Op het strand is in tegenstelling tot gisteren te zien dat de walvis in de buurt is. Er lopen wat meer mensen dan normaal, voor de tijd van het jaar. De vogelaars die voor de walvis komen zijn eenvoudig te herkennen aan hun blije gezichtsuitdrukking, een toeter van een zoomlens en een statief in de hand of in het zand. Veel personen spreken elkaar aan met de vraag of ze de walvis hebben gezien, waar dan? En waar ze vandaan komen. Ik doe dat ook. Vandaag spreek ik met mensen uit Friesland en uit Amsterdam. Het zijn aardige gesprekken. De walvis werkt als bindmiddel, het is sociale lijm. Alsof we allemaal beseffen, dat dit een waardevolle sociale tegenhanger is van de donkere ideeën van aantal van onze wereldleiders.
De beloega zie ik vandaag niet. Die is inmiddels naar Petten gezwommen en is niet voor donker terug naar Callantsoog komen zwemmen. Ik loop met een fijn gevoel terug naar huis, terug mijn atelier in en ga verder met mijn serie pissebedden.
