van mijn blog Keep van Jute op MDF geplakt, voor vier euro, mijn favoriete getal! laten we vieren, uit de automaat die bij Kunst Centrum Haarlem te trekken. Dus kom met twee twee-euro munten en trek een Pakje Kunst. Het is wel een verrassing wat je trekt. Want het is namelijk hetzelfde principe als de verrassingseieren van Kindersurprise. Je weet dat het een klein kunstwerkje is, maar je weet niet van welke beeldend kunstenaar je wat je trekt.

Ik ondernam

Vandaag had ik een zeer onaangenaam gesprek bij Cultuur + Ondernemen. Veilig vanuit mijn thuisatelier voelde ik al een poosje dat ik er klaar voor was en zin had om naar buiten te treden, nieuwe zakenmensen ontmoeten om grotere klantenkring te bereiken. Misschien zelfs ander creatief freelance werk naast mijn beeldend werk in mijn thuis atelier.
2018 was een creatief klote jaar, met veel zoektochten, meerdere verhuizingen atelier, persoonlijke aanvallen, verschillen, uit elkaar vallen van ons duo Imperio Imperfecto en vandalisme en inbraken atelier en nu we in maand tien zitten en ik me veilig en op mijn gemak voel dacht ik aan meer inkomen te genereren met mijn kunstenaars hoofd, gedachtes en visies. Ik had namelijk begrepen dat ze bij Cultuur + Ondernemen daar een kwaliteit in zagen en daar op zaten te wachten. Mijn afwijkende kunstenaarshoofd.
Niets bleek minder waar. Na de eerste vraag werd mijn antwoord onderbroken en vroeg de persoon of ik even serieus antwoord wilde geven...... Het antwoord wat ik aan het geven was kwam direct, uniek en puur uit mijn kunstenaarshoofd en hart.
Was ik maar direct uit het duffe kelderkantoor-gesprek gelopen. Ik bleef zitten en ging in de slachtofferrol. De man kon mij zelfs nog verder onderuit halen. Dat deed hij ook. Hij gaf zijn mening over mijn meegebrachte werk en die was zuur:' Jou werk is niet galerie waardig'.
Voor nu zit ik weer even in de put. Val zo terug op het gevoel na aanvallen van vorig jaar. Zelfs geen zin om mijn atelier in te gaan en heb al even bij Joprapido gekeken naar vacatures waar ik wel geschikt voor ben. Voorlopig onderneem ik niet.

Vers in ontwikkeling

De dag na onze duo-expositie en ik zie tijdens het werk achter de computer in mijn rechterooghoek een knalrode mini klaproos de aandacht vragen. Ik ga er naartoe en zie in de pot naast de klaproos dat de tomaat nog steeds zin heeft in nieuwe tomaatjes.
Klaar voor nieuw fruit. Ik neem het maar aan als een voorteken. Niet dat het achter de rug is, de dag na de expositie, maar mogelijkheden voor nu.

Goed stel

Dat was een goeie tweede dag van onze tweedaagse duo-expositie! Wat hebben Mars en ik mooie vrienden en familie! Trots om ze te hebben.

De eerste dag

Dat was een goede eerste dag van onze tweedaagse duo-expositie in Wilma Wegert haar centrum voor Natuurgeneeskunde te Winkel. Morgen nog zo eentje!

Dieren inrichten

Onze expositie 'Flatliners en wolkenkrabbers' inrichten in Winkel bij Serge en Wilma Wegert en tussendoor chocomel drinken  met onze allerliefste Teun. Dierendag moet ook gevierd.

Voorbereidend werk

Nieuw werk opgespannen, nieuw werk afgemaakt en oud werk waar ik ontevreden over was anders gemaakt en weer opgespannen. Dit alles voor aankomende duo-expositie met Marcel bij Wilma Wegert in Winkel.

Amuse, een bonbon, een sierraad uit de automaat

Edelsmid, banketbakker, de foto's in dit formaat zijn net amuses. Ik had toch misschien wel chefkok, edelsmid of banketbakker willen worden. Al op de AHK en zeker op de Rietveld was ik al dol op miniatuur foto's. De contactafdrukken die ik Wim Mulder, van Kingma, nu Fotolab, kreeg om uit te zoeken welke ik ging laten uitvergroten waren altijd al favoriet en ik deed in 1999 voor het eerst mee aan een expositie met foto's op dat formaat.
De foto's die ik van mijn, dit, blog selecteerde heb ik, door Marcel strak op maat gezaagd, op MDF geplakt. Binnenkort kun je ze uit de oude sigarettenautomaat met nieuwe functie van Pakje Kunst Haarlem trekken. Het zijn net amuses, bonbons, een sierraad. Ik hou er van! Het maakt mij gelukkig. Kleine handzame schoonheden. Wat een cadeautjes!

De perfecte eindsprint

Nu moest het gebeuren. Ik zette al mijn favorieten in om de eindsprint succesvol te halen. Ik gebruikte zelfs mijn favoriete groene speld. Nu of nooit leek het. Ik ging in een sprint. Ik ging in een volledige concentratie. Als een malle en het ging goed. Geen tijd meer voor gezeur. Het moest nu gebeuren. Ik was in topvorm daar met mijn schaar en naaimachine. Briesend ging ik over de eindstreep en leverde precies op tijd mijn kunstwerk voor Textiel Plus wedstrijd in.

Klus Plus en klaar

De deadline voor Textiel Plus wedstrijd werd inderdaad vanzelf gehaald. Daar hoefde ik niets voor te doen. Werk is af. Daar deed ik wel mijn best voor. Met een flinke blos op mijn wangen heb ik vandaag mijn werk afgemaakt en verstuurd.
Mijn werk had ik nu helemaal uit elkaar geknipt, soort van 'kill your darlings' of 'erger dan het is kan het niet worden'. Daardoor zag ik het licht, de zon scheen werkelijk mooi mijn atelier in. Ik raakte in een goede flow en maakte een nieuwe compositie van de losgeknipte delen. Ik laat voor nu alleen wat details zien. Veel van mijn kleine favorieten heb ik verwerkt.

Flatliners & Wolkenkrabbers

De nieuwe week is nog maar net begonnen en ik heb al weer zin in volgend weekend! Namelijk zin in onze duo expositie in de voorste ruimte van Wilma Wegert haar centrum voor Natuurgeneeskunde, voorheen galerie Wegert & Sadocco, Bosstraat 7, Winkel (NH).
Welkom. Marcel van Pinxteren en ik zijn beide dagen van onze expositie Flatliners & Wolkenkrabbers, 5 & 6 oktober, aanwezig van 14:00 tot 18:00 uur.

Piemels en vlekken op het doek

Vandaag Textiel biënnale 2019 in museum Rijswijk bezocht. Ik geloof dat ik me nog nooit zo'n zeur heb gevoeld als vandaag. Alle groepjes mensen waren luidruchtig in de museumzalen. Ik zei natuurlijk niets, stel je voor, dan zou ik werkelijk een zeur zijn, zocht de stille zalen op en ging later terug in de hoop op meer rust om te kunnen kijken naar de expositie.
Terug in de grootste zaal trof ik toch nog drie dames die luidruchtig in discussie waren over het getoonde werk. De expositie werd er ineens stukken leuker op. Want ze vonden het maar niks. Ik genoot met volle teugen van de songteksten, piemels en het sperma op het doek. Paul Yore de Jeff Coons van de textielkunst.
Fijn werk ook van Lia de Jonghe, Ana Teresa Barboza, Higi Jung en Max Colby. Plus ik zag gaten in het werk van Kristine Fornes. Las de tekst en zag dat ook zij valt voor oud, gebruikt en afgedankt textiel.
Vanmorgen de tape van de houtjes voor 'Pakje Kunst' strak los gesneden. Als ik het lef heb, dan ga ik de foto's er op plakken.

Bijna een 'Pakje Kunst' van mij trekken

Ondertussen ook steeds dichter bij mijn deelname aan 'Pakje Kunst'. Bij 'Pakje Kunst' kun je kunst trekken uit oude sigarettenautomaten die her en der in Nederland staan. Ik mag deelnemen in Haarlem.
De foto's zijn afgedrukt en Mars heeft net en strakke houtjes voor mij gezaagd. Van mijn werk bij Miniot had ik nog restjes dubbelzijdig plakplastic liggen die ik nu mooi kon gebruiken.

Ik zie het licht (bijna figuurlijk ook)

Snel tussen de buien en wolkendekken door maak ik foto's. Ik doe net alsof het heel zonnig is. Ook werk ik door in mijn atelier. Tik tak, bijna 1 oktober en het werk met uil hangt in de koeling en verder nog geen beslissing gemaakt over welk werk er dan word ingezonden. Wel nieuw werk gemaakt. Wie weet zie ik het licht ook daar binnenkort in.

Neuriën met twee vingers in mijn oren

Avondlicht in mijn atelier. Nog even aan het werk. Al is het een beetje worstelen, ik blijf maken, er komt vast iets uit, en anders wordt het ook vanzelf 2 oktober, datum voorbij de deadline Textiel Plus wedstrijd inleverdatum.
Ik leer weer zoveel over mezelf. Over regels, over ergernissen qua gekozen woorden. Ik zit zo weer op de middelbare, waar ik het niet eens ben met bepaalde aannames. Dat dingen zo zouden moeten zijn omdat dat nu eenmaal wordt gezegd. BRUL!!!! Zo mee oneens! Dingen kunnen altijd anders. Woorden kunnen anders worden gekozen. Weg met de standaard! Wees anders! Ben los van de hokjes! Denk en voel zelf! Neem niet alles klakkeloos over, omdat het nu eenmaal zo eens door een slim hoofd is opgetikt en overgenomen. Ben oneens en ga er tegen in.
Vanmiddag had ik het er nog over met mijn moeder, toen we het hadden over passie, vanwege de wedstrijd voorwaardes, over de vulkaan. De onrust van binnen. Zij vertelde dat ze dat heeft, en altijd heeft gehad. Ik ook. Bij mij voelt het wel anders dan bij haar. Nu is het ook minder sterk. Jaren had ik een vulkaan op uitbarsten in mijn binnenste. Nu snap ik meer waar het vandaan komt. Het niet willen horen van de regels! Met twee vingers in m'n oren neuriën.
Thuis worden ze van mij geneurie trouwens gek. Zeker in concentratie doe ik dat heel de tijd.

zzzzzzzzzzz.....

Ineens weet ik waarom Pip zo lekker kan slapen in mijn (naai)atelier. Door de stripverhalen. Daar zie je altijd zzzzzzzzzzzzzzz... wanneer er geslapen wordt. Dat doet mijn naaimachine ook zzzzzzzzzzzzzzz....... Zeer slaapverwekkend mijn nijvere Lewenstein.
Vandaag wat werk uit elkaar gehaald en nieuw werk van proberen te maken. Ook het werk voor de Textiel Plus wedstrijd. Oei. Ik knipte het lelijke binnenstuk er zo uit. Gat in het doek. Het is wel echt veel beter, nu met gat.

Bloed mooi

Thuis komen van bloed doneren en dan zo aan tafel kunnen schuiven. Teun had de meest verrukkelijke maaltijd die ik in tijden at gemaakt. Zag er ook nog een mooi uit. Die poké bowl had ze werkelijk Insta-waardig bereid. Ik ga de hashtag #instafood hier maar eens voor gebruiken.

Bloemencorso Winkel 2019

Het was een bijzonder mooi weekend. Dit weekend zat ik in de jury van het Bloemencorso in Winkel. Niet te doen om een winnaar aan te wijzen. Dus doe ik dat ook niet. Ik ben onder de indruk van al de karren. Wat een werk en wat een samenwerking en hoe bijzonder om eerst op vrijdag bij het werken aan de corso wagens te mogen kijken.
Zondag was ik er om half 12. De eerst wagens kwamen de Bosstraat ingereden. Daar begon mijn taak als jurylid weer. Vrijdag had ik al een indruk en dacht de winnaar al wel te hebben gezien. Wat ik zelf niet verwachte is dat dat toch anders bleek te zijn. Niet te doen! Ik ben een waardeloos jurylid. Ik vind alles mooi en iedereen aardig. Ik gun het iedereen om te winnen. Iedereen heeft een steentje, nou een enorm rotsblok bijgedragen aan dit bloemencorso. Ik ben ook diep onder de indruk van de hoogte van de karren. Het dorp Winkel heeft uit 3400 inwoners en ik had dit niveau niet verwacht.
Nu weet ik ook niet heel goed wat je kan verwachten aangezien ik nooit eerder een bloemencorso heb bezocht. Dus ik verwachte ook niet iets, dacht ik, toch onder de indruk van de kwaliteit en kwantiteit.
Ik heb enorm genoten. Niet alleen van de karren en de bewoners van Winkel, ook van de bands en fanfares en verenigingen, zoals je ze volgens mij dansmariekes noemt. Wat een heerlijk gezicht om ze door te straten te zien gaan met hun maffe ingestudeerde choreografie. Ik hou er van! Lekker serieus bezig met iets wat heel simpel lijkt. Maar wat oh zo belangrijk is.