Omdat ik vlakbij Tilburg bleef slapen kon ik fijn naar mijn lievelingsmuseum, museum de Pont en naar het Textiel museum, op steenworp afstand van de Pont. Echt erg, ik was er nooit eerder geweest. Dus daar wilde ik ook eens heen.
Vanmorgen kijk ik op mijn telefoon voor een bakker voor het ontbijt. Blijk ik nog geen honderd meter van bakker Robèrt te zijn. Ik had geen idee. Wat een geluk. Had ik daar toch een onverwacht en verrukkelijk ontbijt.
Met mijn logeer-shopper vol eierkoeken, anijsbollen en broden van Robèrt loop ik naar mijn auto. Maar wat zie ik voor kunstwerk met keramiek boven mij? Is dat niet het Europees Keramisch Werkcentrum. Ja hoor! Nog meer toeval. Met m'n eierkoeken in de hand stap ik binnen. Wat wilde ik daar toch altijd graag voor een maand of drie werken. Vroeger zat het in Den Bosch. Een feest van herkenning. Na een gezellige ontmoeting borrelt het verlangen om er voor een bepaalde periode te kunnen werken weer op.
De Pont is altijd fijn, al waren er wel heel wat muren wit. Maar daar hou ik van en ik fantaseerde dat die plekken vrij zijn voor mijn werk. Ik zag de tentoonstelling van Hamza Halloubi en This youiiyou van Tino Sehgal, met live performance, dans. Die mij soort van uitnodigde om ook te dansen. Natuurlijk dacht ik dat. Ik waan mezelf graag als danser.
Mooi werk gezien van Giuseppe Penone en Thomas Schütte en gegrepen door de intrigerende video-installatie I See a Woman Crying van Rineke Dijkstra.
Door naar het Textiel museum. Zo zeg! Die machines en materialen! Totale inspiratie. Ook al zo'n fijne werkplek. Duizend foto's nam ik van de weefgetouwen. Plus ik zag werk van Regula Maria Müller, haar ken ik van galerie De Kapberg. Op de foto's is nog het werk van Karin van Dam en Manon van Kouswijk te zien. Gelukkig was de koffie en soep vies en de terugreis lang en langzaam, anders was ik gaan vliegen van de dopamine die ik vandaag opdeed in het zuiden.
