Het duin op en in tegengestelde richting zie ik twee mensen met heel tevreden gezichten. Zij aan de telefoon. Ik hoor haar zeggen dat het zeldzaam is, een dier zo ver weg van huis. Dus ik vraag of ze de beloega hebben gezien. Ja, wel heel ver op zee, maar een soor van sneeuwbergje op zee hebben we gezien, was hun blije reactie.
Ik versnel mijn pas om zo snel mogelijk op het strand te komen. Samen met nog zo'n veertig mensen, met verrekijkers en zoomlenzen, stond ik met zonder zoomlens en vol verwachting op het strand. Loop een strekdam op, en denk het dier te zien. Mijn ingewanden maken een sprongetje. De vrouw naast mij zegt dat de beloega al een tijdje niet is gezien. Dus ik zie het toch niet. Jammer. Ik blijf tot het donker wordt. Doe drie keer alsof ik van het strand af ga, ja serieus, omdat ik denk dat dat werkt. Want al drie dagen ging dat zo. De truc werkt niet. De beloega laat zich niet aan ons zien.
Beetje jammer en tegelijkertijd vind ik het ook gekkigheid. Big sister is watching you. Een stom idee dat we met z'n alle het dier al dagen volgen. Gelukkig met respect, gewoon met zoomlenzen, of blote ogen, vanaf een afstand aan de waterkant. Het zijn wel leuke mensen trouwens, die toeterpersonen. Ze herkennen elkaar ook van andere waarnemingen. De gesprekken gaan met name over andere locaties en vogels. Laat ik daar nu ook dol op zijn, op vogels. Er zaten er twee in het water. Het leken ganzen, zee ganzen. Ook leuk.
Het enige witte wat ik vandaag zag waren de meeuwen, het meel en m'n tekenboek. Vanavond weer een online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.
