Laatste dag Ispra

Vandaag vlieg ik terug. Voor de laatste keer wandel ik, langs de appelboom, naar verse broodjes voor het ontbijt. Door Björn en Ynske word ik afgezet op het vliegveld en onderweg wandelen we langs een ander meer in de buurt van het vliegveld.
Teun haalt me op van Schiphol en rijden we naar Den Haag. Waar zij op kat Willem past.
De hoeveelheid vuurwerk is abnormaal. Zo lang en zo veel. Arme vogels. Het blijft ook fascinerend. Ik kan het niet ontkennen dat het me ook altijd opwind. Gelukkig weet ik hoe slim, sterk en vergevingsgezind vogels en andere wilde dieren zijn. Ik ben blij dat dit de laatste harde klap is.
Het contrast is groot. Vanmorgen was ik nog in een winterslapende omgeving langs het grote meer, Lago Maggiore, in een rustig dorp Ispra in Italië.

Nog (niet) meer blijven

Deze dag begon met een Italiaans ontbijtje. Vanmiddag stuur ik Mars een bericht, dat ik nog in Italië blijf. Ik heb een enkeltje geboekt. Dus het is open wanneer ik terugkom. Het bericht verstuur ik tijdens mijn wandeling langs het meer. Ik wandel verder, en nog geen half uur later merk ik dat het genoeg is. Heb tien dagen, in mijn eentje, in totale ontspanning langs het meer gewandeld en het is genoeg. Genoeg van het heerlijke niks. Klaar voor meer.
Na de online art journal tekenworkshop van Mariëtte Ciggaar, die overigens dol is op de Bonte kraai, die ik elke dag aan dat meer zag, zo ook vandaag, net als de aalscholver, is ze ook dol op, weet ik, boek ik de terugreis voor morgen.

Langs het meer

Vandaag wandelen Björn, Ynske en ik op verschillende plekken langs het meer. Mysterieuze plekken, wonderlijke plekken, heilige plekken en touristische plekken. Daar valt ook zeker De onderwater kerststal van Laveno Mombello onder. We zijn er vandaag meerdere keren langsgekomen. Wonderlijk bedacht om een joekel van een kerststal in het water te laten zakken.

Helder, er zijn bergen

Gisteren trok de mist op. Vandaag heeft het gevroren, is het windstil en helemaal helder. Ineens zie ik in de verte en overal waar ik kijk besneeuwde bergtoppen. Ik ben op vakantie. Wandel langs het meer en meer doe ik niet. Och ja, ik kijk en zie van alles. Een witte boom of een boom die mooi het witte licht vangt en op de muur met mos zie ik een eekhoorn.

Drie koningen

Het is wat vroeg, maar ik zag ze vanavond op het strand, vlak voor strandtent Woest in Callantsoog. Met Koning als achternaam maak ik zulke flauwe grapjes.
Verder een fazant en wat uilen gemaakt uit mijn serie Rare vogels.

Kamer nr. 4

Bezoek aan galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Al vaker was ik er en nu keek ik met andere ogen. Ik mag er een ruimte/kamer gaan inrichten. Binnenkort is mijn werk er te zien. Hoe bijzonder ook, toen ik voor de tweede keer de ruimte bekeek viel mijn oog op het nummer van de ruimte: nr. 4. Mijn lievelingswoord. Vier, vieren.
Leuk om straks te exposeren met onder andere Willem Schotten, Inge Koetzier van Hooff, Ell Geeh, Marianne Duif, Konstantin Mindadze en Nosrat Mansouri (oud klasgenoot van de Rietveld academie).

Niet op nieuw

Gisteravond drie nieuwe werken uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid op een frame van hout gespannen en geniet. Vanmorgen één van die drie weer los van het frame gehaald, dertig nietjes met een mes en tang eruit peuteren.... stom werk. Het zat niet goed opgespannen, de vogel zat te hoog naar mijn zin. Dus opnieuw.
Omdat ik zo lekker in de uilen zit nog maar twee uilen (af)gemaakt uit mijn serie Rare vogels. Er ligt nog een groot aantal voorbereid om nog te naaien, katoen met vlies achterop gestreken, koppen geknipt en opgeplakt. Klaar om er met de naaimachine een tekening van een lijf op te maken. Pauze strandwandeling, zonder wind, das altijd bijzonder aan zee en 's avonds online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Sneeuwuil en schelp

Eigenlijk raap ik, behalve een paar stukken plastic zwerfvuil, nooit iets op van het strand. Schelpen en gladde houtjes vind ik mooi, maar ik krijg geen inspiratie om er iets mee te maken. Nu het op het strand rustig is, voorlopig tenminste want tijdens de kerstvakantie is het even wat drukker, valt mijn oog al een paar dagen op bijzondere schelpen. Ik verwonder me erover en steek ze ineens ongemerkt in mijn jaszak. Nu heb ik een pot met water vol bijzonder mooie schelpen.
In mijn atelier werk ik aan sneeuwuilen en een eksters.

Een licht voorjaarsgevoel

Het zonnetje schijnt, in huis wordt er gepoetst. Twee keer naar het strand en in mijn atelier werk ik aan uilen en eksters uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid. In de middag was ik al naar het strand geweest, want het was zo stralend mooi en ik ga sowieso bijna dagelijks.
Toen ik rond vijf uur een rode gloei mijn atelier zag binnenvallen ging ik het balkon op om foto's te maken. Soms is dat rode zo kort, ik dacht dat ik het niet zou halen om het op het strand op de foto te zetten. Toch schoot ik mijn klompen aan, liep het huis uit, het duin over en ja! Het lukte. Nog steeds rood boven zee.

Torentjes

Vandaag vond ik allemaal dezelfde soort schelpen op het strand. Hele mooie. Misschien door mijn achternaam, Koning, maar ik zie er torentjes in. Das toch ook Koninklijk om in zo'n schelp te mogen wonen.

Etser oog

Vanmiddag mijn etsen en droge naald drukken gehaald bij Grafisch Atelier Alkmaar. Het seminar is voorbij, de etsen zijn droog. Wat is het toch een fijne plek. Snel een project bedenken om het daar uit te kunnen voeren.
In mijn atelier werk ik nu ook aan een ekster, eentje van tweedehands papier, textiel, en nieuw garen.

Ze laat de sporen na

Drieëndertig jaar terug lukte het haar dan toch, om te stoppen met leven. Toen snapte ik het, dat het beter was, klaar met de pogingen. Nu doet het meer verdriet dan ooit. Misschien wel door de worsteling bij jonge meisjes en vrouwen, waar ik nu weer vaker over hoor en lees. Brenda was kort mijn vriendin, als je het vergelijkt met de tijd die nu voorbij is. Het waren wel belangrijke jaren, vanaf de brugklas zaten we bij elkaar in de klas en werden we al snel vriendinnen. Ze was mijn beste vriendin op de middelbare. Ik herinner me de slimme, grappige en vrolijke kant, de angstige, bange en onzekere kant nam het over. Ik vind het nu stom. Ze zou nu ongeveer zo oud zijn als Hannie was, haar moeder, toen ik haar leerde kennen. Een prachtige vrouw was ze geweest. In mijn hoofd is ze jong en levend. Misschien daarom ook wel dat het me nu verdrietig maakt. Dat ik (wel) oud word.
Ik werk aan een ekster, ik ben dol op verhalen, sprookjes en extra (verzonnen) betekenis. De ekster staat voor nogal wat symbool. Ook symbool over de verbinding tussen hemel en aarde. In de aarde geloof ik, hemel niet, want dat is voor de boontjes, daar val ik niet onder. Dus ben ik er principieel tegen. Ik vind dat de ekster vandaag symbool staat voor verbinding twee leven en dood. Zo makkelijk regel ik dat. Ik verbind ook graag, zo ook de sporen op het strand. Die komen goed van pas in mijn verhaal. Over zand geschreven. Ik zag ook nog een soort landkaart-dierfiguur op het strand.

De zee is een toverbal

Ongelofelijk hoeveel kleur er te zien is aan zee. De wolken, het strand, de zee en de duinen lijken wel een toverbal. Ik kan niet stoppen met omhoog kijken. Het moet wel, ik loop vlak voor de strandopgang nog een paar keer heen en weer, om de tijd op het strand nog tot het uiterste te rekken, maar moet terug voor de online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar. Fijn was het, aan zee en de workhop.

Strand vink

Sneeuwuil en zee

Terwijl mijn atelier aan het opwarmen is loop ik aan zee. De bui was precies voorbij toen ik op het strand kwam. De lage zon en lage bewolking maakte dat het leek alsof de zee op sommige plekken licht gaf. Wat een mooie groenen, blauwen, grijzen, gouden en witte kleuren gaf de zee en het strand. De maan had de zee helemaal terug getrokken, er was veel strand en de opgespoten pieren lagen aardig bloot. Echt een wandeling om te pierewaaien.
Terug in het atelier ga ik verder met een sneeuwuil.

Kerk uilen naar de Kerkstraat

Er mochten weer nieuwe werken naar Artacasa. Twee werken van tweedehands damast en papier uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid. Een oehoe en een kerk uil. Vind ik dus heel leuk, om voor Artacasa in de Kerkstraat kerkuilen te maken. Verder dertien kleine werken uit mijn serie Rare vogels, die term bedacht ik overigens in de Corona tijd, een rare tijd dus rare vogels. Ook gemaakt op de naaimachine met nieuw naaigaren, tweedehands papier en textiel.

Een Waanderszinnige prijs gewonnen

Vandaag ontving ik een prachtige prijs van Waanders uitgevers, een stapel kunst boeken. Zo blij mee! De één is nog mooier dan de ander en ik heb al wat bijzonder mooie teksten gelezen, tijdens het bladeren, in mijn tot nu toe favoriete boek Microcosmos - De wereld in een wunderkammer.
Tijdens Pan Amsterdam in de Rai deed ik bij Waanders uitgevers mee aan de win een stapel boeken wedstrijd en ik win gewoon.
Zo blij, ook met die maan die bijna vol is, dat ik gewoon twee keer naar zee ging. Het kan niet op, wat een geluk.