In 2012 werd ik verliefd op het boek Dudeljo, van Hans Dorrestijn, en daarmee ook op de wielewaal. Een knalgele vogel. Het boek valt helemaal uit elkaar, zo vaak heb ik het gelezen. Een paar jaar terug ben ik zelfs met vogelaars op pad geweest, om de wielewaal te zien. Een heuze groepsexcursie met mensen met toeters. Zulke grote zoomlenzen, ze hadden ook thuis kunnen blijven. Dan hadden ze de wielewaal ook nog scherp in het vizier gehad. Dat alleen al vond ik heel grappig. Bij het uitstappen van het excursie-busje hoorde ik de zang van de wielewaal, dudeljo, en twee minuten later zag ik de eerste langsvliegen. Bijzonder fraaie vogel.
Marianne Roodenburg heeft als gastcurator, bij de Kunstuitleen Alkmaar, de expositie Winterzon samengesteld. De expositie met werk van Sanne Bax, Piet Dieleman, Suzan Drummen, Jasper van der Graaf, Esther Jiskoot, Lea Asja Pagenkemper en Marianne Roodenburg is nog te zien tot 25 januari.
Vanmiddag gaf ze een interessante lezing over geel. Ze had een mooi vlechtwerk van verhalen gemaakt over geel. Marianne vertelde boeiend, soms grappig, ontspannen, leerzaam en er was ruimte voor inbreng. We hingen aan haar lippen. Ik vind dat dus knap dat je allerlei feiten aan elkaar kunt knopen en via geel een verbinding in de geschiedenis kunt maken. Bij de lezing toonde ze ook foto's van kunstwerken met geel. Waaronder een heel mooi werk van Vincent van Gogh, Stapels Franse romans. Een schilderij van een tafel vol gele boekjes. De zonnebloemen van hem zijn beroemd, deze vind ik zelf veel mooier. Marianne geeft vaker lezingen bij tentoonstellingen over kleur. Het is een aanrader om ook eens te gaan.
