Traveling North - detail

De cadeaudozen met vlinders van mijn installatie Traveling North, geïnspireerd op de migratie van de Monarch vlinder, zijn klaar. Gesneden, geplakt, bestempeld, vlinders er ingeprikt, deksels er op en tot slot een mooi lint erom. Morgen breng ik ze naar Amsterdam. Binnenkort in de verkoop.
Tussen de hagelbuien door scheen de zon heel lekker op mijn dozen met vlinders van papier. Pluk die zonnestralen!

Pop!

Ontpopt, zo lijkt het. Na een onderzoek van anderhalve maand is dit het resultaat. Een aantal vlinders van mijn installatie Traveling North kan binnenkort gekocht worden in een handgemaakte cadeaudoos. De muur installatie Traveling North, gemaakt met vlinders van papier uit tweedehands prentenboeken, is geïnspireerd op de migratie van de Monarch vlinder uit Noord Amerika. Die vliegen met miljoenen soortgenoten duizenden kilometers om in bomen van hetzelfde bos in Mexico te overwinteren.
Vanavond had ik ook nog en weer een fijne Art Journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Ik was dit keer de klos. Of toch niet. Ik tekende het, vier keer. Speciaal voor mij dat getal uitgekozen. Ik ben dol op vier, twee keer vier is vieren.

Testen en door de knieën

Ik heb een idee, ga eerst kijken, overal. Veel kijken. Onderzoeken, weer kijken, weken, pruttelen en dan hak ik de knoop door. Dit keer was het idee om de cadeaudozen voor mijn vlinders, van papier van mijn installatie Traveling North, zelf te maken. Vandaag onderzoek ik hoe ik de afwerking ga doen. Wat plak ik op de hoeken? Wat zet ik op de dozen? Ga ik er nog op zeefdrukken, of stempelen? Zo plak ik bijvoorbeeld ook een stuk lint aan de zijkant. Dol op die blauw. Al bijna maak ik alle dozen zo. Eerst nog even kijken, bespreken met Mars, afwegen, nog een aantal andere kleuren lint getest en het allemaal afkeuren. Het is goed zoals het is. Het oorspronkelijke idee om het simpel te houden. Alleen met lijm en een stukje papiertape. Na het werk nog even een wandeling. De zee vond het nodig om mij op de knieën te krijgen. Het werd eb. Ik stond al een tijdje te kijken of ik een walvis zag of toch een surfer, nam foto's. Toen er een dikke golf aankwam en ik naar achter stapte om geen natte voeten te krijgen kreeg ik mijn voeten niet uit het zand. Soort van vacuüm getrokken. Hup. Ik duik zo voorover de branding in. Thuis omkleden en weer op pad om het rondje af te maken.

Handgemaakte doos

Voor een nieuw idee ben ik bezig mijn eigen dozen te maken. Al weken, maanden misschien al, ander halve maand, lekker exact, ben ik bezig met het zoeken naar een geschikte doos voor een paar vlinders van papier. Binnenkort is het waarschijnlijk mogelijk om een klein stukje 'Traveling North' installatie met vlinders van papier uit sprookjesboeken te kopen, voor bij je thuis.
Ik werd geïnspireerd door De Tuin van Soelaas en door wat ik zag bij Stadspaviljoen Noord. Het werk van Loesje van Herp - Plantaardigheidje, bijvoorbeeld, alleen de naam is al mooi. De Kaarten box van Mussemeisje en haar werkproces filmpjes. Ach allemaal zo mooi.
En wat ben ik toch dol op knutselen. Lekker met een kwastje lijm op de randjes strijken en aan elkaar plakken. Uitzoeken hoe dat werkt met een deksel en bodem, dat het in elkaar past en dat het er ook nog eens gezellig uitziet, zo handgemaakt, met ongelijkheidjes. Ik ben zo geïnspireerd door De Tuin van Soelaas dat ik merk dat zelfs mijn taal anders is. Ha! Lekker dan. Ik ga gewoon de hele tijd naar ze kijken en wie weet is het besmettelijk en heb ik straks ook van die blije dingen. Frutseldingen waar ik blij van word. Het doet me ook denken aan wat ik vaak met Evie deed. Dat was ook altijd zo leuk. Miniatuur servies maken bijvoorbeeld. Voor in het Sonny angel poppenhuis.
Voor nu nog even wat dozen snijden en maken. De vlinders er in, vlinderstrik (hihi) erom en onder de kerstboom.

Schitteren in afwezigheid

Ik heb besloten om niet deel te nemen aan de expositie in de ontvangstruimte van Juwelen aan de Zaan.

Spetterende golven

Wild water aan zee.

Alles uit de kast

Voor expositie ben ik werk aan het verzamelen en voor Artacasa ben ik bezig om dozen te maken. Pip doet haar best om te helpen. Toch? Haha, nou wel zo gezellig als ze af en toe in de weg staat.

Juwelen in de wolken

Buiten karton snijden en hout schilderen. Tijdens het aftekenen op kijken en dan een mooie zonsondergang zien boven de duinen. Koud maar fijn.
Daarna nog een laagje lakken en afsluiten met een Art Journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Ik hou zelf van elf

Wie er nu meer plezier heeft van Keuvelen, Sint Maarten, betwijfel ik. Sinds ik uit Amsterdam terug ben naar de Noordkop verheug ik me altijd al dagen van te voren op 11 november. Om een excuus te hebben om er iets speciaals mee te doen, gebruik ik de aanwezigheid van buurkinderen. Twee buurjongens en vier buurmeisjes wonen in de buurt. Daar vul ik een zakje van papier met snoep voor en stik die op de naaimachine dicht met rode garen. De andere kinderen krijgen gewoon één snoepje.
Vandaag was er lekker veel wind, voor de kinderen natuurlijk stom, ik zag een aantal verwaaide lampionnen. Ach het hoort er ook een beetje bij, nat en koud weer tijdens Sint Maarten. Vanmiddag dus, genoot ik van de wind, de golven, de wolken en het licht. Ik kon niet stoppen met foto's maken.

De poten van het nijlpaard

Een opdracht die toch geen opdracht was. Ik was er al wel aan begonnen. Dus maak ik er vrij werk van. Via via kreeg ik het verzoek om werk op ongebleekte katoen met vaste afmetingen en soort van vaste afbeelding te maken. Want die persoon had ergens mijn werk gezien en wilde dat ook. Beleefd zei ik ja, want ja. Als je ja zegt kan het zo zijn dat het je ergens brengt. Soms op stomme punten, maar meestal goed en bovenal leerzaam. Ik zat eigenlijk enorm te mopperen, dat het me was overkomen, die opdracht. Waarom zeg ik niet direct nee op een opdracht? Ik ben dol op de vrijheid van zelfstandig werken. Op creëren en dat op eigen kracht en op me zelf. Niet geheel toevallig was het dus dat de opdracht toch geen opdracht was. Het bleek een bijzondere uiting van enthousiasme te zijn geweest.
Nu ik het toch maak ga ik er maar mee spelen, nu aan het spelen met de poten van het nijlpaard.

Roer me niet

Roerdomp zit stokstijf in het riet. Heeft een goede schutkleur ook en een goede verstophouding, staat als een stok die lijkt op rietstengels. Mijn werk is als een tekening met draad op de naaimachine. Het is één lijn. Het is anders dan tekenen met een potlood. Een potlood haal je vaker van je werk af. Bij het maken van mijn Rare vogels volg ik één lijn. Het voetje zit op het werk. De naald en draad gaan in het werk.
Storen. Ik word gestoord. Het is kort. Maar waar was ik? Na het storen wil ik weer verder gaan. Maar waar precies was ik? Ik was bij een poot. Mijn naald staat in een poot. Ga verder. Maar zie poot. Die is mislukt. Nu wil ik ook rare en imperfecte vogels maken. Speels als een kind. Maar niet zo. Of toch? Is dat het? Gestoord willen worden? Imperfect werken. Ik begin bijna in manifesteren te geloven. Door imperfectie in mijn vogels na te streven, roep ik het misschien ook op tijdens het werk? Uit de werkflow getrokken worden. Willen worden? Interessant. Ik denk toch van niet.
Verder vandaag nog een vlinder voor Artacasa gemaakt uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid en beide opgespannen. Ik ben toch bezig met vlinders van papier. Dus dan gaat dat zo bij mij. Altijd meer. Dit keer meer vlinders.

Grote beer in het bos

Vlinder aan het maken uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid. Een grote beer is het. In het bos zag ik mooi mos.

Helder herfst

Vorige week waren de dagen grijs en nu al dagen helder. Wat is dat toch fijn. Windstil ook. Das ook zo bijzonder aan zee. Gelukkig kan ik in mijn pauze wandelen aan zee. Het zeewater lijkt wel te kabbelen als een beekje. Hoe zit dat met kwallen? De laatste tijd liggen er zoveel grote op het strand, dood. Zijn die oud? Ze zijn zo groot, gek genoeg vind ik dat zielig. Misschien zieliger dan wanneer ze klein zijn en op het zand liggen. Ik heb geen idee hoe oud zo een grote kwal nu is.
Eind van de middag weer een fijne Art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.
Op Etsy heb ik nu drie werken uit mijn serie Rare vogels staan. Dacht, laat ik eens kijken of ze me kunnen vinden daar.

Serieus lijnenspel

Het ziet er mooi uit, ik kan niet stoppen met foto's maken. Overal in de lucht worden lijnen getrokken. De zonsondergang geeft er een mooie goud, oranje en rode kleur aan.
Maar tja, het zijn wel de strepen van vliegtuigen. Heel veel strepen. Kan ik dan wel genieten van het lijnenspel? Mag dat? Zo wandel ik naar huis. Naar de soep. Een knalrode bietensoep, borsjt.

Light festival Den Helder

Weer bezoek ik een light festival. Dit keer in Den Helder. Mijn eerste keer. Per toeval zag ik eens wat werk toen we naar een dansvoorstelling op Willemsoord gingen. Nu heel de tour. Wat was het mooi, sprookjesachtig, verrassend, en inspirerend. Den Helder ook trouwens. Er word enorm hard gewerkt, gebouwd en gerenoveerd. Dol op de oude gebouwen van de stad. Goed om te zien dat die een nieuwe bestemming krijgen.

Gouden vlaktes tijden

Rond en in Callantsoog zijn veel tulpenvelden en nu is het weer tijd om ze te bedekken met stro. Met bepaald soort licht is het net of er goud op het land ligt. Ik vind het prachtig.
Het gif wat bij reguliere bollenteelt wordt gebruikt vind ik dan niet zo prachtig. Dat kan ik sinds ik het weet niet meer los van elkaar zien. Als kind zat ik gewoon heel de zomervakantie in de bollenschuur bollen te pellen. Wat een gruwelijke gedachte. Zeker ook nu hier om mij heen zoveel oude mannen zijn met Parkinson.
Omdat het hier zo landelijk is, aan zee, zie ik vogels nog veel meer van dichtbij dan voorheen. Zo keek ik nooit echt goed naar een land vol ganzen. Dat was gewoon een feit. Grazende ganzen. Nu wel en ik vind ze nog mooi ook, zeker op een bedje van gouden stengels stro. Ik maak ze ook graag in mijn serie Rare vogels en ik ken het verschil tussen eend en gans. Deze miniaturen lagen nu eenmaal in de buurt.