Tien jaar vriendschap

Tien jaar was ik bevriend met Brenda. Toen vond zij het wel mooi. Die lieve Bren. Nu meer dan dertig jaar terug overleden, dood. Gekozen voor de dood. Met Astrid liep ik een heen en weertje en haalde we de mooie dingen op. Daarna draaide ik plaatjes uit onze jeugd, toen we gingen dansen op onder andere Tears for Fears. Normaal gesproken kan ik het niet aan, als ik het zomaar ineens te horen krijg. Nu genoot ik er van. Een mooie verjaardag, met twee flinke buien en veel geluk.
Nieuwe werken uit serie Rare vogels zijn gestreken en geplet.

500 Friese zeepaarden

Al maanden stond het in mijn agenda: 14 oktober strandrit van honderden Friese paarden. Nu was het zaterdag 14 oktober. Een uur te vroeg liep ik op het strand. Zand kneiterhard in m'n gezicht. Zelfs een bui. Het was koud. Heen en weer met om de twee seconden mijn blik op de strandopgang gericht, dat ik het moment niet precies mistte. Ohhhh, ineens waren ze daar. Een muur van gitzwarte Friese paarden kwamen het strand van Julianadorp op. Wat is dit mooi. Wat een fantastisch initiatief. De tranen sprongen in m'n ogen en mijn keel reageerde. Over donker gesproken. Soms is dat nodig om te ervaren hoe mooi licht kan zijn.
Nadat de paarden voorbij waren ging ik gelijk met honderden mensen het strand weer af. Koud en zin in koffie. De strandtent zat stampvol. Naar huis voor koffie. Ik besloot om later terug te keren om de stoet nog een keer te zien.
Thuis koffie. Daarna terug met vriendin, zus en dochter. Ook zij waren enthousiast. Wat een mooi gezicht. Met zonder hesjes was het vast nog mooier. Die denk ik in mijn hoofd wel weg. Over weg geschreven, dit was de laatste keer dat deze strandrit werd georganiseerd. Mooi dat ik deze laatste kans nog even greep.

Teunisbloemen logisch

Al een jaar was ik voor onze nieuwe tuin in Callantsoog in plantenwinkels op zoek naar roze Teunisbloemen. Bij Sprinklr stond ik op de stuur-me-een-bericht lijst, voor als er roze Teunisbloemen op voorraad zouden zijn. Dat was nu. Direct een aantal besteld. Natuurlijk vanwege Teun haar nieuwe tuin en naam. Biologisch das ook natuurlijk. Ook meteen IJzerhard en Lavendel besteld. Doet het goed hier aan de kust.
De duif die ik gisteren als eerste maakte uit serie Rare vogels heb ik nog veranderd. Het weer is al zo grijs. Die duif dan ook nog eens. Er moest iets bij. Wit om het wat op te trekken. Voordeel aan grijs weer, is regen, en dus zwammen. Lekker veel zwammen.

Raar begonnen

Na dagen voorbereiding heb ik vandaag mijn eerste nieuwe werk uit de serie Rare vogels gemaakt. Een duif. Ik had namelijk hele rare plaatjes uit een duiven gids geknipt. Daar hoef je eigenlijk niet heel veel aan te veranderen om er rare vogels van te maken. Goed om mee te beginnen. Al is achteraf deze niet naar mijn zin. Maar dat kwam pas na een aantal andere nieuwe werken. De kerkuil bijvoorbeeld, die is goed, niet heel raar. Maar ja, dat rare lukt ook niet altijd. Ik kan het inmiddels te goed. Marcel had het zelfs over perspectief, dat dat zo goed was gelukt bij één van mijn nieuwe miniaturen. Daar heb ik nu werkelijk nooit iets van begrepen. Hoe dat werkt, perspectief. Zeker niet op het platte vlak. Een per ongelukje gelukt perspectief.
In de pauze even wandeling langs duinen en zee. Er was een vlieger over het duin gekomen en de rozenbottels hielden het vast. Eigenlijk best mooi, die regenboog kleuren. Over kleur geschreven, het vogelvoer huis is inmiddels na één regenbui totaal anders. Verroest. Dat is de bedoeling. Na de wandeling weer verder. Kijk nog even naar het werk. Die kerkuil hou ik nog even in mijn hand, in mijn atelier. Nieuwe lievelings.

Strijken en lijnen trekken

Nog meer ongebleekte katoen verstevigen met plak vlieseline, strijken, dan strepen trekken en op maat knippen. 5,5cm bij 8,5cm. Lekker veel. Zoveel kleine koppen had ik nog niet eerder tegelijkertijd voorbereid. Vast vanwege mijn uitstel gedrag. Ik bleef maar nieuwe koppen zoeken en knippen. Ik twijfel, denk ik, want ik twijfel, of ik het nog wel kan. Of ik twijfel ergens anders aan. Is dit nog leuk? Gebruik ik kleur op verzoek? Blijf ik nog bij mezelf? Is er ontwikkeling. Moet dat? En nog eens: hoe deed ik dat? Ik keek terug in mijn map met Rare vogels en was onder de indruk. Knap en kan ik dit weer? Vragen, twijfels, vragen.
Nu genoeg uitgesteld, klaar voor deze volgende stap. Dan kan ik binnenkort nieuwe miniaturen gaan naaien. Ohja, dacht ik ook nog dat ze misschien zo wel ook leuk zijn. Gewoon met zonder naaien. Gelukkig was daar Piet op de app. Hij zei, die rompen zijn juist het leukste. Dus hup. Weg uitstel gedrag.

Duin ergernis en plakken

Genoeg vogels geknipt. Tijd om te plakken. In de pauze even over het strand. Terwijl ik het duin op loop vraag ik me af hoe het komt dat er al zo veel rozenbottels weg zijn. Bij ons in de tuin zitten er nog heel veel in de heg. Nou dat antwoord was snel gegeven. Een kleine zwerm spreeuwen scheert over het duin en land op de rozenbottels. Dan gaat het inderdaad hard met het aantal rozenbottels.
Mars leest de Volkskrant en is gevallen voor de reclame uit het Magazine. Blij mee. Want vandaag ontving ik een mooi vogel voer huis. Van staal en dat gaat roesten vanaf het moment dat het gaat regenen. Nu zit dat in de lucht, en toch vind ik het vreemd dat ik bijna kan niet wachten tot het gaat regenen en roesten.
En ohwja, ik voel me een zeurkous. Maar als er toeristen in de duinen rennen, springen, liggen, zitten of rommelen, dan word ik geïrriteerd en bozig. Hoezo doen ze dat? Dat duin is er om ons allen te beschermen tegen het water van de zee. Dan komt er nog het ergste. De ergernis aan mezelf. Want ik ben voor liefde. Eigenlijk wil ik de focus op dat en op al het mooie. Dus grommend ontwijk ik de behoefte om ze er af te sleuren en loop ik weg van de toeristen in het duin. Ik kijk omhoog naar de spreeuwen. Die mogen daar altijd zijn. In de duinen op de rozenbottels. Lekker fladderen met zo velen.
Pip kan soms ook heel zuur kijken. Eigenlijk zoals ik me net even voelde op het strand. Dat met die duin toeristen. Ik grinnik voorzichtig om de kat. Want als er iets is wat haar nog meer zuur doet kijken, dan is het wel als ze weet dat ik om haar lach. Lief beest. Zo gezellig in de buurt als er gewerkt wordt. Dit keer het huisje in elkaar zetten.

Veel raar knippen

Na het scheuren ben ik nu aan het knippen. Veel vogels knippen. Allemaal worden het Rare vogels. Sommige zijn het nu al. Ik heb boeken met duiven, hihi, die zijn echt al heel raar van zichzelf. Misschien kan ik er wel een gewonen vogel van maken. Min en min is plus, niet waar. Das dan wel reuze saai. Die zijn er al genoeg. Doe mij maar raar. Een beetje normaal of een beetje raar. Een klein beetje raar, net als mijn werk, klein en een beetje raar. Hopelijk. Das wat ik wil. Soms zijn ze gewoon heel gewoon. Ik maak ze nu al zo lang. Ik kijk er veel naar, knip ze veel. Dus weet nu best hoe een vogel er uit ziet. Het vreemde is dat ik ook overeenkomsten ga zien met andere dieren, niet vogels zeg maar. Soms komt de anatomie best overeen. Kan nu natuurlijk niet een voorbeeld geven.
Rare vogels zie ik maar weinig. Daarom maak ik ze graag. Dol op raar, vreemd, bijzonder en imperfect.

Kleuren zee met Pip

Samen met Pip de oven uitpakken en meteen wat foto's nemen. De zon piept af en toe door de wolken. De zee en de kust hebben zoveel kleuren, ook hier in de kop van Noord-Holland. Dus daarom meer kleur toegevoegd aan pronk servies serie Zeee.

Reboot en de digi plee

Yvonne le Grand exposeert met haar digitale werk in Het Nieuwe Instituut, Rotterdam. Ik mocht naar de opening. Trots op mijn vriendin. Een expositie van digitale kunst, vanaf de start tot nu of net. Eind jaren 90 kwam Yve met Nara Zoyd. Een digitale Avatar. Baanbrekend werk noemen ze het nu. Toen vond ik het al een stoer, koel en intrigerend project. Wat voelde ik de hipheid in Rotterdam. Zelfs de plee was extreem. Fijn om er te zijn en om in de stad Rotterdam te zijn. Precies daar waar ik heel veel zomers stond met de caravan, toen ik nog op het festival de Parade werkte. Mooie plek.

Bekers glazuren

De bekers 'Kokkel' met de nieuwe kleuren zijn voor een groot deel door de Zusters van Zo op Johanna's Bos verkocht en het andere deel ging naar Blauwdruck in Zwolle. Dus mocht ik nieuwe bekers maken. Spannend of het weer zo goed lukt. Derde keer al met deze nieuwe kleuren. Ook nog wat bekers 'Pier' in witte klei met blauwtinten glazuur.
Vandaag drogen en morgen glazuurstook stoken op 1130 graden. Dat is ongeveer de maximale temperatuur wat de zwartbakkende klei kan hebben. Lekker helemaal dicht bakken. Om een mooie donkere kleur te krijgen met die lekkere kleuren glazuur. Ben benieuwd.

Raar werk voorbereiden

De Rare vogels gaan hard nu er op meerdere verkooppunten flink wordt verkocht. Dus heb ik tweedehands boeken uit de kast gehaald en scheur er al mijn favoriete vogels uit.
Beetje aan het opruimen geweest. De ramen moesten open, en het waait en ik heb allemaal papier en knipsels los op mijn werktafel liggen. Slechte combinatie, wind en papiertjes. Mars is de buitenkant aan het schilderen en de ramen van mijn atelier waren aan de beurt. Kom ik een mooi waslabel tegen en rode kolen op damast. Van de zomer op damast gedrukt toen mijn stagiair Jet hier was en wij voor Pakje Kunst Alkmaar lino's gingen maken. Ik stempelde als onderlaag rode kolen. Tja, ik kan nooit stoppen dus drukte ik die kolen nog even door. Nu liggen ze klaar, te wachten, tot ik er mee verder werk. Soms heeft dat tijd nodig. Net als op het land. Zaaien, groeien en oogsten. Het is een proces. Eerst maar eens flink wat vogels uit knippen om miniaturen van de maken.

Geel en blauw

Volgens mij was het begin jaren 90 toen ik het voor het eerst bewust was. De combinatie van geel en blauw doet iets met me. Vriendin Yve kocht een kunstwerk in die kleurencombinatie en ik was om. Soms piept het door in mijn werk. Misschien wel in dit werk voor Blauwdruck. Ook in dit werk zit een proces. Ik dacht dat het wel af was. Schiet het met veel nietjes vast op frame, draai, kijk en ben niet tevreden. Dus kunnen de nietjes weer los. Het zijn er best veel. Oranje bloem met rode garen los getornd en vervangen door een gele bloem. De kleur geel is ook favoriet. Gewoon in z'n eentje ook. Zie de foto's gemaakt in mijn atelier.

Proces cadeau

Dus als je gewoon zegt dat je het mooi vindt in een werkproces, dan haal ik het verknipte werk gewoon weer uit de prullenbak, naai het aan elkaar, vul de gaatjes, voeg wat extra's toe en stuur het je op. Nou ja, werkt misschien niet altijd. Deze keer wel.
In het proces voor expositie bij galerie Blauwdruck was het zo dat het een kleine worsteling was. Meestal wil het proces me dan iets zeggen. Stop!! Je verdoet je tijd. Of: hup!!!! gooi alles in de strijd om er een goed werk van te maken. Wat het nu was weet ik niet. Dit is het geworden en het gaat als cadeau naar Simone.

Loodgieterstaart

Na een aardige bouwvak tussenstop komt vandaag de loodgieter weer. Rede voor een verbouwingsfeestje, tja waarom niet. Dus bak ik taart van de appels die mijn moeder kreeg. Extra feestelijk hang ik voor de vogels de schillen in de wilgen. Of toch maar in de conifeer.
Het werk met blauwe paradijsvogel verknipte ik. Een aantal stukken gingen de prullenbak in. Dat was voor ik de reactie van Simone las. Zij is enthousiast. Dus de stukken uit de prullenbak gevist en kijken of ik het weer in elkaar kan zetten. Dan geef ik het haar cadeau.
Voor het tien jarig jubileum van galerie Blauwdruck in Zwolle maak ik een nieuw werk.
Spreeuwen zijn mijn nieuwe lievelingsvogels. Zo gezellig hier rond het huis in Callantsoog. Zoveel verschillende klanken maken ze en hun lange snavels waren me nooit eerder opgevallen. Ik zag ze in ons vorige huis ook nooit van zo dichtbij. Ze eten hier zelfs uit de voersilo's. Komisch gezicht. De spreeuwen vliegen ook in kleine zwermen, oefen rondjes. Heel leuk om te zien. Natuurlijk hoop ik op hele grote zwermen, maar eigenlijk is dit prima. Precies groot genoeg voor dit kleine dorp aan de kust.

Klapekster

Een nieuwe vogel uit mijn serie 'Schijnen in kwetsbaarheid'.