Ja hoor, twee meldingen, hier in Callantsoog. Trek m'n jas aan en spurt het duin over. Ik voelde de spanning. Waar dat vandaan kwam, geen idee. Ik wist het, ik ga het dier zien. Koos een grote enthousiaste groep vogelaars uit om bij te gaan staan, want ja samen zijn we sterk en ja! Met aanwijzingen en een verrekijker, die ik van de enthousiaste gast uit Ede mocht lenen, zag ik de walvis. Alles was mooi: de beloega, de mensen, de zee, de kou zelfs en het kopje thee met verse cake van buuf Mirjam. Ik stond tussen mensen uit Ede, Maastricht, Callantsoog en België. Met dank aan hun enthousiaste aanwijzingen zoals "links van de groene boei", "Tussen de twee boten in", "Laag aan de horizon", "Achter de tweede branding", die term was nieuw voor mij, maar ik snapte precies waar ik moest kijken. Het was perfect.
Ik moest er bijna van huilen. Dat kwam misschien ook door die enge speech van Trump. Een foto heb ik niet. Want ik heb weinig zoom. Maar aan zee met de mensen en de walvis voelde compleet, verbonden en onbeschrijvelijk mooi, daar in onze achtertuin aan zee.
